دانلود مداحی کربلایی علی پورکاوه | قدیمی و جدید

چه اسمی هم گذاشتن برا روضه جامونده ها خیلی بده آدم جا بمونه آقا یه سوال بکنم من میخوام بگم این جاموندن سخته یا آدم از شتر بیفته ازغافله جا بمونه هی جیغ میزد عمه یه وقت دیدن سر نیزه ای که سر مبارکو داره میبره داخل زمین رفته اومدن جلو زین العابدینو گرفتن آقا گفت ببینید این سر کجا رو داره نگاه میکنه گفتن آقا عقب غافله رو داره نگاه میکنه زد رو دست گفت عمه جان یکی از خواهرام افتاد از رو شتر روضه جامونده ها علی پورکاوه

داریم جا میمونیما بد بخت شدیم رفت بابا یزن به صورتت داریم جامیمونیم تا الان این موقع ها بود به فکر پاسپورت و ویزا بودیم مگه نگفتی امام حسین همه ای آقا جدا داری میکنی آقا جدا داری میکنی آقا جدا داری میکنی باشه اصلا ما تو حرمت نمیاییم حرمت کثیف نشه بزار اقلا بیایم گنبدتو ببینیم دیگه موکب دار نشدیم بیاییم حمالیتو بکنیم جاموندیما علی پورکاوه

خم شدن دست خودم نیست اسیری سخت است معجر از غارتی مست بگیری سخت است وسط هلهله باشی و نمیری سخت است گشنه باشی و بگویی نه سیری سخت است روی نی دیدن یک بچه شیری سخت است جای عباس کند شمر امیری سخت است پای پر خار دویدن دارد؟ گیسوی سوخته بچه کشیدن دارد؟ چادر کهنه پر وصله دریدن دارد؟ حرف زشت از دهن شمر شنیدن دارد؟ نان خشک کف بازار جویدن دارد؟ پیش چشمان رباب آب چشیدن دارد؟ دهه هشتادی ها علی پورکاوه

من دیروز یا پریروز فکر کنم فهمیدم آقای کریمی قهرودی ها هیئت میومد روضه شرکت میکرد دختر خانومش بی قراری می کرد بعد زنگ زدم بهش گفتم چه طوری دخترم حالت چه طوره دیدم بدون هیچ درنگی گفت عمو میای برا بابام بخونی درخواست کردم دختر شهید بیاد پیش تابوت باباش بعد اومده بود دم تابوت نشسته بود هی گل پرپر میکرد گفتم بابا رو دیدی گفت عمو فقط استخونه اما عمو خیلی گریه کردم شب خوابم نمیبره یاد استخون های بابام می افتم حالا شما در نظر بگیرید یه دختر میگه بابا بعد آوردن سرو پرت کردند تو خرابه جلوش بی قراری هلالی پورکاوه

خورشیدی و جبریل کند نوکریت را سخت است ببینم غم بی یاوریت را در عرش ملائک همگی جامه دریدند بردند چو عمامه يِ پیغمبریت را ای قاری من صوت تو تغییر نموده این نیزه گرفته نفس حیدریت را از سنگ زنان من گله مندم که برادر آشفته نمودند رخ مادریت را نابود شود عالم اگر مُطَلِع گردد یک ذره از آن داغ علی اکبریت را با دست گرفتم جلوی چشم رقیه بر نیزه نبیند سر خاکستریت را افسردگی علی پورکاوه

نذر کردم که اگر کربلا قسمت شد اربعین جای رقیه به زیارت بروم دیشب میون دفترم برای داداش اصغرم عکس عمو رو با علم کنار دریا کشیدم ای وای بازم خواب می دیدم یه شب جا موندم از همه به روی دست فاطمه چشام میرفت که خواب بره با سیلی از خواب پریدم ای کاش اونم خواب می دیدم نقاشی رسولی پورکاوه

آقات اینطوری تو گودال افتاده بود با صورت بعد کسی جرئت نمیکرد بره بعد یکی گفت مرده تموم شده کار یعد یکی گفته نه داره نفس میکشه یکی گفت من میدونم چه طور بفمم زندس گفت چه طوری گفت الان میگم اومد نزدیک گودال گفت حمله کنید طرف خیمه ها یه وقت دید خودشو روی نیزه بلند کرد گفت من هنوز زنده ام شمر با اون بد ذاتی اش گفت درست میگه اول برید کار حسینو تموم کنید مسلمونا تا وقتی حسین زنده بود کسی دست نزد به صورت کسی سیلی نزد کسی لگد نزد به زینب رو یعنی اول سرو بریدن بعد حمله کردن من هنوز زنده ام علی پورکاوه

