کربلایی حمید علیمی

یه سلمونی بود پیر بود بچه هاش تو نیشابور داشتن میرفتن گفت کجا داری میری از کار افتادی گفتن آقا امام رضا داره وارد میشه میخواییم بریم آقامون ببینیم بچه هاش رفتن تک وتنها موند دلش شکست یه عمر منتظر بودم ببینمت حالم که اومدی من از پا افتادم کاش میشد ببینمت هنوز حرفش تموم نشده بود دید پرده حجره کنار رفت آقا وارد شد ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده امام رضا حکایت مرد سلمونی حمید علیمی

شب میلاد صحن چراغونیه این شبا تو حرم جشن و مهمونیه چقدر مهمون اومده سرزده بین این مهمونا مادرت اومده این غلام سیاهت و بین مهمونا ببین دل دادم برای تو یا امام رضا ببین هر چی که ازم دیدی رسم بی وفایی بود هر چی که ازت دیدم یا رضا آقایی بود اگه یه روزم نیام تا حرم دل تنگ میشم اینه ارزوم دم اخرم باشی پیشم دوست دارم یا رضا دوست دارم صدا اومد بانگ نقاره ها باز رو به گنبدت دست بی چاره ها حرم هر کس دست خالی بیاد تو میدی بیشتر از حاجتی که میخواد هر کسی به تو رسید غصه هاش و میخری درد هاش رو بهت میگه با زبون مادری هر کسی به من میگه راه کربلا کجاست من میگم شروعش از مشهد امام رضاست صحن چراغونیه حمید علیمی

کدوم آقا اینقدر حاجت میده کدوم سلطان اینقدر رعیت داره کدوم عشقی این همه شیرین هست کدوم صحنی اینقدر زائر داره دستم بشکنه اگه در خونه دیگه گدایی کنم دوست دارم یه روزیم دنیا رو هم امام رضایی کنم السلطان امام رضا کدوم گنبد اینقدر زیبا میشه کدوم مقصد اینقدر عازم داره کدوم دربار اینقدر خادم داره کدوم سلطان حمید علیمی

یه مدینه یه بقیع یه امامه ولی حرم نداره سینه زن ها ، کسی نیست تا ، بالا قبرش یه دونه شمع بذاره غریب آقام غریب آقام غریب آقام ، آقام امام صادق…. دل بی تاب ،دیگه شد آب ،که تو آفتاب، نه سایه بونی داره نه یه خادم ،نه یه زائر، نه کنارش یه روضه خونی داره فدا اشکت ،فدا آهت ،فدا قبرت، فدا صبرت آقا امام صادق یعنی میشه بیاد اون روز که ببینم می ریزم آب رو قبرت مرد خسته دل شکسته دست بسته شبیه جدش حیدر یه مدینه یه بقیع یه امامه ولی حرم نداره می برندش نیمه شب به زیر لب می گه مادر دل مضطر ،آتیش در ،اشک دختر دوباره توی مدینه زنده کرده یاد مادر یاد بابا یاد شکسته سینه بی حرمتی به آل عبا چند می کنی شب مرغ را اسیر کمند می کنی بر من هر آنچه خواست دلت نا روا بگو اما بیا به مادر من ناسزا نگو یه مدینه یه بقیع حمید علیمی

