دانلود مداحی کربلایی حسن عطایی | آرشیو کامل صوتی و تصویری

تویی روح و تو ریحان تویی جان و تو جانان چقد اسم تو شیرینه به به به به جانم حسین جان این دنیا بدون عِطر تو یک دم عزیز نیست غم تو که باشه شادی عالم عزیز نیست اونی که تو رو داره چه غم از دنیا نوکر تو پیش چشم مردم کم عزیز نیست ای سامون زندگیم ذوق و شوق بندگیم شیرینه هر چی بگیم حسین جان روزی‌ خورده‌ی توایم کشته مرده‌ی تواییم دلسپرده‌ی توایم حسین جان اربابم حسین جان منم و ناز چاووش دلم و کرده مدهوش چه ضریحت دل انگیزه به به به به جانم به شیش گوش مگه میشه یادم بره شب های زیارت لک زده دلم واسه یه بار چای زیارت کار حرمت اینه که روزامو بسازه چیزی نمیخوام غیر از تمنای زیارت من بی تاب کربلام وقتی بین روضه هام صحنت رو به رو چشام حسین جان این دل دنبال توئه شیش دنگش مال توئه عبد تو و آل توئه حسین جان اربابم حسین جان... قهرمانم رقیه ای سلطانم رقیه قیامت میشه با اسمت به به به به جانم رقیه غیر حرمت من از خدا خواهش ندارم بدون تو باشم اصلا آرامش ندارم با گریه کُنات برادرم اما به والله منکر تو هر کی باشه باهاش سازش ندارم تو روح نجابتی حامی ولایتی زن نه عین غیرتی رقیه میدان در حصار تو گریه ذوالفقار تو این است اقتدار تو رقیه

من از اون بچگی دم به دم میگم حسن هم توی شادی و هم تو غم میگم حسن انقده کرم تو زندگی دیدم ازش که از این به بعد جای کرم میگم حسن تو اوج سادگی تو چه نامی شدی الگوی خلق هر بامرامی شدی من مهربون تر ازتو ندیدم آقا وقتی که مهمون یه جذامی شدی حسن حسن حسن وجود عالم امکان به خاطر حسن است خوشا به حال هر آنکس که ذاکر حسن است تمام خلق شب جمعه کربلا هستن ولی حسین شب جمعه زائر حسن است گرچه سر به زیر و بی صدا میاد حسن میشه طوفان به پا هر کجا میاد حسن هر زمان که کار معرکه بالا میره می‌خوابه تموم فتنه تا میاد حسن وقتی که به سپاه جمل میزنه گور تمام فتنه ها رو میکنه از بس که ضربه هاش شبیه باباشه دشمن نمیدونه علی یا حسنه حسن حسن حسن همینکه از تب جنگاوری سخن شده است میان معرکه ها صحبت حسن شده است مگر به خواب ببیند شتر سوار جمل کسی حریف تو در جنگ تن به تن شده است

حسین جان وجودم رو دستت سپردم دو تا دسته گل از مدینه برا تو آوردم ببین از من این دو فدایی رسیده میبینی که زینب خجالت کشیده الهی نبینم گلوتو بریده بریده اینا زنده باشن کوفه بدجوری عذاب میبینن دق میکنن آخر وقتی تو دستام طناب میبینن ای مظلوم حسین ای مظلوم... زمین خوردنت رو نبینم الهی برات یار آوردم نگن تو دیگه بی سپاهی درسته که نیستن مثل اکبر تو اقلا بزار که بشن پر پر تو بزار سر بزارن برای سر تو کربلا شهید شن بهتر از رفتن به شام داداش آخر اسارت آخه مجلس حرامه داداش

