مولودی مست ره عشق منم رحیم ابراهیمی

مست ره عشق منم مقصد این راه تویی

مهر تویی ماه تویی جلوه الله تویی

جرعه ای از عشق علی خوردم و دیوانه شدم

یا علی مددی

ای که گفتی فمن یمت یرنی

جان به قربان روی دلجویت

جان فدای جمال نیکویت

کاش روزی هزار مرتبه من

مردمی تا ببینمی رویت

کاش همچون کبوتری عاشق

بال وپرمی زدم سوی کویت

کاش آئی بباغ جان چوبهار

تا شود زنده جانم ازبویت

تا بیائی به دیدنم، ازاشک

بسته چشمم پل نظر سویت

یاعلی ای تو کعبۀ دلها

قبلۀ ماست طاق ابرویت

چه دراینجا چه درصف محشر

دل ماهست درتکاپویت

ای که خورشید زُهد وتقوائی

ذرّه ای چون شود ثناگویت

چه بگویم به مدح تو سخنی

ای که گفتی فمن یمت یرنی

گرچه عمری گناه کردم من

نامه ام را سیاه کردم من

گرچه عمری زکثرت عصیان

عمرخودراتباه کردم من

اشک خجلت ببین ودستم گیر

به خدا اشتباه کردم من

تو امید دل منی درحشر

تکیه برتکیه گاه کردم من

به امید نگاه تو همه شب

روی خود را به ماه کردم من

شرمم ازآن همه گنه آمد

به فلک تا نگاه کردم من

نیست دستم تهی که مهرت را

مولودی مست ره عشق منم رحیم ابراهیمی