صابر خراسانی

خودتو فرض کن بین الحرمین دیدی آدم حیرونه چه کنم خدایا سمت حرم اباالفضل برم سمت حرم سیدالشهدا برم اصلا فکرشو میکردی امشب زائر کربلا بشی گفتم مادر دعا کنه کار درست میشه خیلی ها از دور سمت حرم قمر منیر بنی هاشم دست تکون میدن لبیک یا عباس می چرخند سمت حرم سیدالشهدا لابه لای جمعیت جلو برو میخواهیم از باب قبله وارد شیم پرده هارو کنار بزن اینم یه ضریح شش گوشه میگن اینجا دعا مستجابه که هرجایی نام حسین باشه دعا مستجابه بین الحرمین صابر خراسانی

تو که می تــوانی بمانی بمان عزیزم تو  خیــلی  جـوانی بمان تو هم مثل من نیمه جـانی بمان زمــین گـیر  من،آســمانی،بمان اگر  می شـود می توانی بـمان تو  نـیلوفرانه  تـریـن  یاس  شـهر وجود  تو  کانون  احـساس  شهر دعا گوی  هر قـدر  نشناس شهر نکش دست از دست دستاس شهر نباشـی، چـه آبی چه نانـی بمان چه شد با علی همسفر ماندنت چه  شـد  ماجرای  سـپر ماندنـت چه  شد پـای حـرف پـدر  ماندنـت پس از غـصه ی پشـت  در  ماندنت نـدارد علــی هـمزبانی بمــان برای علی بی تو بـد میشود بدون تو غم بی عـدد میشود نرو که غــرورم لــگــد میشود و این سـقف،سـنگ لحدمیشود تو باید غــمم را بدانــی بمــان چرا اشــک را آبـرو میکــنی چرا چــادرت را رفـو میکـــنی چرا اسـتخوان درگـلو میکــنی چرامـــرگ را آرزو میکـــــنی چه کم دارد این زنــدگانی بمان نیلوفرانه صابر خراسانی

و ناگهان وسط کوچه مادرم افتاد تمام عرش خدا در برابرم افتاد وسط کوچه مادرم افتاد صابر خراسانی

من دوست دارمت به من نگاه کن روتو بر نگردون به این خونه تابوتو برنگردون ما داغ پیغمبرو تازه دیدیم ما تازه تشییع جنازه دیدیم دو ماهه مشکلامو حل نکردی دو ماهه زینبو بغل نکردی دو ماهه دور شده از آرزو هاش دو ماهه شونه نزدی به موهاش هم تو جوونی هم علی جوونه زنده بمون علی زنده بمونه تنهاییمو دیدی و تنها شدی خیلی شبیه پیر زن ها شدی من دوست دارمت به من نگاه کن روتو بر نگردون به این خونه تابوتو برنگردون ما داغ پیغمبرو تازه دیدیم ما تازه تشییع جنازه دیدیم دو ماهه مشکلامو حل نکردی دو ماهه زینبو بغل نکردی دو ماهه دور شده از آرزو هاش دو ماهه شونه نزدی به موهاش هم تو جوونی هم علی جوونه زنده بمون علی زنده بمونه تنهاییمو دیدی و تنها شدی خیلی شبیه پیر زن ها شدی من دوست دارمت صابر خراسانی

