کربلایی حمید علیمی

غزلی از حرمت ساخته‌ام با «مثلاً» گرچه خاک است روی قبر تو، اما مثلاً ... گنبدِ زرد تو خورشید شده می‌تابد نور می‌گیرد از آن گنبدِ خضرا مثلاً چه ضریحی شده کارِ هنرِ فرشچیان ! جنسِ هر پنجره‌اش هست مُطلّا مثلاً چقدَر پارچه‌ی سبز گره خورده به آن می‌کنی باز، تمام گره‌ها را مثلاً خادمانت همه دورِ سرمان می‌گردند ما عزیزیم، در این صحنِ مُعلّا مثلاً تشنه‌ها مست شوند از مِیِ سقاخانه ساقیِ میکده هم «حضرت سقا» مثلاً هیئتی شکل گرفته‌ست میان حرمت نام هیئت شده «یا حضرت زهرا» مثلاً روضه‌خوانی وسطِ صحن، حکایت می‌خواند قصه‌ی کوچه‌ای از شهر تو؛ حالا مثلاً ... مادری با پسرش رد شده از آن، اما ... هیچ کس راه نبسته‌ست بر آنها مثلاً دست نامردِ کسی هم وسط کوچه نبود چادری خاک نخورده‌ست، در آنجا مثلاً مادرِ قصه‌ی ما رفت صحیح و سالم وَ نپوشاند رخ از دیده‌ی مولا مثلاً بعدِ مجلس همه رفتند، زیارت کردند تربتِ حضرت زهرا شده پیدا مثلاً .غزلی از حرمت ساخته‌ام با «مثلاً» گرچه خاک است روی قبر تو، اما مثلاً ... گنبدِ زرد تو خورشید شده می‌تابد نور می‌گیرد از آن گنبدِ خضرا مثلاً غزلی با مثلا حمید علیمی چه ضریحی شده کارِ هنرِ فرشچیان ! جنسِ هر پنجره‌اش هست مُطلّا مثلاً چقدَر پارچه‌ی سبز گره خورده به آن می‌کنی باز، تمام گره‌ها را مثلاً خادمانت همه دورِ سرمان می‌گردند ما عزیزیم، در این صحنِ مُعلّا مثلاً تشنه‌ها مست شوند از مِیِ سقاخانه ساقیِ میکده هم «حضرت سقا» مثلاً هیئتی شکل گرفته‌ست میان حرمت نام هیئت شده «یا حضرت زهرا» مثلاً روضه‌خوانی وسطِ صحن، حکایت می‌خواند قصه‌ی کوچه‌ای از شهر تو؛ حالا مثلاً ... مادری با پسرش رد شده از آن، اما ... هیچ کس راه نبسته‌ست بر آنها مثلاً دست نامردِ کسی هم وسط کوچه نبود چادری خاک نخورده‌ست، در آنجا مثلاً مادرِ قصه‌ی ما رفت صحیح و سالم وَ نپوشاند رخ از دیده‌ی مولا مثلاً بعدِ مجلس همه رفتند، زیارت کردند تربتِ حضرت زهرا شده پیدا مثلاً غزلی با مثلا حمید علیمی

الهی که از غمت جون بدم بمیرم ولی تورو اینجوری بی حرم نبینم یعنی میشه اونروزو با چشام ببینم دیوارای صحنو من خودم بچینم الهی که از غمت جون بدم بمیرم ولی تورو اینجوری بی حرم نبینم یعنی میشه اونروزو با چشام ببینم دیوارای صحنو من خودم بچینم بی حرم نبینم حمید علیمی

سکوت پیچیده تو خونه خدا حال من رو میدونه نمازاشو چند وقته زینب با چادر نمازت میخونه نکن خونه رو رو‌سرم خراب نگیر روتو بازم بهم بتاب چی دیده حسن توی کوچه‌ها این حرفا چیه که میگه تو خواب آه،کی رو زد برام یار جمع کرد آخه جز تو کی باورم کرد چی شد که تنت آب رفته چی شد آخه بازوت ورم کرد نگا کن ببین مضطرم من ازم رو نگیر حیدرم من از اون روز که محسن فدا شد همش فکر میخ درم من نگفتی چرا دردتو به من باید بشنوم آخه از حسن گرفته بدون جون حیدرو همین لکه خون رو پیرهن آه،به دیوار غم تکیه کردم میدونی چقدر گریه کردم یه حرفا رو مردا میفهمن زنم رو زدند من یه مردَم خدا محو صبر علیه که روزای جبرِ علیه بری دنیا میشه جهنم بری خونه قبر علیه عوض میکنم دیگه این درو واسه خاطر بچه‌ها نرو چرا هی میگی از لب حسین چرا هی میگی تشنگی رو آه،نبینم داری میری از حال نبینی تنش میشه پامال میبینیم یه روزی سرش رو دارند میبرند توی گودال سکوت پیچیده تو خونه حمید علیمی

