نمیشه هر کی همتای حیدر حسن عطایی

نمی‌شه هرکی همتای حیدر
پس کسی رو نذار جای حیدر
مایی که عقلمون نمی‌ده قد
جز به خاک زیر پای حیدر
نه که فقط برابرش، رو نداره
دنیا مثه ابوذرش، رو نداره
ما چی داریم میگیم، بابا، کل جهان
ارزش کفش قنبرش رو نداره
پیش حیدر، هر کوه محکمی می‌ریزه
اینو سینه به سینه، کعبه به خیبر گفت
گیسوی پُرِ پیچ و، چشم و ابروی برّان
جمع این سه بلا رو، می‌شه صد لشگر گفت
علی علی
پا که می‌کوبه می‌رسه محشر
می‌پیچه ذکر الله‌اکبر
همه یه جوری گرم فرارن
یه سری بی‌تن و تنی بی‌سر
لشکری از هیبت تو، رنگ پریده‌ن
تکبیرشون بلند شده، تو رو دیدن
جوری زدی که مرحب الله‌شو گفت
اکبرشو توی جهنم شنیدن
کاش بدیدن، معجزه‌هایی که تُو لشکر
جمع لشکریانو، یک جا تفریقش کرد
نعره زد طبقاتِ، آسمون ریزش کرد
با نوای یازهرا، خدا تشویقش کرد
علی...
نجف اگر که قبله‌ی ما نیست
علت لرز قبله‌نما چیست
پیدا نمی‌شه جایی تُو عالم
که علی هست و شخص خدا نیست
بازوشو نه حرز یا زهرا رو ببین
ذوالفقارو نه، تیغ چشمارو ببین
وقت نماز به کعبه می‌ایستی بایست
ولی فقط ضریح مولا رو ببین
خودمو از ورودی طوسی رسوندم
از تقارن اون‌جا من یه لحظه وا موندم
چون خدا و علیو تُو یه زاویه دیدم
پس نمازمو سمتِ اون ضریح تو خوندم
علی...

 نمیشه هر کی همتای حیدر حسن عطایی