صابر خراسانی

اول ابتدای آغاز است در جنت برای او باز است در مسیرش ملک به پرواز است همه کارهاش اعجاز است وقت پیکار شیر میدان است او که همبازیه یتیمان است نقطه تحت باء بسم الله شرف لا اله الا الله آسمان پیش قامتش کوتاه در خیبر برای او پر کاه دشمن از پیش و پس اگر دارد ذولفقار علی دو سر دارد دست و بازوی او نمک دارد به همه نیت کمک دارد عشق ما ریشه در فدک دارد به ولایت هر آنکه شک دارد برود کعبه را طواف کند و نگاهی بر آن شکاف کند ابتدای آغاز صابر خراسانی هر زمان فاطمه (س) کنار علیست هر کجا هست بخت یار علیست ملک الموت ذولفقار علیست جبر حتی در اختیار علیست آن همه اختیار داشت ولی بر سر نفس پا گذاشت علی گفت یا فاتح و قرار گرفت نفس خود را در اختیار گرفت بعد در دست ذولفقار گرفت جان کفار را دوبار گرفت بار اول به چشم و ابرویش بار دوم به تیغ و بازویش ما همه قنبریم و غم بر اوست هم دلاو هم اینکه دلبر اوست خصلت جمله انبیاء در اوست اوست از اول در آخر اوست پیش پاهاش کوه خم میشد هر چه با اوست محترم میشد دُر کمیاب اگر که در صدف است دُر نایاب ریگی از نجف است جلو خانه اش همیشه صف است شاه راه بهشت  این طرف است هر که دور ضریح مولا گشت بی حراص از پل صراط گذشت سعدی و مولوی و بیدل را حافظ و عنصری و دعبل را صائب و انوری و معمر را همه شاعران قابل را خوانده ام  نزد او کم آوردند هر قدر بیت محکم آوردند گوش خلق از علی علی پر شد سنگ راهش یکی یکی دُر شد راه رفت و خدا تصور شد با علی راه ما میانبر شد تا که پا روی عدل نگذاریم به ولای علی نظر داریم ابتدای آغاز صابر خراسانی

گرچه از دور از آن فاصله‌ها زد بد زد آتش انگار که بر کرببلا زد بد زد چقدر هست مگر بچه سه جایش بِرَود وایِ من بر سه هدف او به سه جا زد بد زد اصلا اینبار کماندار چه با زور کشید به سه‌شعبه همه‌یِ حَنجره را زد بد زد دست و پا داشت که می‌زد پدر انداخت عبا آخرین بار نَفَس زیرِ عبا زد بد زد اولین بار که چشمش به ربابش اُفتاد اندکی حرف نزد بعد صدا زد بد زد بُرد در بینِ عبا تا که نبیند چه شده مادرش گفت بگو تیر کجا زد بد زد؟ گرچه بر چشمِ ابالفضل همین تیر نشست بدتر از چشمِ عمو بود که تا زد بد زد پشتِ خیمه به سرِ قبر , حرامی آمد نیزه برداشت و مانندِ عصا زد  بد زد طفل را از وسطِ خاک کشیدند به نِی بچه را باز نوکِ نیزه که جا زد بد زد نیزه دارَش زِ سر نیزه سرش را انداخت سَر که اُفتاد زمین ضربه‌یِ پا زد بد زد رهگذرهای دَمِ کوچه به هم می‌گفتند حرمله تیر به این بچه چرا زد بد زد سالها بود همین جمله فقط کارِ رباب نانجیب آنهمه لبخند به ما زد….بد زد گرچه از دور زد صابر خراسانی

زیور ببندید آسمان ها و زمین را آذین کنید از یاس ها عرش برین را از پولک براق و زیبای ستاره برگوش حوران بهشتی گوشواره با بهترین رخت و لباس میهمانی امشب بیایید حوریان آسمانی آری ملائک صف به صف مشغول شادی غم رفته امشب کاملاً در انفرادی شهر مدینه نور باران شد سراسر با چل چراغ ماه و "رقص نور" اختر پُر گشته دنیا بی نهایت از فرشته بر روی بال تک تک آن ها نوشته بنوشته با خط خودش حی تبارک پیوند یاس و حضرت یاسین مبارک عاقد خدا و شاهدش پیغمبر او داماد حیدر گل عروسش کوثر او در صورت زهرا چه شرم دلنشینی ست در چهره ی مولا چه شوق بی قرینی ست لبخند شرم و شوق زهرا را نظر کن این رخت دامادی مولا را نظر کن این ساقی کوثر امیر المومنین است که ساق دوشش حضرت روح الامین است اوج کمال و عشق احمد نور خاتم این عشق اوج عشق معنای حضور است نور علی نور است امشب غرق نور است مدح حضرت زهرا صابر خراسانی