یه روزی میاد که دیگه نیستم و نمیتونم برا تو دَم بگیرم وقتی که محرمت بیاد حسین نمیشه برا تو ماتم بگیرم یک روزی میاد که دیگه نیستم و نمیتونم برا تو شور بگیرم دوست دارم برای قبر تاریکم فقط از کرببلا نور بگیرم آهای رفیق اگه نبودم جای من سینه بزن گریه بکن به جای من برا شهید بی کفن ماه من باش تو این شب ابری حسین أبكي أبكي لِظلمة قبری حسین وقتی که همه میرن از پیش من تو فقط کنار من بمون حسین اگه راه داره نماز شب اول قبر منو تو بخون حسین خیلی میترسم از اون سؤال جواب منی که دستاتو ول کردم حسین روی تو خیلی حساب کردم بیام جون زهرا نکنی طردم حسین بغل بگیر نوکری که یه عمری سینه زد برات جای کفن باشه تو قبرم شال مشکی عزات ماه من باش تو این شب ابری حسین أبكي أبكي لِظلمة قبری حسین

دو شیر خفته در نیام گوش به فرمانِ امام دو جنگجوی بی‌نظیر دو ذوالفقار در نیام رفته به سقا روی ماهِشان هیبت حیدر در نگاهشان در دل میدان موقع نبرد هیچ احدی نیست سد راهشان آبرو جمع کردن برای زینب جانم فدای بچه های زینب دو جنگجوی فن بلد دو بازوی بنت اسد جای رجز به معرکه گفتن یا علی مدد عون و محمد مردان دلیر دو پهلوان وقفه ناپذیر دست گرفتن این معرکه را دو یادگار حضرت امیر آبرو جمع کردن برای زینب جانم فدای بچه های زینب

حسین همونه که بی منت تو لحظه های آخر حر خطا کا رو خرید حسین همونه که با دستاش تو صورتِ اَسبای لشکرشون آب پاشید آه همون اَسبا روی تنِ بی سرِ تو تاختن آه همون لشکر تشنه تو رو از نفس انداختن دنیا، جون به لبم اومده از این همه درد دنیا، اربابِ ما به کسی بدی نکرد حسین همونه که عاشورا نمازِ اول وقتش حتی باید بَر پا شه حسین همونه که وقتِ جنگ نذاشت که آفتاب توی چشمای دشمن باشه آه تنی بی سر سخته سه روز باشه زیرِ آفتاب آه نخوند لشکر حتی نمازی به تنِ ارباب دنیا، مثلِ حسین دیگه نمیاد نگرد دنیا، اربابِ ما به کسی بدی نکرد حسین همونه که با شرطِ کشیدنِ دست از جنگ دشمنشم بخشیده

تو نگاه اول شبیه مولاست میگن حیدره ولی زینب کبریٰ‌ست جوری خطبه میخونه علیه انگار نگو حیدر بگو زینب کرار انگار علی رو منبره این زینبه یا حیدره عمتی زینب سیدتی زینب به خدا داده بهت چه عزتی زینب شام میلرزه قیامتی زینب پسر حیدری به عبارتی زینب به رخ همه کشیده شد وقارش تو کلامش پیداست ذوالفقارش گردن یزید و با خطبه شکسته معجزه می‌کنه با دستای بسته نازل شده انگار عذاب اومد علی تحت حجاب مؤمنه بانو مطنطنه بانو علمو نگه می‌داره یه تنه بانو هیبتش فرا تر از یه زنه بانو شام و با خطبه بهم میزنه بانو

اگر که عمو بود خرابه نبودم یه مرهم نداری بزارم رو چشم کبودم میبینی رقیه‌ات تب سرد گرفته کتک خوردم از بس تنم درد گرفته موهامو تو پنجه‌اش یه نامرد گرفته هر وقتی که گریه کردم با خنده عذابم دادن تا گفتم بابامو میخوام با سیلی جوابم دادن ای بابا حسین ای مظلوم چیزی نیست بابایی یکم حال ندارم میخوام سایه بون سرت شم پر و بال ندارم بمیرم کجا ها نبردن سرت رو یه گوشه با خنجر برید حنجرت رو در آورد سنان گریه‌ی مادرت رو موهات نامرتب اما رگ هات نامرتب تره ما معذبیم توی شام عمه جون معذب تره ای بابا حسین ای مظلوم

