نیستها را به نگاهش شبی از هست گرفت محسن ناصحی

نیست ها را به نگاهش شبی از هست گرفت

گفتم از ساقی و این میکده را مست گرفت

بیخود از کرببلا رهگذر شام نشد

حکمتی داشت که شمشیر دعا دست گرفت

من به بیراهه رسیدم سحری دستم را با ابوحمزه خود آخر بن بست گرفت

وصله خوردم به کتاب گنه آلوده ای و نامه ام را شبی از آن همه پیوست گرفت

دم افتادن من بود ولی دستم را دید این گمشده در آخر راه است گرفت

چه کنم درغزل از دایره اش بیرونم پس عجب نیست که در قافیه ام دلخونم

به حسینی که میان دو علی آمده است به علی ابن حسین ابن علی مدیونم

راغبا راهبا و راجیا و خائفنم از ابو حمزه بپرسید پر از مضمونم

من کجا عشق کجا فاصله خیلیست ولی گر چه در قالب یک وصله ناهم گونم

شکر و لله که با مادر او هوطنم من نمک گیر سر سفره این خاتونم

ماه در حاله خود اختر ایرانی داشت

ساحل فاطمه یک گوهر ایرانی داشت

چه خوشایند تر ازچه این عجم می بالد

که حسین ابن علی همسر ایرانی داشت

حسن از همسر خود هرچه جفا دید

حسین در دل خانه خود یاور ایرانی داشته

مونس دختر زهرا شده یعنی زینب

می توان گفت که یک  خواهر ایرانی داشت

انتخاب علی و فاطمه بوده

زهرا چشم امید به این دختر ایرانی داشت

افتخار عجم است این که علی ابن حسین

سر به دامان همین مادر ایرانی داشته

نیستها را به نگاهش شبی از هست گرفت محسن ناصحی