به رسم فرقه ی عشاق ساده باید مُرد به احترام علی ایستاده باید مُرد چه بی اراده و چه با اراده باید مُرد برای غربت این خانواده باید مُرد چه خوب حق رسول خدا ادا کردند کنار درب حرم کوه هیزم آوردند میان مسلک کفار این عمل بد بود هنوز فاطمه مشغول داغ احمد بود اگرچه بعد نبی غصه هاش بی حد بود ولی به حرمت حفظ علی مُقید بود به داد و نعره علی را حرامیان خواندند درِ حریم نبی را به شعله سوزاندند رسید این طرف در زبانه ی آتش و بود فاطمه شانه به شانه ی آتش امان ز حوریه و تازیانه ی آتش نشست بر سر و رویش نشانه ی آتش کسی که بر همه ی خلق نان عطا می کرد به پای حیدر کرار جان فدا می کرد لگد زدند، در افتاد بی هوا این سو زدند فاطمه را تازیانه رو در رو میان حجره زمین خورد آه با پهلو قسم به حرمت کعبه که بار دارد او آهای مردم نامرد حرف بد نزنید زنی که خورده زمین را دگر لگد نزنید هجوم لشگر اشرار ماند آثارش به خانه و در و دیوار ماند آثارش به جسم فاطمه انگار ماند آثارش فشار و تیزی مسمار ماند آثارش برای غصب خلافت زدند زهرا را بدون جرم و جنایت زدند زهرا را به رسم فرقه عشاق صابر خراسانی

تسبیح اشک های سحر بی نتیجه نیست در گریه دیده ایم اثر بی نتیجه نیست باور کــنید آهِ جگر بی نتـــیجه نیست این قدر باز ماندن در بی نتیــجه نیست از انتـظار، پنجره ها باز می شوند با نور چـشم تـو گره ها باز می شوند تقـویم هـایمان هـمه زارند خــسته اند این ابرها چگونه بـبارند خسـته اند بی تو از این که جمـعه شمارند خسته اند از برگ برگ خـود گـله دارند خسته اند کارم غروب جمعه به اشکال خورده شد دیدی هزار و سیصدمان سال خورده شد نام تو می بـریم اگـر، قـــند می خوریم پس ما به ردّ پـای تو پیـوند می خوریم وقتی که ما به جان تو سوگند می خوریم یعنی به دردِ لطف خـداوند می خوریم مرحمتش گرفت گرفتار تـو شدیم چله نشین لحظه ی دیدار تو شدیم با هر گـناه اشک تـو را حیف می کنم رویـم سیاه اشک تو را حیف می کنم شرمنده آه اشک تو را حیف می کنم حیف از تو مـاه اشک تو را حیف می کنم پیش خدا که روی سفیدی نداشتیم اشکت اگر نبود امیدی نداشتیم تسبیح اشک های سحر صابر خراسانی

از دردهایم با تو میگویم پدرجان از گوشواره از النگویم پدرجان تنها نشانی مانده آنهم جای زخم است آتش شبیخون زد به گیسویم پدرجان دیشب گلت از روی ناقه بر زمین خورد انگار که در کوچه ها مادر زمین خورد از زخمهای صورتم بابا گمانم فهمیده ای که دخترت با سر زمین خورد درد شدید مفصل زانو بماند سوز ورمهای سر بازو بماند دیشب نبودی حرمله بدجور میزد لبها بماند...گوشه ی ابرو بماند هی لا به لای رد شدنها سنگ خوردیم از هیزها از بددهنها سنگ خوردیم در بین کوچه از جوان و کودکان و بالای بام از پیر زنها سنگ خوردیم مرد یهودی سوی چشمان مرا برد خولی لگد زد نیمی از جان مرا برد بابا! تلفظ کردن نام تو سخت است بدجور مشت زجر دندان مرا برد قایم شده بود صابر خراسانی

یه وقتا اون قدر گرم مریضی که چایِ روی میزت سرد میشه آخه خاصیتِ سنگ صبوره که با هر آدمی همدرد می شه اگه مَرده می شه مثل یه مادر اگه زن مثل مردا استواره برای اون که روپوشش سفیده فقیر و پادشاه فرقی نداره تموم ثروت دنیا به پای یه ذره آدمیت کم می آره نه یلدا و نه عید و نه عزایی کی میخواد رو اینا قیمت بزاره یه وقتا اونقدر کارت زیاده که یادت می ره حالت روبه را نیست تو رو دیدم دوباره با ورم شد فداکاری فقط تو قصه هانیست چجوری می شه یه آدم بتونه به دَردای خودش بی اعتنا شه که حتی آرزوش این باشه ای کاش! کسی که روی تخته زود پاشه نه دوربینی روی تو زم کرده نه از صفحه ات کسی داره نشونی جدا از این دروغای مجازی حقیقیِ حقیقیِ مهربونی باید عاشق بشی ساده نمی شه به زیبای رسید از این همه درد نمی شه گفت پرستاری یه شغله پرستاری رو باید زندگی کرد فرشته صابر خراسانی