این رواز که خُب بازار بی میلی شلوغه مجنون اومد و دید که سره لیلی شلوغه دستم به ضریحت نرسید گفتم حسین جان این خوبه که دور و بره تو خیلی شلوغه کی مثل ِ آقام هوا دار داره گرفتار داره کی نازش اینقدر خریدار داره کی مثل آقام دوای درده؟ کی اینقد مرده؟ که به دشمن هم بگه برگرده بهتر از مادرم سایه ی روی سرم خوبه چقدر این حرم یا اباعبدالله همه دنباله تو کل جهان ماله تو فدای تمثاله تو یااباعبدالله من واسه کسی شب تا سحر گریه نکردم من واسه تو کم تو این روزا گریه نکردم چشمام و ببین مثل دلم کاسه ی خونه واسه ننه بابام اِنقَدَر گریه نکردم چشمم ثابت کرد که دوست دارم نبین بیچارم حرم خاکم کن نده آزارم چشمم ثابت کرد دلم غم داره تو رو کم داره دلم تو دنیا یه همدم پرچمت فاخره خوبه که بالا بره حرم پر از زائره یااباعبدالله خونوادم حسین توبه ی آدم حسین کی داده یادم حسین یااباعبدالله نماهنگ بهتر از مادرم حسن عطایی

زندگی بعد تو سخت میگذره روز و شب با درد همبازیم خیلی مشتاق دیدارتم به سر بریدتم راضیم بازیچه‌ی مردم شدم راستی بابا یه شب تو صحرا گم شدم اون شب تو اوج خستگیم دعای مرگ کردم تموم شه زندگیم هیچ چیزی کم نذاشت برام زَجر رو میگم سنگ تموم گذاشت برام دندونِ شیریم در بیاد موی سرم چی میشه زخم رو گونه‌ام خوب بشه پس کمرم چی میشه بابا حسین بابا حسین بچه سید بودم و هی زدن منو با بغض حیدر زدن گریه میکنم سبک‌ تر بشم گفتم آروم ولی بدتر زدن من که فقط سه سالمه کبودیام شاهد روز و حالمه جلومون حرف بد زدن کجا بودی بچتو با لگد زدن سنگینی گوشم میگه گوشِ چپ و راستم نمیشنوه انقده بی حوصلم از دست خودم کلافم زحمتو باید کم کنم حس میکنم اضافم بابا حسین بابا حسین

دور حرمت پر شده از بنی امیه آی خانوم رقیه آی خانوم رقیه چی بر میاد از دستای من به غیر گریه آی خانوم رقیه آی خانوم رقیه دارم میرم از دست، حال دلم خسته‌ است پس من چرا زنده‌ام، وقتی حرم بسته است چه روزگاری آخه عجب زمانیه من آرزو دارم بیام حرم یه ثانیه نه زائری نه روضه‌ای نه رفت و آمدی ضریح کوچیکت الان بقیع ثانیه رقیه جان رقیه جان رقیه جان من توی حرمت کسی برات روضه میخونه قلبم پر خونه قلبم پر خونه واست بخونم زبون حال دخترونه قلبم پر خونه قلبم پر خونه برگ گل یاسم زخمی شد احساسم فردا بریم بازار گوشواره بخر واسم بابای مهربون من بابای من بخواب چند شب من نخوابیدم به جای من بخواب چشمای تو نشون میده که خیلی خسته‌ای قربون خستگیت برم رو پای من بخواب رقیه جان رقیه جان رقیه جان

میخواستم عروسک بخرم واست بیارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم مردم اگه قبلش تو بیا سر مزارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم ما زنده باشیمو دور تو خلوت شه ای وای اگه بازم حرف اسارت شه گرد و غبار حرم شما مقدسه یبار دلت شکست برا تموم ما بسه الهی عمرمون تموم بشه اگه یه روز ما زنده باشیم و بگن رقیه بی کسه

