کاش بودم رضا شیخی

کاش بودم زیر سقف آسمان کربلا

رحمت اربابِ ما آنجا به غایت می‎رسد

گرچه انگشتش بریده دستگیر عالم است

منجیٓ ما از ته گودالِ غربت می‎رسد

داد می‎زد که نرو، فریاد می‎زد که نزن

خواهرش تا دید شمر بی‌مروت می‎رسد

یک لباس کهنه دارد درنیاور از تنش

لعنتی از خیمه‎ی زن‎ها غنیمت می‎رسد

چادر من را بگیر عمامه‌اش را پس بده

برده‌ای عمامه‌اش را چادرم را پس بده

امان از بادها، سوزان وزیدند

امان از تیغ‌ها برّان رسیدند

ألا یا اهلَ العالَم جدّ من را

به‌روی خاک‌ها عریان کشیدند

ألا یا اَهلَ العالَم! اهل کوفه!

سرش را با لب عطشان بریدند

سواره ده‌نفر ناپاک‌زاده

به روی آن تن بی‌جان دویدند

جسارت بر تنش کردند اما

فقط از رأس او قرآن شنیدند

کاش بودم رضا شیخی