در آسمان مدینه ستاره باران بود ستاره بود و همه کوچه ها چراغان بود خدا دو نور خودش را رسانده بود به هم عجیب نیست اگر شهر نورافشان بود ملائکه همگی آمدند روی زمین از ازدحام ملک شهر راهبندان بود فرشته ها همه از آن سفره شام می خوردند ولیمه ی علی و فاطمه فراوان بود شبی که صاحب مجلس خود پیمبر بود چه مجلسی که در آن جبرئیل مهمان بود چه افتخار بزرگی نصیب ایران شد عنان مرکب زهرا به دست سلمان بود در آسمان و زمین شور و جشن و همهمه است که روز عروسی و عقد علی و فاطمه ست شب عروسی و عقد دو درّ ناب خداست همه مخارج این جشن با حساب خداست اگر که هر دو جهان خواستگار زهرا بود علی میان همه اول انتخاب خداست برای دادن پاسخ اگر تامل کرد رسول منتظر دیدن جواب خداست سزاست مهریه ی فاطمه علی باشد برای این که علی مظهر کتاب خداست ظهور فاطمه را هیچ کس نخواهد دید چرا که پیش علی هست و در حجاب خداست کسی که باعث رنج علی و فاطمه شد همیشه مستحق آتش عذاب خداست به پیشگاه خدا مصطفی ستایش کرد به فاطمه چقدر از علی سفارش کرد ز این به بعد تو همخانه ی علی هستی علی ست شمع و تو پروانه ی علی هستی نبی سپرد به دست وصی نگینش را از این به بعد تو دردانه ی علی هستی اگر چه ساقی کوثر علی شده کوثر تویی و صاحب میخانه ی علی هستی به خاطر تو علی روزی اش دو چندان شد تو رزق و روزی روزانه ی علی هستی اگر که شان تو برتر نباشد از حیدر بدون شک تو هم شانه ی علی هستی فرشته آمد و قرآن به دورشان چرخاند خدای عز و جل نیز عقدشان را خواند

چشمامو میبندم تو اینجایی اصلا مگه میشه نباشی نه از این دلی که سخت دلتنگه باور ندارم جداشی نه پشت تموم لحظه هام هستی هر جا میرم قبل از من اونجایی هر چی میگم انگاری میدونی تنهام نمیزاری و تنهایی شعرامو دوست دارم یه جورایی حس میکنم رنگ تو رو دارند انگاری یه صندوقچه گنجند تا راز عشقت رو نگه دارند آیینه رو هی زیر و رو کردم شاید تو چشمام عکس تو باشه پلکامو بستم تا بریزه اشک تا رد پات تو آینه پیدا شه

به دیدار هر لحظه امیدوارم به جز دیدنت آرزویی ندارم از عمرم فقط جمعه را می شمارم رسیدس هر هفت روزم به تکرار به امید دیدار پدر ها پسر ها محرم محرم در این آرزو گریه کردند باهم که از عمر این فاصل کم شود کم به پیری رسیدن طفلان بسیار به امید دیدار انا بن العلی تو در گوش کعبه عبا را می اندازد از گوش کعبه عجب صحنه ای تو در آغوش کعبه ای بیا بی نصیبم از این صحنه نگذار به امید دیدار اگر اربعین کربلا را ببینم به هر سو روم هر کجا را ببینم فقط دوست دارم شما را ببینم در آن اجتماع هزاران عزادار به امید دیدار زیاد است یوسف شلوغ است بازار و هر یوسفی را خریدار بسیار و من هم چنان پر ضرر بی خریدار اگر آمدی روزی این سوی بازار به امید دیدار بیا و مرا بی سر انجام نگذار کسی را ندارم تو تنهام نگذار غریبم اگر گم شدم جام نگذار بیا زود تا کار نگذشته از کار به امید دیدار به امید دیدار صابر خراسانی