شکر خدا که دلم میل حرم میکنه ترک زیارت تو عمرمو کم میکنه هر وقتی که تو فکر حسینم انگار توی بین الحرمینم به تعداد ریگای صحرا به تعداد موجای دریا دوست دارم دوست دارم ای حسین اقا ای حسین اقا حسین اربابم ابی‌عبدالله... معتقدم برتر از کل جهانه حسین وقتی خدا هم شده مرثیه خوان حسین دنیا بی تو میرسه به آخر محشر با تو تازه میشه محشر هر وقتی که تو فکر حسینم انگار توی بین الحرمینم دلم عشقت رو باور داره مثل فطرس بال و پر داره کی تو این دنیا اندازه‌ی حسین زهرا نوکر داره حسین اربابم ابی‌عبدالله...

بابا با من بیا میترسن شامیا از ناموس خدا رقیه من کابوس شبم یا اباالفضل رو لبم گردان زینبم رقیه اگه من نفرین کنم همه‌ی اعضاتو میریزم رو سرشون همه‌ی شاماتو مادرم نفرین نکرد ستونا لرزیدن بزارین نفرین کنم همشون جون میدن حرف از خدا زد‌ تیغ بکا زد دختر تو سیلی تو گوش یزیدیا زد تا کوچه ها زد به اون سه تا زد سیلی رو به افتخار عموش مجتبی زد بابا با کوششم با اشک رو چِشم من شمشیر میکشم تو خرابه با اشک هر شبی میجنگم زینبی من الگوم اشک بی بی ربابه نفسای دخترت نفس مولا شد پای زهرا مادرت به خرابه وا شد داره میگه فاطمه باریکلا خانوم زده مهر یاعلی مددو رو بازوم الله اکبر ای قوم کافر بشنوید فضائل پدربزرگم‌ حیدر دائم رو منبر گفته پیمبر این لقب مال علیه صدیق اکبر

حیدر اباالفضل زهرا رقیه عمر عمو و بابا رقیه باب الحوائِجِ همه دنیا رقیه دردونه‌ی اباعبدالله رونق دادی به خونه‌ی اباعبدالله چقدر ذوق میکنه عموت اباالفضل وقتی که میشینی روی شونه‌ی اباعبدالله نفس میگیریم با تو نفس میگیریم بر میگردیم و دوباره کارو دست میگیریم به دستای بریده‌ی عمو عباست به زودی حرمو دوباره پس میگیریم مثل عقیله محشر رقیه با گریه رفته منبر رقیه آرامش دل علی اکبر رقیه ای کوثر اباعبدالله سیب دو نیم مادر اباعبدالله همه‌ی شام و با عمه هات به هم میریزی ای مخدرات لشکر اباعبدالله آی اُبُهَت داره آره اُبُهَت داره تو نگاهت رو همه اثر میذاره باید لرزه به کاخ اُموی بندازه تو که پدر بزرگت حیدر کراره

پنجاه و چند ساله هیچ وقت حرفمو زمین نذاشتی هرچی که گفتم گفتی چشم به روی چشمات گذاشتی گفته شریح قاضی تا خدا باشه راضی کم ندازن تو مهمون نوازی بیا برگرد حسین تو رو خدا برگرد غیرتیا گریه میکنن سادات منو می‌بخشند  پیشاپیش پیشاپیش آخر کار ما میشه ختم به بزم شراب سر بچه ات چی میارن برای یه قطره آب وای از رباب وای از رباب

رفتی و شد خونمون خراب بی تو هی ما رو دادن عذاب بردنم بازار بَرده ها بردنم تو مجلس شراب من بودم عزادار پای کجاوهٔ من انگار نه انگار رقاصه ها میرقصیدن توی بازار دل از غم کبابه آروم نمیشه و بی تاب ربابه لالایی میگه اصغر روی نِی بخوابه لالا علی لالا علی لالا...