کرامت  هست آن جایی  که  سائل می شود پیدا اگر چه دست و پـا گم می شود، دل می شود پیدا گره  از  مشهد و  قم  وا نگشته بر نخواهد گشت برادر  خواهری  اینگونه  مشـکل  می شود  پیـــدا ز هر  دلــشوره  ای  دل  را  به  دریــای  تو باید زد که  قدر  اشک  از  امواج  ساحل  می شود  پیدا دل  ایران  ز  لطف  سایه ی  خورشید مشهد گرم و قم همشیره اش چون ماه کامل می شود پیدا دو  دلبر  از  جناب  حضرت  موسی بن جعفر چون حسین  و  زینبی  حیدر  شمایل  می شود  پیدا بدون  زهر  هم  معصو مه ی  دور  از رضا می مرد مـــثالش  زینـب کبـــری، دلایـــل  می شود  پیــدا کرامت هست صابر خراسانی

کبوترم هوایی شدم ببین عجب گدایی شدم دعای مادرم بوده که منم امام رضایی شدم کبوترم هوایی شدم ببین عجب گدایی شدم دعای مادرم بوده که منم امام رضایی شدم پنجره فولاد تو دوای هر چی درده کسی ندیدم اینجا که نا امید برگرده … چجوری از تو دست بکشم بدون تو نفس بکشم تویی که تنها آقا دل سوز منی آرزومه دوباره بیام تو حرمت بدم یه سلام بهونه ی اشکای هر روز منی.. بی تو می میرم آقام یه فقیرم آقام که تو حج ِ فقرایی ای کس و کارم آقاجون تورو دارم غم ندارم منو دستای گدایی ای سلطان کرم سایه ات روی سرم باز آقا بطلب که بیام به حرم … شور و حال منی پر و بال منی تو خیال منی دادی تو منو راه به گدا یه نگاه که تو ماه منی چجوری از تو دست بکشم بدون تو نفس بکشم تویی که تنها آقا دل سوز منی آرزومه دوباره بیام تو حرمت بدم یه سلام بهونه ی اشکای هر روز منی.. گل از گلم شکفت صابر خراسانی

الحمدلله صابرخراسانی الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب سخن گذار منبر سلونی صابر خراسانی

هر تشنه به جای آب سیلی می خورد با روی ز خون خزان سیلی می خورد هر طفل یتیم که از بنی هاشم بود از آل بنی شرار سیلی می خورد از آنکه به کودکی علی نانش داد ناموس ابوتراب سیلی می خورد دلبند علی تا که ز درگاه خدا شیخی ببرد ثواب سیلی می خورد اسلام بنی امیه جاری شد و زن با داشتن حجاب سیلی می خورد تا به فراز نیزه قرآن میخواند هر سوره آن کتاب سیلی می خورد خاکم بر سر که اصغر از نی می دید از قاتل او رباب سیلی می خورد ای کاش بریده می شد از تن سر من می تاخت هزار اسب بر پیکر من ای وای به من که پیش چشمان ترم بستن سرت به نیزه با معجرم هر طفل یتیم صابر خراسانی

گفت من شیفتم توی صحنی بود که ما مشهدی ها بهش میگیم اسماعیل طلا یا همون سقا خونه گفت هر موقع که تو ساعت شیفتم بود مسئولیتم رو که انجام میدادم گاهی هم میمودم پشت پنجره فولاد گفت عادت کرده بودم هر موقع میومدم تو صحن انقلاب میومدم پشت پنجره فولاد با این مریضا حرف میزدم ساعت هشت و نیم نه صبح بود امدم پشت پنجره فولاد دیدم یه جوون رعنایی دستش رو بستن به پنجره فولاد یه دستمالی هم دستشه رنگ و روش سرخه ام خیلی جوونه نشستم کنارش سلام چه طوری دیدم سر تکون میده گفتم حرف نمیتونه بزنه دیدم یه حاج خانومی نشسته بود همون نزدیکا اومد نزدیک من دیدم گریه میکنه گفتم خدا انشاالله شفاش بده.... پنجره فولاد صابر خراسانی