حالا آقا تون همین طوری رفت پشت خیمه کجا بزاره بچه رو با یه دست گرفته یه دست انداخت یه خنجرو برداشت شروع کرد یه قبری رو کندن داشت قبر میکند یه دفعه دید یه دستی اومد رو کتف حسین داداش داداش تا زینبو دید بغضش ترکید اومدی خواهر دیدی بهم خندیدند چرا داری گریه میکنی مگه نرفتی بچه رو آب بدی خوب آبش دادند دیگه دید گریش بیشتر شد گفت حسین داری منو نگران میکنی این عبا رو که زد کنار این بچه دهانش چشمای علی اصغر بازه گفت من میدونم چشش دنبال کیه بزار بگم رباب بیاد یه لالایی بخونه بغضش ترکید علی پورکاوه

به این حرمله گفتندجایی شد دلت بسوزه برا حسین گفت مختار بگم در امانم گفت بگی میکشمت گفت میگم بسوزی گفت یه جا برا حسین دلم سوخت گفت توئه سنگ دل دلت برا حسین سوخت گفت آره گفت کجا دلت سوخت گفت دیدم بچه رو زیر عبا قایم کرد بعد میدیدم بچه زیر عبا داره دست و پا میزنه از اونور مادر این بچه بغل وا کرد آقا بچمو آوردی آقا بهش آب دادن آقات یه دو قدم میرفت ربابو میدید بر میگشت میومد طرف ما لشکر بهش میخندیدم مگه گلوی طفلو بزنی خنده داره آخه مقتل مینویسه ازن الی الازن میخ دیدی میزنی به چوب میخ راحت میره اما راحت دیگه در نمیاد سه شعبه یه جوری گیر کرده بود دلم برا حسین سوخت علی پورکاوه

تا می شود ز چشمه ی توحید جو گرفت از دست هر کسی که نباید سبو گرفت تو آبی و به آب تو را احتیاج نیست پس این فرات بود که با تو وضو گرفت کوچک نشد مقام تو ،نه! تازه کربلا با آبروی ریخته ات آبرو گرفت شرم زیاد تو همه را سمت تو کشید این آفتاب بود که با ماه خو گرفت دیگر برای اهل بهشت آرزو شدی وقتی عمود ازسر تو آرزو گرفت خیلی گران تمام شد این آب خواستن یک مشک از قبیله ي ما یک عمو گرفت از آن به بعد بود صداها ضعیف شد ازآن به بعد بود که راه گلو گرفت زینب شده شکسته غرورش،شنیده ای؟ دست کسی به کنج النگوی او گرفت در کوفه بیشتر به قَدَت احتیاج داشت با آستین پاره نمی شد که رو گرفت تقصیر من بود علی پورکاوه

دوتا بدن تو کربلا تغییر شکل پیدا کردن یکی عباس بود قد رشید ام البنین بود امام چهارم تو یه قبر کوچیک گذاشت عباسو میدونی چرا چون آخ وقتی ابی عبدالله از بدن اباالفضل برگشت تازه نیزه دارا اومدن تیر اندازا اومدن بدن آقای علقمه رو به یه نخلی بستن شروع کردن تمیرن تیر اندازی کردن یعنی بدنو خیرات کردن وقتی ابی عبدالله قاسمو بغلش کرد این پاهاش از زمین بلند شد میخواست بره میدون سینشو چسبوند به بدن حسین پا های قاسم از زمین کنده شد اما وقتی رفت بالای سرش بیارتش این سینه رو که چسبوند دید پا ها داره به زمین کشیده میشه میدونی چرا آخه اسبا اومدن از رو بدنش رد شدن بدنش شده بود مثل موم عسل تغییر شکل بدن علی پورکاوه