چقدر شیرینه اسم تو اباالفضل فدای روح و جسم تو اباالفضل میارزه به دو عالم، یک تار موی عباس قسم میدم خدا رو، به آبروی عباس خوبیاش یه عمره حرف غرب و شرقه شنیدن تا دیدن قد دنیا فرقه یک تنه به لشکر زد شبیه حیدر تیغش هم کشنده مثل رعد و برقه دو عالم تحت اختیار عباس زمین میگرده بر مدار عباس کربلا کربلا شد، با دستای اباالفضل میترسیدن حتی از رد پای اباالفضل تویی مقتدای رزم قاسم عباس ناخدای بحرِ متلاطم عباس رعدت چه زیباست مثل روی ماهه قمر منیر بنی هاشم عباس اباالفضل اباالفضل

فاطمیه عفت زینب علویه هیبت زینب پرچم قیامه در دستش رفع الله راية زینب از نور جبینت شده شام و کوفه نورانی زینب سلام الله محمل شده شرمنده‌ی خون روی پیشانی زینب سلام الله آرام ترین سفینه در میان طوفانی زینب سلام الله در کوفه ندیده مثل تو کسی سخنرانی زینب سلام الله جنم برده ارث از شهیدان زینب چه غوغایی کرده به قرآن زینب نگو زینب در کوفه زندانی شد کوفه را برده کنج زندان زینب زینب زینب زینب... به خدا نهضت عاشورا زنده شد به برکت زینب بنویسید روی قبر ما نوکران حضرت زینب دختر که نگو جلالتش جلالت حیدر زینب سلام الله عصمت که نگو طلایه دار عصمت مادر زینب سلام الله مرکب که نگو نشسته روی پله‌ی منبر زینب سلام الله خطبه که نگو تیغ دو سر کشیده بر لشکر زینب سلام الله به آئین زهرا وفادار زینب رهبره در هر راه دشوار زینب کربلا تا کوفه و کوفه تا شام علمدار بعد از علمدار زینب زینب زینب زینب...

دلم تنگ چشمام اشک هوا تیره و تار نگو که قراره تو این دشت بمونیم گرفتار چه غم داره رفت و چه غم داره برگشت رباب بی علی با یه گهواره برگشت با گوشواره اومد بی گوشواره برگشت قَسَمت میدم به مادر تا دیر نشده برگردیم دختر سه سالت تو شام تا پیر نشده برگردیم ای مظلوم حسین ای مظلوم.... رسیده به آخر قرارِ من و تو چه خوب بود که مادر الان بود کنار من و تو مدینه یه بارم تو انزار نرفتم بدون تو یک دفعه بازار نرفتم با پای برهنه روی خار نرفتم من از این عذاب میترسم از بزم شراب میترسم من از تشنگی نه اما از اشک رباب میترسم ای مظلوم حسین ای مظلوم

گریه کنید شد روضه‌ی ورود به کرب و بلا رسیده قرآن حسین به آیه‌ی قالوا بَلىٰ تا قبل از این که دیر شه رقیه‌مون اسیر شه قرآن روی نیزه تفسیر شه بیا برگرد حسین تو رو خدا برگرد غیر گریه کردن هیچ کاری ازم بر نمیاد من برم با دست بسته مجلس ابن زیاد دلت میاد دلت میاد دلت میاد حَجِت تو قتلگاه قبول باشه آه إنا لله قبول باشه آه إنا لله قبول باشه پنجاه و چند ساله هیچوقت حرفمو زمین نذاشتی هر چی که گفتم گفتی چشم به روی چشمات گذاشتی گفته شریح قاضی تا خدا باشه راضی کم نزارن تو مهمون نوازی بیا برگرد حسین تو رو خدا بیا برگرد آخر کار ما میشه ختم به بزم شراب سر بچه‌ات چی میارن برای یه قطره آب وای از رباب وای از رباب وای از رباب حاجی کنج تنور قبول باشه آه إنا لله قبول باشه