هر که رو انداخت خاطرجمع زائر می شود قبل زائر کوله بار راه حاضر می شود دل سپردن ساده اما دل بریدن مشکل است هر کسی یک بار آمد قم ، مهاجر می شود خوش به حال خانه ی خشتی نزدیک حرم آخرش یک تکه از صحن مجاور می شود دست را بر سینه ات بگذار و چشمت را ببند رو به رویت گنبد و گلدسته ظاهر می شود نوحه می خواند کسی بین حرم در همهمه بر مشامم می رسد هر لحظه بوی فاطمه ماه قم دست خیال ما و دامان شما میزبان هستید و ما هستیم مهمان شما ماه قم صابر خراسانی

گرچه از دور از آن فاصله‌ها زد بد زد آتش انگار که بر کرببلا زد بد زد چقدر هست مگر بچه سه جایش بِرَود وایِ من بر سه هدف او به سه جا زد بد زد اصلا اینبار کماندار چه با زور کشید به سه‌شعبه همه‌یِ حَنجره را زد بد زد دست و پا داشت که می‌زد پدر انداخت عبا آخرین بار نَفَس زیرِ عبا زد بد زد اولین بار که چشمش به ربابش اُفتاد اندکی حرف نزد بعد صدا زد بد زد بُرد در بینِ عبا تا که نبیند چه شده مادرش گفت بگو تیر کجا زد بد زد؟ گرچه بر چشمِ ابالفضل همین تیر نشست بدتر از چشمِ عمو بود که تا زد بد زد پشتِ خیمه به سرِ قبر , حرامی آمد نیزه برداشت و مانندِ عصا زد  بد زد طفل را از وسطِ خاک کشیدند به نِی بچه را باز نوکِ نیزه که جا زد بد زد نیزه دارَش زِ سر نیزه سرش را انداخت سَر که اُفتاد زمین ضربه‌یِ پا زد بد زد رهگذرهای دَمِ کوچه به هم می‌گفتند حرمله تیر به این بچه چرا زد بد زد سالها بود همین جمله فقط کارِ رباب نانجیب آنهمه لبخند به ما زد….بد زد درب بسته حرم صابر خراسانی

فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم صابر خراسانی

نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است دست هایم خالی است صابر خراسانی

ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا صابر خراسانی

نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم صابر خراسانی

پس ده مرتبه بگويد بِكَ يَا اللَّهُ‏ و ده مرتبه بِمُحَمَّدٍ و ده مرتبه‏ بِعَلِيٍ ‏ و ده مرتبه‏ بِفَاطِمَةَ و ده مرتبه‏ بِالْحَسَنِ‏ و ده مرتبه‏ بِالْحُسَيْنِ‏ و ده مرتبه‏ بِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ‏ و ده مرتبه‏ بِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍ‏ و ده مرتبه‏ بِجَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ و ده مرتبه ‏ بِمُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ و ده مرتبه ‏ بِعَلِيِّ بْنِ مُوسَى‏ و ده مرتبه‏ بِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍ‏ و ده مرتبه‏ بِعَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ و ده مرتبه‏ بِالْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍ‏ و ده مرتبه‏‏ بِالْحُجَّةِ بک یا الله صابر خراسانی

دیدم به روی نیزه ها بال و پرت را دیدم به صحرا اربا اربا پیکرت را دیدم به سرعت آمدند و دوره کردند دیدم گرفتند اشقیا دور و برت را دیدم نشسته شمر روی سینه ی تو دیدم تمام لحظه های آخرت را بالا سرت بودم - گریبان می دریدم وقتی که با پا بر زمین میزد سرت را آقای من هرکار می کردم نمی شد بیرون کشم از بین مقتل مادرت را سر را برید و برد و ... من ماندم همان جا زانو زدم بوسه بگیرم حنجرت را **** در بین راه کربلا تا کوفه هر بار دیدم به دست ساربان انگشترت را در بین راه کربلا تا کوفه هر بار با کعب نی ها زجر میزد دخترت را یادم نخواهد رفت این بی حرمتی ها یادم نخواهد شد نگاه مضطرت را یادم نخواهد شد خرابه - شام ویران- یادم نخواهد رفت یاس پرپرت را **** مویم سپید و گشته است قدم کمانی سالار زینب می شناسی خواهرت را ؟؟ شاعر : علیرضا خاکساری

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب آقا جانمون علی ابن ابی طالب سلطان اولیاء صابر خراسانی