ابی عبدالله وقتی اومد بالا سر قاسم دید پاشنه پای قاسم هی روی خاکه یعنی نفس میخواد بیاد بیرون ولی نمیشه یه وقت نگاه کرد دید به دهن قاسم یه چیزی خورده دست انداخت این دهن و این خونابه ها رو کنار زد گفت یه بار دیگه میگی عمو هر موقع سر قاسمو میدید سه ساله خانوم میگفت پسر عمو شنیدم تو ام سه سالگی یتیم شدی بابام نذاشت آب تو دلت تکون بخوره پسر عمو من از وقتی یتیم شدم مو هام سوخته گوشم داره میسوزه بالا سر قاسم علی پورکاوه

یه صدا میاد به گوشم یه صدای دست سنگین یه صدای که دلا رو دوباره میکنه غمگین بی هوا نزن حرومی مادرم سرش پایینه اگه چشماش نمیبینه اثر سیلی همینه یارالی ننه یه صدا میاد به گوشم علی پورکاوه

کسی الان روضه ای به دلشه مثلا نیت کرده باشه یکی بلند شه بگه من روضه بخونم سر امام حسین رو چه جوری واسه حضرت رقیه آوردن من درک نمیکنم تو رو بدون احترام یزید برام آورده دستات کجاست بی کسیمو بغل کنه یه خورده دلم برات تنگ شده بود خوش اومدی عزیزم چیزی نمونده تا برام به پای تو بریزم دنبالم اومده با حرفای بدش کشید مو هامو هم گفتم نزن زدش ببین کبودیمو دندون خونیمو نبودی زجر ازم گرفت شیرین زبونیمو بابا حسین من نیت روضه علی پورکاوه

نیمه شبه و خلوته تموم شهر کربلا بعد یه روز باشکوه خوابن همه مسافرا اما دل خراب من بازم شده غرق جنون یکی تو گوش من میگه امشبرو تو قدر بدون رو شاپر فرشته ها پا میزارم با یا حسین قدم زنون گریه کنون میام تو بین الحرمین نیمه شبه و خلوته علی پورکاوه

نمیدونم تو خواهرا اونایی که بالا بچه آوردن بچه کوچیک دختر دارن یه دقیقه مچ دستشو بندن بالا ببینن این مچ اگر از شتر بیفته چی میشه من دارم اذیت میکنم ولی میگم دیگه آخه زنا زاده وقتی با اسب اومد بالا سرش گفت بیا بالا دختر امام حسینه سیدا جان علی گوشتونو بگیرید گفت بابام گفته سوار اسب غریبه ها نشو گفت سوار اسب نمیشی دست انداخت از گیسو گرفت خیلی بده آدم ..... گیسو علی پورکاوه

از کربلا اومدن مدینه عبدالله ابن جعفر طیار یه ذره گذشت حال بی بی مرتب شد اومد جلو گفت خانومم گفت جانم گفت یه چیزی میخوام بگم اچازه دارم گفت بله عبدالله بگو خانوم یه چیز منو اذیتم داره میکنه ببخشید میتونم بپرسم گفت بپرس عبدالله گفت خانوم شنیدم هر شهیدی زمین خورد تو دویدی بالا سرش گفت آره عبدالله گفت شنیدم بچه هامو غرق به خون آوردن تو از خیمه بیرون نیومدی گفت آره گفت عشق منو به حسین کنار خواهر برادری به کنار عبدالله من یه مادرم می ترسیدم بچه هامو غرق به خون ببینم آه بکشم حسین خجالت زده بشه عشق به حسین علی پورکاوه

اومد جلوی حر دست انداخت زیر چانه سرتو بالا بگیر با مایی دیگه شاید اصلا یکی تیپش به تیپ هیئتیا نمیخوره ولی امام حسینو دوست داره راهش بده تحویلش بگیر چون مهمون تو نیست مهمون حسینه حسین به ما یاد داد هر کی بد بود بیار بغل من اصلا امام حسین امام حسین بداست اومد جلو ابی عبدالله سر پایین گفت با من گفت زینبو چه کنم گفت او هر چی من بگم خیالت راحت باشه اونایی که دختر دارن خواهر کوچولو دارن اگر با یکی گرم صحبت کنی بچه داشته باشی میاد جلو میگه سلام عمو یه وقت دید یکی عبای حر رو میکشه با مایی علی پورکاوه