گریه ام در حرم از روی پریشانی نیست که پریشانی از آداب مسلمانی نیست در طوافند چنان موج کبوترهایت که در این سلسله انگار پریشانی نیست عربی آمده پابوس تو از سمت عراق همه ی حسرتش این است که ایرانی نیست دست خالی ست هر آنکس به حرم می آید در ورودی که نیازی به نگهبانی نیست! در معطل شدن و دست رساندن به ضریح لذتی هست که در سجده طولانی نیست از روی پریشانی صابر خراسانی ادخلوها بسلامٍ آمنین…در باز شد از میان جمعیت راهی به این سر باز شد در حرم سهل است, حتی در دل میدان مین هر زمان که یارضا گفتیم, معبر باز شد اول ِ نامش که آمد بر زبانم سوختم در دلم بال صد و ده تا کبوتر باز شد از صدای گریه ی زن ها یکی واضح تر است خوش به حالش بعد عمری بغض مادر باز شد دار قالی…پنجره فولاد… مادر سال ها از روی پریشانی صابر خراسانی

كمتر بر این غریب بدون كفن بزن این ضربه ی دوازدهم را به من بزن هر آنچه داشت رفت دگر جستجو نكن اینقدر این شهید مرا زیر و رو نكن مگر نبود مسلمان كه اینچنین زده اند بلند مرتبه شاهِ مرا زمین زده اند قبول كن كه شبیه حصیر افتادی قبول كن ته گودال گیر افتادی سلام آقا صابر خراسانی مخواه تا كه سر من به گریه بند شود بگو چكار كنم از تنت بلند شود بگو چه كار كنم آب را صدا نزنی بگو چه كار كنم تا كه دست و پا نزنی بگو چكار كنم از تو دست بردارند برای پیكر تو یك لباس بگذارند میان گریه ی من این سنان چه می خندد دهان باز تو را نیزه دار می بندد آهای شمر عبا را كسی ربود برو بیا النگوی من را بگیر و زود برو برای غارت پیراهنت بمیرم من چرا لباس ندارد تنت بمیرم من قرار نبود بیفتی و من نگاه كنم و یا كه گریه به كوپال ذوالجناح كنم مگر نبود مسلمان که اینچنین زده اند بلند مرتبه شاه مرا زمین زده اند سلام آقا صابر خراسانی

زخم هایم شده این لحظه مداوا مثلا چشم کم سوی من امشب شده بینا مثلا آمدی تا که تو هم بازی دختر بشوی؟ باشد ای رأس حنا بسته! توبابا مثلا مثلا خانه مان شهر مدینه است هنوز وتو برگشته ای از مسجد وحالا مثلا کار من چیست؟نشستن به روی زانوی تو کارتو چیست؟بگو شانه به موها مثلا یا بیا مثل همان قصه که آن شب گفتی تو نبی باشی و من ام ابیها مثلا جسم نیلی مرا حال تو تحویل بگیر مثل آن شب که نبی فاطمه اش را مثلا زخم هایم شده مداوا صابر خراسانی

راس تو میرود بالای نیزه ها من زار میزنم در پای نیزه ها اه ای ستاره دنباله دار من زخمی ترین سر نیزه سوار من پاشو داداش نگاهی کن که دارن به من غم زده میخندن دارن پای سر عباس جلو چشم همه دستمو میبندن (حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم) ای بی کفن چه با این پاره تن کنم با چادرم تو را باید کفن کنم من میروم ولی جانم کنار توست تا سال های سال شمع مزار توست پریشونم همه جونم به قربونی که تنی که ته گوداله پر از تیغ و پر از نیزه پر از زخمه و خاکی و لگد ماله (حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم) با گریه آمدم اطراف قتلگاه گفتی که خواهرم برگرد خیمه گاه بعد از دقایقی دیدم که پیکرت درخون فتاده و برنیزه ها سرت لب تشنه لب دشنه شنیدم که جوابت رو سنان داده شنیدم نه خودم دیدم چقد نیزه به حلقوم تو افتاده