ز صبح ازل شرح غم فاطمه ست کسی که ندارد عدم فاطمه ست خدا را فقط یک قسم کافی است به حق علی، ان قسم فاطمه ست خدا طالعم را چه سعد افرید نوشته بر ان، مادرم فاطمه ست نفس های من اسمانی شده دمم یا علی، باز دم فاطمه ست فقط یک نفر مثل حیدر شده به قران که ان شخص هم فاطمه ست زنان بزرگ جهان روز حشر همه قطره هستند و یم فاطمه ست حرم در نجف دارد و قلب ما به ظاهر اگر بی حرم فاطمه ست کجا سائلی را ز در رانده است نشان خدا در کرم فاطمه ست شرح غم فاطمه حمید علیمی

ببار ای آسمون ابری من برای من برای بچه هامون منم دارم برای تو میبارم چقدر مثل همه حال چشامون دیگه دستامم بالا نمیاد نمیشه پاک کنم اشک چشاتو نریز این قدر حرفاتو رو بغضت بگو منم بدونم غصه هاتو ما که از هر چیزی پنهون نداریم منم میگم همه درد دلامو فقط چند تا زخمه که بمونه خودت میبینی فرداشب اونا رو برای این که تو سالم بمونی همه چیمو به پا هات میریزم امیر المونین من تو خوب باش تو خوب باشی منم عزیزم ببار ای آسمون حمید علیمی

ملائک خادمان آستانش عبد زوارش سلاطین بندگان و حلقه در گوشان دربارش شبیه مرتضی را دیده دنیا نخواهد دید جهانی تا ابد ماندست در رویای تکرارش برایش بر ملا کرده خدا اسرار خلقت را نمانده راز مستوری برای او ز اسرارش قضا آنست که مولای عالم حکم فرموده قدر آنکه جنابش اختیارا کرده اجبارش دهان وا میشود از تعجب یا به تحسینش هبل هم لا جرم هو میکشد هنگام پیکارش قسیم و النار و الجنه مقامی از مقاماتش امیر المومنین یک وصف از اوصاف بسیارش به ذکر یا علی کعبه دهان وا کرده بود از شوق دهان وا کردنی که تا ابد باقیست آثارش خلیل الله آن روزی که سنگ کعبه را میچید بنایی ساخت که دستان حیدر بوده معمارش کلیم الله رو میزد برای دیدن رویش ولی هر بار لن می آمد و رد میشد اصرارش اگر چه خطبه بی نقطه هم دارد ولی باید بخوانی خطبه های بی کلامش را ز رخسارش به قلب هر کسی که بار کج بر شانه اش دارد اگر حب علی باشد به منزل میرسد بارش فدای عاشق خرما فروش دار بر دوشی که مدح مرتضی میگفت حتی چوبه دارش اگر چه تیغ از هم بند بندش جدا سازد نخواهد کرد بر صب یک لحظه وادارش نمیفهمد علی را حرف هایش را سکوتش را جهانی که به قدر چارپایان است افکارش کسی که آن جماعت از جهالت یار غارش خواند همان بهتر که باشد تا قیامت در همان غارش برای ردش آخر دست خطش رفت بر نیزه کسی که نص قرآن خداوند است گفتارش ملائک خادمان آستانش حمید علیمی

جلوی آیینه خودمو میبینم خیلی تغییر کردم جدی جدی با روضه های تو خودمو پیر کردم باور من اینه که همیشه تو زندگیمی من عوض شدم ولی تو حسین بچگیمی حواست هست به موهای سفید سرم چقدر امسال از گذشته شکسته ترم حواست هست نوکرت داره پیر میشه بخرم ببرم به حرم داره دیر میشه دوست دارم دوست دارم دوست دارم دوست دارم من اومدم تا با معجزه ی عشقت تازه آدم شم دلمو بردارو یجوری عاشق کن رسوای عالم شم کی منو صدا زده اگه تو صدام نکردی هی بدی دیدی ولی تو منو رهام نکردی حواسم هست که بدیمو به روم نزدی حواسم هست این تو بودی که راه اومدی حواسم هست عمر من داره طی میشه اربعین که میام بطلب بگو کی میشه دوست دارم دوست دارم دوست دارم دوست دارم همه شب هامو غم تو طی کرد ببین که آشوبم تو روضه ها آقا منم مثه نوکر به سینه می کوبم من فدات که از عطش نفست دیگه بریده مادرت اومد ولی دیگه قاتلت رسیده حواسش هست کی گلوتو بوسه زده حواسش هست توی گودی کجا اومده حواسش هست مادرت داره میبینه بی حیا روی سینه ی تو داره میشینه غریبم وای غریبم وای غریبم وای غریبم وای جلوی آیینه حمید علیمی