عمریست لحظه لحظه دلم بی قرار توست چشمم به راه مانده و در انتـــظار توست انــگار روح از بدنـــم پر کشیـده است یک جسم بی تحرک و جانم کنـار توست بی تــو دلــم شـبیه دل بی قــرار ها دارم در انتـــظارت از او انتــــظارها ما آن قبیــله ایم که محـروم مانده ایم مــانند قصـــه پسر مهـــزیارهـــا خورشیـــد آسمــان، ز پس ابر در بیا دندان گذاشتیـــم به روی جگــر بیا جاده به هر کجا که تویی پهن می کنیم دلواپسیـــم تو را به خــدا زودتر بیا من که مسافــر سفــر جمکرانییــم اصلا فـدای بی کسیــه تو جوانییــم گریه برای غربت چشـمت وظیفه است دنبال اشکهـای امــــام زمانییـــم ما را ببخـش از عشق تو دیوانه نیستیم با ضائران چشم تو بیــگانه نیستیــم از صبــح شنبه تا شب جمــعه بیا بیا جمــعه برای آمــدنت خانـه نیستیم ما مرده ایم در تنمـان جان درست کن بی معجزه بیــا و مسلمـان درست کن مــا پشت رد پای شمــا راه می رویم از مـا عزیز فاطمه، سلمـان درست کن چشمم به غیر گریه به کـاری نمی رسد یاری سراغ بی کس و کــاری نمی رسد تا قبله کنج خیمه صحـرا نشسته است کعبـه به داد سجده گـذاری نمی رسد ما را بــرای نوکرییــت انتخــاب کن با رحمت سـراسـرییـت انتخــاب کن زهرا مرا بـرای حسینش خــریده است با حسن چشـم مـادرییت انتخـاب کن دلم بی قرار توست صابر خراسانی

دست از سرم بردار من بابا ندارم زخمی شدم بهر دویدن پا ندارم گیسو سپیدم احترامم را نگهدار سیلی نزن من با كسی دعوا ندارم باشد بزن، چشم عمو را دور دیدی من هیچ كس را بین این صحرا ندارم زیبایی دختر به گیسوی بلند است مثل گذشته گیسوی زیبا ندارم این چند وقته از در و دیوار خوردم دیگر برای ضربه هایت جا ندارم تا گیسوانم را ز دستانت درآرم غیر از تحمل چاره ای اینجا ندارم گفتم به عمه از خدا مرگم بخواهد خسته شدم میلی به این دنیا ندارم گیرم كه پس دادند هر دو گوشوارم گوشی برای گوشواره ها ندارم شیرین زبان بودم صدایم را بریدند آهنگ سابق را به هر آوا ندارم در پیش پایم نان و خرما پرت كردند كاری دگر با شام و شامی ها ندارم با ضربۀ پا دنده هایم را شكستند كی گفته من ارثیه از زهرا ندارم نشناختم بابا تو را تغییر کردی امشب دگر راهی به جز افشا ندارم گویی تنور خولی آتش داشت آن شب خیلی شده ترکیب رویت نامرتب شاعر : قاسم نعمتی من بابا ندارم صابر خراسانی

هر دیدی یه بازدیدی داره یه جا هم مادر تلافی کرد گفت دیدم پیراهن عربیشو بالا زده داره بیرون میاد اما دست و پاش هم میلرزه گفتم پس چرا دست و پات میلرزه گفت تا نشستم روی سینش كمتر بر اين غريب بدون كفن بزن اين ضربه ي دوازدهم را به من بزن هر آنچه داشت رفت دگر جستجو نكن اينقدر اين شهيد مرا زير و رو نكن قبول كن كه شبيه حصير افتادي قبول كن ته گودال گير افتادي مخواه تا كه سر من به گريه بند شود بگو چكار كنم از تنت بلند شود بگو چه كار كنم آب را صدا نزني بگو چه كار كنم تا كه دست و پا نزني بگو چكار كنم از تو دست بردارند براي پيكر تو يك لباس بگذارند بگو چكار كنم بيش از اين تكان نخوري بگو چكار مكنم از سنان،سنان نخوري بگو چكار كنم من؟ بگو چكار كنم؟ كنار شمر بمانم و يا فرار كنم؟ غریب بی کفن صابر خراسانی