افتادی از بلندی و آقا سرت شکست ته مانده های زخمی بال وپرت شکست وقتی عمود آمد وشقّ القمر که شد تیر کمان میان دو چشم ترت شکست با نیزه های لشگریان زیر و رو شدی در زیر نیزه ها به خدا پیکرت شکست در لحظه ای که تا شدی و دست وپا زدی سقا کنار خیمه قد خواهرت شکست بر روی پای فاطمه گفتی بیا اخا بنگر به نیزه ای کمر لشگرت شکست یک یا حسین گفتی و زینب دلش گرفت آن لحظه عاقبت نفس آخرت شکست افتادی از بلندی صابر خراسانی

عمریست لحظه لحظه دلم بی قرار توست چشمم به راه مانده و در انتـــظار توست انــگار روح از بدنـــم پر کشیـده است یک جسم بی تحرک و جانم کنـار توست بی تــو دلــم شـبیه دل بی قــرار ها دارم در انتـــظارت از او انتــــظارها ما آن قبیــله ایم که محـروم مانده ایم مــانند قصـــه پسر مهـــزیارهـــا خورشیـــد آسمــان، ز پس ابر در بیا دندان گذاشتیـــم به روی جگــر بیا جاده به هر کجا که تویی پهن می کنیم دلواپسیـــم تو را به خــدا زودتر بیا من که مسافــر سفــر جمکرانییــم اصلا فـدای بی کسیــه تو جوانییــم گریه برای غربت چشـمت وظیفه است دنبال اشکهـای امــــام زمانییـــم ما را ببخـش از عشق تو دیوانه نیستیم با ضائران چشم تو بیــگانه نیستیــم از صبــح شنبه تا شب جمــعه بیا بیا جمــعه برای آمــدنت خانـه نیستیم ما مرده ایم در تنمـان جان درست کن بی معجزه بیــا و مسلمـان درست کن مــا پشت رد پای شمــا راه می رویم از مـا عزیز فاطمه، سلمـان درست کن چشمم به غیر گریه به کـاری نمی رسد یاری سراغ بی کس و کــاری نمی رسد تا قبله کنج خیمه صحـرا نشسته است کعبـه به داد سجده گـذاری نمی رسد ما را بــرای نوکرییــت انتخــاب کن با رحمت سـراسـرییـت انتخــاب کن زهرا مرا بـرای حسینش خــریده است با حسن چشـم مـادرییت انتخـاب کن عمریست لحظه لحظه صابر خراسانی

گفتم برم گردان نمی خواهم بمانی این خاک مایل نیست ما باهم بمانیم راس تو میرود بالای نیزه ها من زار میزنم در پای نیزه ها آه ای ستاره دنباله دار من زخمی ترین سر نیزه سوار من پاشو داداش نگاهی کن که دارن به من غم زده میخندن دارن پای سر عباس جلو چشم همه دستمو میبندن (حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم) گفتم برم گردان صابر خراسانی

بگو که یک‌ شبه مردی شدی برای خودت و ایستاده‌ای امروز روی پای خودت نشان بده به همه چه قیامتی هستی و باز در پی اثبات ادعای خودت از آسمانیِ گهواره روی خاک بیفت بیفت مثل همه مردها به پای خودت پدر قنوت گرفته تو را برای خدا ولی هنوز تو مشغول ربّنای خودت که شاید آخر سیر تکامل حَلق‌ات سه جرعه تیر بریزی درون نای خودت یکی به جای عمویت که از تو تشنه‌تر است یکی به جای رباب و یکی به جای خودت بده تمام خودت را به نیزه‌ها و بگیر برای عمه کمی سایه در ازای خودت و بعد، همسفر کاروان برو بالا برو به قصد رسیدن، به انتهای خودت و در نهایت معراج خویش می‌بینی که تازه آخر عرش است، ابتدای خودت سه روزِ بعد، در افلاک دفن خواهی‌شد کنار قلب پدر، خاک کربلای خودت پدر قنوت گرفته صابر خراسانی