خاک پای تو بر سرم دلخوشیمه چشم ترم از روضه ت میره دلم تا صحن کربلا تا حرم نفس می زنم پای غم و غصه های تو صدام خرج روضه هاته حسین من از یچگیم ارباب ؛ آقا نورکت هستم همه زندگیم فذاته ؛ حسین بی روضه خشکم و کویر دستای نوکرو بگیر تا آخر من همش میگم ایها الامیر من روزی خور این درم پا روضه ت شدم محترم تو فکر و خیالم فقط هر شب تا حرم می پرم چای روضه هات سلسبیل خادم عزات جبرئیل من هر دم میشم نوکر شاه کربلا الدخیل اگه زنده ام هنوز همه ش برکت توئه همه ش برکت رقیه ست ؛ حسین اگه زائر توام ؛ اگه نوکر توام همه ش از بهای گریه ست ؛ حسین ای فکر هر شبم حسین آهنگ رو لبم حسین مجنون روضه ی تو و زینبم حسین خاک پای تو حمید علیمی

چشام قطره بارون دلم دریا دلم روشنه توی این شبها میخونم أغیثینی یا زهرا خونهٔ مادریم اینجاست درِ این خونه کار دارم زیر بارون تو این روضه با امامم قرار دارم اگه حالم خوبه،با تو بهتر میشم میدونم تو روضه‌ت،یه روز پرپر میشم جانم زهرا،دل آرامم زهرا دلم با حضور شما گنجه به این خونه‌ام کن قدم رنجه خدا با تو اعمال‌و می‌سنجه التماسم همش اینه تو روضه‌ت قرارم باش توی تنهایی قبر قیامت کنارم باش کمکم کن بی‌بی،درِ خونت باشم بگو تو یا حیدر،که من از جا پاشم چشام قطره حمید علیمی

سه ماهه از من رو گرفتی فضای خونم سرده منو سه ماهه زخم پهلوت زخمی ترینم کرده تو توی بستری منم کنار بسترت پاشو یه کاری کن واسه غرور شوهرت حلالم کن اگه تو کوچه زدنت حلالم کن اگه که میلرزه تنت حلالم کن خونی شده باز پیرهنت حلالم کن فاطمه جانم منو حلالم کن سه ماهه هوای رفتن داری سه ماهه با چشم کبودت دور از چشام میباری کار علی ببین به التماست کشیده سه ماهه خونمون خندیدنت رو ندیده چرا داری از شوهرت رو میگیری حلالم کن که دست به پهلو میگیری حلالم کن تا درد بازو میگیری فاطمه فاطمه مرو مرو یا فاطمه وقت وصیت پیش زینب گفتی غم فردا رو گفتی غم یک بی کفنو عزای عاشورا رو داری تو گریه هات با سوز و غم میسوزی میسوزی پای این پیرهنی که میدوزی قرار ما تو ظهر قحطی وفا میام پیشت یه روز تو گودال بلا حسینتو میبینی روی نیزه ها از من رو گرفتی حمید علیمی

به عشق تو نفس میزنم به عشق تو نفس میکشم به نیت ضریحت آقا رو پرچم تو دست میکشم گریه صبح و شام من مستی مستدام من تربت توبه کام من عشق علیه السلام من ای غم نا تمام من زخم من التیام من السلام ای امام من عشق علیه السلام من صَباحاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین مَسائاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین بِحُبِ الحُسَین به عشق تو نفس میزنم به عشق تو نفس میکشم به نیت ضریحت آقا رو پرچم تو دست میکشم گریه صبح و شام من مستی مستدام من تربت توبه کام من عشق علیه السلام من ای غم نا تمام من زخم من التیام من السلام ای امام من عشق علیه السلام من به عشق تو نفس میزنم به عشق تو نفس میکشم به نیت ضریحت آقا رو پرچم تو دست میکشم گریه صبح و شام من مستی مستدام من تربت توبه کام من عشق علیه السلام من ای غم نا تمام من زخم من التیام من السلام ای امام من عشق علیه السلام من به عشق تو حمید علیمی