جوونه‌ی درخت پیمبری حسین جان به زیر سایه‌ی تو میرم بهشت به قرآن آزادگی یعنی باشم دربند اباعبدالله میدم همه دنیامو به لبخند اباعبدالله ترازوی عملم سنگینه گریه برات کردم که شور غمت شیرینه فکر کن جا پسرتم پسرتم پسرتم الی الابد نوکرتم نوکرتم نوکرتم امام‌ حسین نوکرتم نوکرتم نوکرتم یه آسمون فرشته برای تو قیام کرد خدا بهشتشو به دشمنِ تو حرام کرد هستم فقط از انصار و اعوان اباعبدالله از صبح تا دم شب میگم قربان اباعبدالله بهشتم برم بازم مجنونم اونجام زیارتنامه واسه شما میخونم من عاشقِ قمرتم قمرتم قمرتم الی الابد نوکرتم نوکرتم نوکرتم امام‌ حسین نوکرتم نوکرتم نوکرتم...

بی تو خونه دل میشه آوار ببین رو گسل افتادم تو بودی نجاتم دادی هر بار که توی هچل افتادم حرم تو که میبینم انگار تو ظرف عسل افتادم پرنده ی خوشبختی رو شونه‌هام میشینه وقتی که گریه‌هامو مادرتو میبینه کرب و بلاس راه بهشت این اصل قانون خداست واجب ترین احکام دین گریه برا خون خداست ارباب حسین ارباب حسین تو نخ علمت هستم آقا علم تو رو دوست دارم از اینکه همه جا گفتی اینو کرمه تو رو دوست دارم من از تموم این دنیا تنها حرم تو رو دوست دارم کی غیر تو آقا جون منو نگاهم کرده قربون هرکی من رو غلام شاهم کرده بالا سرت باغ بهشت پایین پات چه معرکه هست هر جا تو باشی جنته بی تو بهشتم مهلکه است

کجایی ببینی که غربت کشیدم حسین جان یه وقتی نگی که چقدر زود بریدم یکم سیر تماشا بکن اکبرت رو حالا که میاری همه لشکرت رو تو رو جون زهرا نیار دخترت رو کوفه جای دلخواهی نیست مخصوصاً برا دخترها جای سوزن انداختن نیست تو بازار آهنگرها تو بازار آهنگرها کوفه نیا حسین جان ... شنیدم غریبی شنیدم غریبی حالا باورم شد شنیدم تو راهی خدایا چه خاکی سرم شد زمینش نزن روی این نوکرت رو میخوان روی نیزه بزارن سرت رو نذار که عزادار کنم خواهرت رو مردم توی کوچه بازار میگن داره مهمون میاد آخه تو کدوم مهمونی گوش بچه‌ها خون میاد کوفه نیا حسین جان

کوفه پر از درده کوچه‌ هاش تاریک و سرده اونم برا من وگرنه اون زنی که اسیره از غم میمیره من زمین خوردم می‌دونم که لگد بی هوا خوردن چیه من سیلی خوردم به خدا می‌دونم که زجر ابن قیس کیه من نابینا شدم از ضربه زجر خدا دیگه به داد دختر تو برسه نیا تو رو جان رقیه حسین برگرد این آخرین کلامه من بی‌ کسه حسین نیا برگرد با اشک با ناله و غم به کوفیا همش می گفتم بزنین منو  ولی ندید زینب و آزار میون بازار میون بازار به من خوب بخندید ولی به دختر یتیم میشه غمی نرو نه دختر من رو ببریدش به کنیزی ولی سکینه رو نه با سنگ دندون منو بشکنیدو اما دیگه نزنید خیزرانی به لب سر منو بزارید تو کنج تنور ولی نریزید آتیش رو سر زینب