کربلایی احسان لطفی

دگر امشب‌ ز جام‌ناب کردم‌ اجتناب که‌ زنم‌دم‌ ز همسر سیدالشباب سر سجاده‌ نصف‌ شب مادرم‌ میگفت سگتن‌ کل‌ پسرام زوجَةُالحُسَین اُمُنّا‌رُباب خاکی بوترابم مملوک‌ آن‌ جنابم من‌ آدم تو نه‌نه آره‌آره‌ سگ‌ ربابم گنه‌ ثواب‌کند برکه‌ را‌ شراب‌ کند برش‌ حسین‌ رود پای‌ خود رکاب‌ کند به‌ ذره‌ گر نظر لطف‌ بوتراب‌ کند به‌ کربلا‌ رود وگریه‌ بررباب‌ کند دگر امشب ز جام ناب احسان لطفی

الا به قربون وفات وقت وفاتم چشم به رات خیلی دلم تنگه برات لنگه براتم‌‌ به نگات جونم بند جون بابا،آی قربون این اسم محزون رقیه رقیه رقیه... علی اکبر خیلی میخوادت من هر جا دختر بچه دیدم ذوقشو کردم افتادم یادت وعده داده بودم به دلم‌ بیام‌ پیشت واسه‌ میلادت نشد دیگه ولی‌ هستم‌ یادت اللّٰهُمَّ‌ارْزُقْنامرقده رقیه حال‌ خوش‌ اباالفضل حالم‌ بده‌ رقیه دوره‌ اگه‌ دمشقت آخر ببین‌ از عشقت‌ جون‌ میدم‌ یه‌ روز تو روضهٔ‌ سیده‌ رقیه الا به‌ قربون‌ وفات احسان لطفی

پا به پای غمت من نفس میکشم تو هوای غمت دستمو میگیره گریه های غمت جون میدم آخرش تو عزای غمت ارباب ارباب... غم شیرینم یا اباعبدالله دین و آیینم یا اباعبدالله یه روزی آخر وسط روضه تو رو میبینم یا اباعبدالله ای دم محزون غم طوفانی السلام ای حرمت شرح پریشانی زلف آشفته ات دلم خون کرد جذبه تمثالت عالم مجنون کرد قربونت برم اباعبدالله پا به پای غمت احسان لطفی