پرت سوخت محمدحسین پویانفر

پرت سوخت
به آتیش کشیدن در خونه رو پیکرت سوخت
بمیرم جلو چشمای زینبت معجرت سوخت
واویلا
بمیرم
توی کوچه ها می کِشن دشمنا حیدرت رو
با یه ضربه از تو گرفتن گل پرپرت رو
واویلا
گناه تو مادر چی بوده وا امّاه
که روی تو اینجور کبوده وا امّاه
علی دیگه طاقت نداره واویلا
که زهرا تو آتیش و دوده وا امّاه
بمیرم
چی باید بگم از غم سیلی و تازیونه
نزن بی حیا مادرم فاطمه نیمه جونه

پرت سوخت محمدحسین پویانفر

واویلا
بمیرم
که زخم دل حیدرت بی حسابه
سلام علی دیگه تو کوچه ها بی جوابه
واویلا
چرا رنگ زینب پریده وا امّاه
چرا قدّ مادر خمیده وا امّاه
الهی که بارون بگیره پشت در
که آتیش به خونه رسیده وا امّاه
تو کوچه
یه جوری زدن اون غلافو به بازوی مادر
که دستش جدا شد دیگه از تو دستای حیدر
واویلا
بمیرم
دوباره علی مونده و خنده ی تلخ مردم
زمین خورده تو کوچه مادر برا بار چندم
واویلا
چهل مرد جنگی رسیدن وا امّاه
که دست علی رو ببندن وا امّاه
بمیرم که یک عده نامرد تو کوچه
به اشکای حیدر می خندن وا امّاه

پرت سوخت محمدحسین پویانفر