سوارِ گمشده را از میان راه گرفتی چه ساده صید خودت را به یک نگاه گرفتی شبیه کشتی نوحی، نه! مهربان تر از اویی که حرِّ بد شده را هم تو در پناه گرفتی چنان به سینه فشردی مرا که جز تو اگر بود حسین فاطمه! می‌گفتم اشتباه گرفتی من آمدم که تو را با سپاه و تیر بگیرم مرا به تیر نگاهی تو بی سپاه گرفتی بگو چرا نشوم آب که دست یخ‌زده‌ام را دویدی و نرسیده به خیمه‌گاه گرفتی چنان تبسم گرمی نشانده‌ای به لبانت که از دل نگرانم مجال آه گرفتی رسید زخم سرم تا به دستمال سفیدت تو شرم را هم از این صورت سیاه گرفتی سوار گمشده صابر خراسانی

خورشید صبح گاهی بامت حسین بود بعد از دو هفته ماه تمامت حسین بود هر دفعه که برادرت از راه میرسید از فرط شور و شوق سلامت حسین بود یک راستای نور وجوده تو زینب است نوری که در مسیر امامت حسین بود ساده ترش شد اینکه نوشتیم زینب و دیدیم در حقیقتِ نامت حسین بود در خانواده ای که واژه ی برخاستن علی است از کودکی تو ذکر قیامت حسین بود در ذیل خطبه های فصیحت مورخان آورده اند تکه کلامت حسین بود خواهر اگر توئی و برادر اگر حسین نادیده ام برادر و خواهر در عالمین ای لحن خطبه های تو شیواتر از همه مضمون جمله های تو گویاتر از همه تعریف داغ در نظرت جور دیگری ست ای کربلا به چشم تو زیباتر از همه حتماً تمام واقعه را خوب دیده ای ظهری که بود جای تو بالاتر از همه ظهری که سی هزار نفر بود و یک نفر افتاده بود زخمی و تنهاتر از همه ظهری که در هجوم به گودال تیر و تیغ پیچیده می شدند و معماتر از همه… نوشتیم زینب صابر خراسانی

ای سراب از قدمت آینه پنهان کرده گیسویت زمزمه ی رود پریشان کرده ای تلنگر زده بر نبض مناجات همه لال از مدح تو خمیازه ی گنگ کلمه یوسف حزن به پیراهن تو دوخته اند ناز را سینه به سینه به تو آموخته اند در دل شب برس از راه قمر پاشی کن روی بوم دل ما عاطفه نقاشی کن ما پر و بال نداریم ولی بامت هست نیستی نیستی اما همه جا نامت هست مطلع فجر به سر آمده بیدارم کن سخت آماده شدم سخت گرفتارم کن پشت پا خورده ز مردم گله را می فهمد این دل تنگ مگر فاصله را می فهمد همه را با خبر از آمدنت کن برگرد جامه ی آمدنت را به تنت کن برگرد به تماشای تو ما باغچه را گل کردیم گفته بودند می آیید تحمل کردیم ای که از کوچه ی پاییزی ما با خبری ما کجا گل بفروشیم که از ما بخری نامه دادیم گرفتیم ولی نیست حبیب ای غریب بن غریب بن غریب راهمان گمشده دیباچه ی نور تو کجاست بنشینیم کجا راه عبور تو کجاست کفر در آمده ایمان مرا می گیرد بی تو این نفس گریبان مرا می گیرد من سرم گرم گناه است سرم داد بزن سینه ات سخت به تنگ آمده فریاد بزن جمعه هایی که نبودید به تفریح زدیم ما فقط در غم حجران تو تسبیح زدیم خشکسالیم کویریم تو ای رود بیا شیعه مظلوم تر از قبل شده زود بیا غریب ابن غریب صابر خراسانی