گرد و غبار غم زده خیمه به سینه ام من زائر قبور خراب مدینه ام آنجا که گریه ها همه خاموش و بی صداست هرکس بمیرد از غم آن سرزمین رواست آنجا که بغض سینه گلو گیر می شود حتی جوان ز غربت آن پیر می شود خاکش همیشه سرخ و هوایش غباری است از گریه های فاطمه آیینه کاری است اهل مدینه باب عداوت گشوده اند بر اهل بیت ظلم فراوان نموده اند هرکس دم از علی زده تخریب می شود صدیقۀ مطهره تکذیب می شود دنبال بی کس اند  که تنها ترش کنند صیاد بلبل اند که خونین پرش کنند ازنسل هیزمند و به آتش علاقه مند تفریحشان تمسخر هر نالۀ بلند در خواب هم نشان حیا را ندیده اند نیروی خویش را به رخ زن کشیده اند بغض علی زبانه کشد از وجودشان رنگ ریا گرفته همه تار و پودشان روزی که راه حضرت صدیقه بسته شد با ضربه ای حریم ولایت شکسته شد ظلمی اگر که هست از آن لحظه حاکی است تصویر چادریست که در کوچه خاکی است امواج یک صدا دلم آزار می دهد گویا صدای صورت و دیوار می دهد گویا به گوش می رسد از قصۀ فدک آوای نیمه جان و ضعیف «علی کمک» تصویر هر چه درد از آن صحنه شد بدیع یک گوشه ای ز غربت آن لحظه شد بقیع اوراق خاطرات غیورانه نیلی است هر چه که هست صحنۀ یک ضرب سیلی است بی درد مردمان زمان جان مرتضی ما را رها کنید بمیریم زین عزا روزی رسد ز سینه غم آزاد می کنیم همراه منتقم حرم آباد می کنیم گلدسته می زنیم چونان صحن کربلا گنبد بنا کنیم چونان مشهد الرضا ما داغ دار سیلی ناحق مادریم چشم انتظار منتقم آل حیدریم گرد و غبار غم حمید علیمی

شب‌های جمعه نیمه شب‌ها تا سپیده بر روی اسرارش خدا پرده کشیده از راه می‌آید زنی قامت خمیده لب می‌گذارد روی حلقوم بریده فریادهای یا بنی پا بگیرد حیدر بیاید بازوی زهرا بگیرد روضه نمی‌خواهد تنی که سر ندارد قربان آن آقا که انگشتر ندارد یک تکه‌ای سالم همه پیکر ندارد جایی برای بوسۀ مادر ندارد گیسوی خود را ریخته روی گلویش مادر بود اینگونه شکل گفتگویش گوید بنی، یا بنی، یا بنی برخیز آمد مادرت زهرا، بنی دیدم خودم در عصر عاشورا، بنی افتاده بودی زیر دست و پا، بنی من بی وضو موی تو را شانه نکردم حالا به دنبال سرت باید بگردم روضه نمی خواهد کربلایی حمید علیمی

نور ستاره ای شمع شب منه اسم تو همه جا روی لب منه بابا نور ستاره ای شمع شب منه اسم تو همه جا روی لب منه بابا همه جا تاریکه بابا نور ستاره ای شمع شب منه اسم تو همه جا روی لب منه بابا چند وقته بدون تو خواب خوش از چشام پریده اشکامو به جز خدا بابایی هیچ کسی ندیده نور ستاره ای کربلایی حمید علیمی

به جون مادرت دلم تنگه برات آقا ببر منو بازم تا کربلات منم میخوام برم تو جمع زائرات آقا حسین منم همون که هی به این در رو زده منو به این دوری آقا عادت نده میگن که راه کربلا از مشهده امام رضا آقا بیا ببین تنگه برات قربون اون گدسته هات صحن و سرات آقا میخوام بیام و جون بدم برات جانم رضا میگن یه روز آتیش زدن به خیمه ها میگن چون کوفه پیش چشم بچه ها دیدن سری میره به روی نیزه ها بابا حسین خوش اومدی اما پدر دیر اومدی حالا که من شدم زمین گیر اومدی سه ساله دخترت شده پیر اومدی دلم تنگ برات حمید علیمی

دلخوشیم روضست آرزوم اینه که دامن ات رو بگیرم یه روزی بیاد آقا جون میون روضه ات بمیرم می میرم من ولی این حسین حسین هاست که برای من میمونه از سر دعای زهراست که برای من می مونه فقظ این چشمای دریام هست که می مونه منسب ام اینه نوکر شاه ام می خوام که دنیا بدونه تو حق داری گردن من می میرم من ولی این پیرهن سیاه است که برای من میمونه تا دم مرگم یا حسین می گم آقا زندگیمه سینه زنی من به تو محتاجم آقا منو یه وقت پس نزنی خوب می دونی اگه کربلا نرم خیلی بد میشه اربابم میدونی این دلم به کربلا خوشه ای اربابام اربعین ببر من رو پای شش گوشه ای اربابم دلخوشیم روضست حمید علیمی