جلوی آیینه خودمو می بینم خیلی تغییر کردم جدی جدی با روضه های تو خودمو پیر کردم باور من اینه که  همیشه تو زندگیمی من عوض شدم ولی تو حسین بچگیمی حواست هست به موهای سفید سرم چقدر امسال از گذشته شکسته ترم حواست هست نوکرت داره پیر میشه بخرم ببرم به حرم داره دیر میشه دوسِت دارم دوسِت دارم من اومدم تا با معجزه ی عشقت تازه آدم شم دلمو بردار و یه جوری عاشق کن رسوای عالم شم کی منو صدا زده اگه تو صدام نکردی هِی بدی دیدی ولی تو منو رها نکردی حواسم هست که بدی مو به روم نزدی حواسم هست این تو بودی که راه اومدی حواسم هست عمر من داره طی میشه اربعین که میام بطلب بگو کِی میشه دوسِت دارم دوسِت دارم همه شب هامو غم تو طی کرد ببین که آشوبم تو روضه ها آقا منم مث نوکر به سینه می کوبم من فدات که از عطش نفست دیگه بریده مادرت اومد ولی دیگه قاتلت رسیده حواسش هست کی گلوتو بوسه زده حواسش هست توی گودی کجا اومده حواسش هست مادرت داره می بینه بی حیا روی سینه ی تو داره می شینه غریبم وای غریبم وای باور من اینه که  همیشه تو زندگیمی من عوض شدم ولی تو حسین بچگیمی حواست هست به موهای سفید سرم چقدر امسال از گذشته شکسته ترم حواست هست نوکرت داره پیر میشه بخرم ببرم به حرم داره دیر میشه دوسِت دارم دوسِت دارم جلوی آیینه خودمو میبینم حمید علیمی

خانوم سه ساله وقتی  تا باباش تا عمود خیمه رو کشید از هوش رفت کی به هوش اومد وقتی که خیمه ها گر گرفت داداش اصغرشو که باباش برد میدون نبود به هوش که اومد بابا نبود هی به عمه می گفت داداشم کو هی میومد جلو رباب مینشست می گفت رباب رباب داداشم کو یهو رباب پاشو میزاشت سر رقیه رو رو پاش میزاشت لالایی دخترم داداش نمیاد چرا رو نیزه ها خوابش نمیاد خانوم سه ساله وقتی  تا باباش تا عمود خیمه رو کشید از هوش رفت کی به هوش اومد وقتی که خیمه ها گر گرفت داداش اصغرشو که باباش برد میدون نبود به هوش که اومد بابا نبود هی به عمه می گفت داداشم کو هی میومد جلو رباب مینشست می گفت رباب رباب داداشم کو یهو رباب پاشو میزاشت سر رقیه رو رو پاش میزاشت لالایی دخترم داداش نمیاد چرا رو نیزه ها خوابش نمیاد خانوم سه ساله حمید علیمی

به سرازیری باب القبله تو سرازیری قبرم آقا منو تنها نگذار به شلوغی شبای جمعه ت تو شلوغی های محشر جانا منو تنها نگذار منو تنها نگذار من از این تنهایی می ترسم منو تنها نگذار بی تو از هر جایی می ترسم آبروداری کن که من از رسوایی می ترسم می ترسم بخون برای من ذکر لا تخف و لا تحزن آبروی دو عالم آبروی دو عالم به لباس سیاه ماه ماتم منو تو سیاهی این عالم به خودم وا نگذار قسمت میدم به موج پرچم منو توی موج غصه یک دم به خودم وا نگذار منو وا بگذاری به خدا تو غربت می میرم منو وا بگذاری آخرش تو غفلت می میرم منو وا بگذاری هر جایی جز هیئت می میرم وا نگذاری سینه زن ها رو کی می گیری حب دنیا رو آبروی دو عالم آبروی دو عالم به جوونی که پایین پاته پایین پات که رسیدم آقا برسون مرگم رو به رضیعی که رو سینه ت خوابه وسط سینه زنی عاشورا برسون مرگم رو برسون مرگم رو تو محرم توی ناله آقا برسون مرگم رو توی روضه ی سه ساله آقا برسون مرگم رو خون سینه زن حلاله آقا به سرازیری باب القبله حمید علیمی