آی قد خمیده نوکرات اومدن سلام مادر سلام مادر ببین اینا پشت در بودن سندد چیه آخه نامه نوشت به معاویه صدای نفساشو پشت در شنید اول حیا کردم دور زدم برگشتم یادم اومد علی خیلی از رفیقامو تو جنگا کشته این برگشتن راه وا کرد یه دور خیزی کردن ببین اینا پشت در بودن صدا بی بی میومد من همین که وارد خونه شدم یه لن دهور روی در گفت پس زهرا کو یه وقت دید امام حسن به سر میزنه مادرم زیر در گیر کرده صدای مادر علی پورکاوه

باب النجاه الامه منه الشفا فی تربه ای من اسمه دوا حسین و ذکره شفا حسین تو رو میخوام تو هم منو بخواه حسین الحمدلله اومدم توی روضه ها الحمدلله میکنم گریه بر حسین الحمدلله الذی خلق البکا الحمدلله الذی خلق الحسین السلام علی الحسین و علی علی ابن الحسین و علی اولادالحسین و علی اصحاب الحسین باب النجاه الامه علی پورکاوه

یه دختری رو خاک ویرونه نشسته رفته تو فکر باباش و چشماشو بسته از آدما خسته شده دلش شکسته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته عمه زیر بازوهاشو یواش گرفته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته نه به غذایی لب زده نه بازی کرده گفته به بچه ها که بابا بر می گرده موی سپیدش رو با روسری پوشونده آستینش و تا روی انگشتاش کشونده با این کارش هستی زینب و سوزونده عمه ببین سوز دل و حال خرابم دیدم به روبا روی پایش گرم خوابم دیگر نمانده صبر و تابم دیدم مرا با خنده خواند و بر روی زانویش نشاند و دستی کشید از مهربانی بر سر من عمه بگو بابای من کو بابا می آید از سفر کاری کن عمه می خواهم اماده شوم یاری کن عمه تو آبروداری کن عمه عمه لباسم هست پاره حتی ندارم گوشواره چیزی نمانده تا که از غصه بمیرم بابای من گر امشب آید از شرم او جان بر لب آید جانی ندارم تا در آغوشش بگیرم چشمی ندارم تا در آغوشش بگیرم فکر بابا علی پورکاوه

آخه من یه جا رفته بودم برا شهید روضه بخونن خاکش کنند خیلی از بچه هیئتیا وایساده بودند یه وقت بزرگتر اون هیئت گفت همه کنار برن بعد اون بزرگتر هیئته گفت همه برن کنار خواهرش داره میاد بچه هیئتیا یه کوچه وا کردند همه سرا پایین خواهرش اومد از وسط این کوچه رفت همه سرا پایین گودال کوچه وا کردند شمر سنان اخنس خولی سنان دائم الخمر خواهر شهید علی پورکاوه

شبای خرابه خیلی سرده بابا آبله پاهام خستم کرده بابا تو بالانشینی کجایی ببینی رو دستای دختر تو طنابه برا رقیت به خدا عذابه یه روز بره تو مجلس شرابو شبا بخوابه گوشه خرابه تو بالانشینی کجایی ببینی مثل اسیرا جلو چشمای انزار میچرخونن ما رو تو کوچه بازار با سر داداش اصغرم رو نیزه حرمله ربابو هی میده آزار بابا من الذی ایتمنی شبای خرابه علی پورکاوه

دو سه نفر بودن از خواب می پریدن یکیش امام حسن بود هی میپرید میگفت نزن مادرمو نزن مادر من گناه داره نزن مادرمو یه مادر از خواب پرید زینب گفت چته رباب گفت بچم کو سرش بالای نیزه تاب میخورد این دخترم تو خرابه داشت خواب میدید دید با چوب با لبای باباش بازی میکنن پرید از خواب گفت نزن بابامو اگر این است تاثیر شنیدن شنیدن کی بود مانند دیدن از خواب پریدن علی پورکاوه

چشم بر هم بزنی در دل صحرا مانده چشم بر هم بزنی شمر برش گردانده چشم بر هم بزنی پیرهنش پاره شده چشم بر هم بزنی رقیه آواره شده به خاک گفتم اگر شد تنت بپوشاند به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند مباد اینکه ببیند کسی تو را عریان سپردیم به که رفتی به دلقکان و کنیزان چشم بر هم بزنی علی پورکاوه