بچه ها لحظه ای سکوت کنید به گمانم، صدای پایی هست یک نفر نیست عده ای هستند بین کوچه سروصدایی هست این دری را که با پَرَش میزد محترم میشمرد، جبرائیل یا که با قبضِ روح پیغمبر با اجازه میآمد عزرائیل حال بنگر که مشت میکوبند اُف به دنیای مردم آزارم چقدر آشناست بر گوشم این صدا را به خاطرم دارم این همان، دستِ ناجوانمردیست که در آن کوچه مادرم را زد گوشواره اش، پر از خون شد پیشِ چشمم به چادرش، پا زد این همان، دستِ ناجوانمردیست که مرا بین کوچه، پیرم کرد پیشِ مان، مادرم زمین خورد و پیشِ بابام، سر به زیرم کرد یک کوچه بود موی حسن را سپید کرد…  هجوم به خانه ی وحی بچه ها لحظه ای سکوت کنید به گمانم، صدای پایی هست یک نفر نیست عده ای هستند بین کوچه سروصدایی هست این دری را که با پَرَش میزد محترم میشمرد، جبرائیل یا که با قبضِ روح پیغمبر با اجازه میآمد عزرائیل حال بنگر که مشت میکوبند اُف به دنیای مردم آزارم چقدر آشناست بر گوشم این صدا را به خاطرم دارم این همان، دستِ ناجوانمردیست که در آن کوچه مادرم را زد گوشواره اش، پر از خون شد پیشِ چشمم به چادرش، پا زد این همان، دستِ ناجوانمردیست که مرا بین کوچه، پیرم کرد پیشِ مان، مادرم زمین خورد و پیشِ بابام، سر به زیرم کرد یک کوچه بود موی حسن را سپید کرد…  هجوم به خانه ی وحی به درخانه میزنند صابر خراسانی

بعد نه سال زندگی کردن بعد نه سال خون دل خوردن بعد نه سال عشق ورزیدن بعد نه سال پای هم مردن عده ای بی خدا رسیدندو با خدا درنبرد افتادند یه زن باردار پشت درو عده ای بی خدا رسیدندو زیر لب هی خدا خدا کردند فتنه هاشان شبیه شیطان بود مادرم را ز ما جدا کردند جنگ اگر نیست پس چرا اینها همگی چکمه پوش آمده اند یا سر جنگ با زن نیست پس چرا با لگد به در زدند ضرب سیلیشان زبانزد شد وسط کوچه گوشزد کردند بعد نه سال زندگی کردن بعد نه سال خون دل خوردن بعد نه سال عشق ورزیدن بعد نه سال پای هم مردن عده ای بی خدا رسیدندو با خدا درنبرد افتادند یه زن باردار پشت درو عده ای بی خدا رسیدندو زیر لب هی خدا خدا کردند فتنه هاشان شبیه شیطان بود مادرم را ز ما جدا کردند جنگ اگر نیست پس چرا اینها همگی چکمه پوش آمده اند یا سر جنگ با زن نیست پس چرا با لگد به در زدند ضرب سیلیشان زبانزد شد وسط کوچه گوشزد کردند بعد نه سال صابر خراسانی

الحمدلله صابرخراسانی الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب اسدالله الغالب صابر خراسانی

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا آبله پیدا کردم صابر خراسانی

چیزی نمانده خاطرم از نان مادرم چیزی به‌غیر تاول دستان مادرم تنها اتاق خلوت رؤیای کودکی… شاهانه بود چادر ارزان مادرم قایم که می‌شدیم کسی کارمان نداشت در چادر گرفته به‌دندان مادرم وقتی که از زمین و زمان خسته می‌شدیم سر می‌گذاشتیم به دامان مادرم اقساط ماهیانه بابای کارگر کم بود در مقابل ایمان مادرم غیر از دعا به حال من و خواهران من چیزی نبود در تب و هذیان مادرم یادش به‌خیر… شانه به موهام می‌کشید قربان گیسوان پریشان مادرم یک سفره پر از برکت پهن کرده‌ام با پول تانخورده قرآن مادرم هرگز قسم به جان عزیزش نخورده‌ام دلتنگ مادرم شده‌ام… جان مادرم کو شانه‌ای که سر بگذارم به‌روی آن حالا که آمده‌ست سر شانه مادرم از روزگار درس فراوان گرفته‌ام اما هنوز طفل دبستان مادرم وقتی که از زمین و زمان خسته می‌شدیم سر می‌گذاشتیم به دامان مادرم شانه به موهات میکشید صابر خراسانی