ساكنان نُه فلك حیران ز كار زینب است در سما فوج ملائك با شعار زینب است ای سلیمان از چه مینازی به جاه و حشمتت صد هزاران چون سلیمان ریزه خوار زینب است نهضت سرخ حسینی پایدار از نام اوست سكۀ صبر و متانت با عیار زینب است عزت دخت علی بین، همت زینب نگر سیّد سجاد در هر جا كنار زینب است داد قربانی دو كودك در منای كربلا احسن احسن فاطمه آموزگار زینب است زن بدین لحن و بلاغت زن بدان شرم و حیا فتح شام و كوفه هر دو شاهكار زینب است لحظه ای در شام بر غاصبگران فرصت نداد انهدام كاخ ظلم از اقتدار زینب است زن بدان عزم و صلابت زن بدان قلب قوی بر ستمكاران شدن تسلیم عار زینب است گرچه دور افتاده از قبر برادر قبر او در عوض روح حسین شمع مزار زینب است كربلا خواهی اگر از زینب كبری بگیر چون كلید كربلا در اختیار زینب است نوحه خوانی گر كنی (خوشزاد) تقوی پیشه كن نوحه خوانی در حقیقت یادگار زینب است شاعر:سید حسن خوشزاد ریزه خوار زینب حمید علیمی

هفتاد و دو شهید به صحرای زینب است پایین نامه ی همه امضای زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قاری من صدات مسیحای زینب است از سربلندی تو سرافراز می شوم بالای نیزه ها سرت آقای زینب است جای مرا گرفته ای و پس نمی دهی جای تو نیست بر سر نی ، جای زینب است امروز که مشاهده کردی مرا زدند عین همین مشاهده ، فردای زینب است در طول زندگانی پنجاه ساله ام این اولین نماز فرادای زینب است این جلوه های مختلف روی نیزه ات از ” ما رایت الا جمیلا ” ی زینب است طوری قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدم های زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرمای نخل ها جلوی پای زینب است هرچه زدند سنگ ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشای زینب است علی اکبر لطیفیان امضای زینب حمید علیمی

مگر به کربلا کفن، حسین من ، حسین من به غیر بوریا نبود، حسین من ، حسین من مگر حسین تشنه لب، حسین من ، حسین من عزیز مصطفی نبود، حسین من ، حسین من مگر کسی که کشته شد ، حسین من ، حسین من تنش برهنه می کنند ، حسین من ، حسین من مگر که پاره پیرهن، حسین من ، حسین من به پیکرش روا نبود، حسین من ، حسین من سرش به نوک نیزه ها، حسین من ، حسین من تنش به خاک کربلا، حسین من ، حسین من کفن برای او به جز، حسین من ، حسین من شکسته نیزه ها نبود، حسین من ، حسین من تشنه جگر شهید شد، حسین من ، حسین من ز ظلم دشمنان مگر، حسین من ، حسین من فرات مهر مادرش ، حسین من ، حسین من سیدالنساء نبود، حسین من ، حسین من گر از بدن بریده شد، حسین من ، حسین من سر عزیز مصطفی، حسین من ، حسین من دگر به نوک نیزه ها ، حسین من ، حسین من نهادنش به جا نبود، حسین من ، حسین من حسین من ، حسین من مگر به کربلا حمید علیمی

میپیچه این آوا من کشته اشکم ای مردم دنیا من کشته اشکم داغت تازس بعد هزار سال عزا میگیریم توی روضت به عشقت آقا برات میمیریم انگار هنوز سری تو کربلا روی نیزه هاست انگار هنوز تن بی کفنی تو قتلگاست انگار هنوز آتیش کینه ها به خیمه هاست انگار هنوز تنت غرق به خون تو قتلگاست انگار هنوز آقا یه غریبس سرش جداس ای وای غریب آقام ای وای غریب آقام ای وای غریب آقام ای وای غریب آقام هفتادو دو خورشید هفتادو دو کوکب بودند نگهبان آرامش زینب اما افسوس زینب کبری تنها بوده زینب تنها برا شهیداش فاتحه خونده میپیچه این آوا من کشته اشکم ای مردم دنیا من کشته اشکم داغت تازس بعد هزار سال عزا میگیریم توی روضت به عشقت آقا برات میمیریم انگار هنوز سری تو کربلا روی نیزه هاست انگار هنوز تن بی کفنی تو قتلگاست انگار هنوز آتیش کینه ها به خیمه هاست من کشته اشکم حمید علیمی

