پشیمونم حسین ستوده

اینجایی که من هستم تاریکیه میدونم

من به نور میرسم اگه تو کمکم کنی میتونم

خودمو به حرم میرسونم

دنیا رو برا خودم جهنم کردم

بیا پادرمیونی کن میخواهم برگردم

تو خودت گفته بودی که شفا تو روضه است

بیا ببین برات چقدر مریض آوردم

تو سرت شلوغه میدونم

منو راه دادی ممنونم

بگو نشمرن گناهامو

حالا که خودم پشیمونم

با گذشتی و صبور حسین حسین

با منی تا دم گور حسین حسین

اینجایی که من هستم تاریکیه میدونم

من به نور میرسم اگه تو کمکم کنی میتونم

خودمو به حرم میرسونم

دنیا رو برا خودم جهنم کردم

بیا پادرمیونی کن میخواهم برگردم

تو خودت گفته بودی که شفا تو روضه است

بیا ببین برات چقدر مریض آوردم

من اصلاً اومدم برات شهید بشم

تا تو قلب مادرت عزیز بشم

سردم نکنی طردم نکنی

یه عالمه گریه به روضه بدهکارم

تا خوب نشه زخمات دست بر نمیدارم

بذار حالا حالا نوکرِ شما باشم

لحظه‌ی مرگم تو خاکِ کربلا باشم ..

بَده که پیشِ تو مویِ سرم سپید نشه

بَده که نوکرت بمیره و شهید نشه ..

من ؛ اصلاً اومدم برات شهید بشم

تا تو قلب مادرت عزیز بشم

سردم نکنی .. طردم نکنی ...

عزیزم حسین ‌... عزیزم عزیزم عزیزم حسین