دل بسته ام مرا زسر خویش وا مکن از من مرا جدا کن و از خود جدا مکن هرگز نگویمت که بیا دست من بگیر گویم گرفته ای زعنایت رها مکن در من اگر سعادت ترک خطا نبود در تو کرامت است تو ترک عطا مکن خواهی اگر زلطف بمن اعتنا کنی دیگر به کثرت گنهم اعتنا مکن نزد کریم فرق ندارند خوب و بد یکجا قبول کن همگان را سوا مکن دل بسته ام حمید علیمی

پایتخت رفیع سلطنتَت بنده کرده دو صد سلیمان را تا نقاب از رُخت کنار زدی شیعه کردی تمام ایران را ناقه ات تا رسید نیشابور سجده کردند جام سلطان را مرد سلمانی ِشما دارد همه ی رتبه های سلمان را نجف و کربلای ما گشته جنت مشهد خراسان را به حرم پر زدم خدا را شکر زائر مشهدم خدا را شکر ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دام ِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام آقا جان ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُزامی ، غلام ، همسفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم جز کبوتر شدن چه می خواهم شیعه کردی ایران را حمید علیمی

ای که بهتر ز من هزار ها داری آسمانی پر از دعا داری دستم هایم دخیلتان هستند بس که دست گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دل مرا داری هرچه بیمار هم بیاید باز تو برای همه دوا داری دل شکسته کسی به من می گفت خوش به حالت امام رضا یا شمس الشموس حمید علیمی

از اهل منبر این روایت را شنیدم در روضه ی غربت به این مطلب رسیدم و حاصل کل خدائی خداوند دو مصرع شعر خدا در اولین بند از انبیاء غیر از پیمبر،در جهان سر شیرین برای فاطمه چون جان حیدر در کودکی بودند روزی در رقابت با این دو معنای رقابت،شد رفاقت ناگاه زهرا دید بابایش فراوان ذکرش شده جانم حسن،جانم حسن جان زهرا که عالم بود بر کار پیمبر پرسید از بابای خود با دیده ی تر بابا چرا احسنت گفتی دلبرم را تحسین نکردی دلبر کوچکترم را اشک پیمبر شد روان از حرف زهرا فرمود دیدم از زمین تا عرش اعلا حتی خودت حتی علی حتی خداوند حتی تمام انبیاء با اشک و لبخند از فرط شادی قلبشان در شور و شین است بر روی لب هاشان همه جانم حسین است دیدم حسن مانده غریب انگار این سان جای همه گفتم خودم جانم حسن جان حسن مانده غریب حمید علیمی

الحمدالله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه مولانا امیرالمومنین ع به بندگی نرسد بنده ای به پای علی قلم چه عاجز ولال است در ثنای علی محب آل علیم خوشم که اثباتِ حلال زادگی من بود به پای علی علی امام من است و تمام عمرم را شوم غلام کسی که بود گدای علی لبم که خورد به انگور زرد کنج ضریح شدم ز باده پرستان مبتلای علی قسم به شأن یدالله فوق ایدیهم قبول حق نشود سجده بی ولای علی پیمبران که نه از جبرئیل خواهش کن بپرسد از خود ایزد از ابتدای علی نبی پس از شب معراج با تبسم گفت: نشسته بین هجاهای رب صدای علی بدون حاشیه،اصلا علی چه شخصیتی است که متن اصلی دنیاست جمله های علی نشانه ایست فقط سنگ کعبه فکر کنم بهانه بوده بنایش فقط برای علی از اینکه قبله شده زادگاه شاه نجف زمان سجده بود در سرم هوای علی زمانه بر سر جنگ ولایت مولاست گرفته فاطمه در دست خود لوای علی علی و فاطمه یک روح در دوتا بدن اند علی امام من است حمید علیمی

منم مثل کبوتریم که افتاده به دام تو ام تو آقایی منم تا ابد غلام ابن غلام تو ام وقتی میام حرمت دنیا کوچیکه برام امشب مریض تو ام اما دوا نمیخوام با امام رضا خوشبخت خوشبختم با امام رضا دردم دوا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا آقام ای آقام… یا امام رضا آقام ای آقام تو سلطان منم تا ابد ببین آقا فقیر تو ام من افتادم به دام تو اباالفضلی اسیر تو ام سقا خونت به خدا دارشفا منه تو دستای کرمت کرب و بلا منه با امام رضا دنیام که بهشته پای گنبدش دل مبتلا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم مثل کبوتری ام حمید علیمی