صابر خراسانی

برسد به گوش جهانیان دو جهان به نام محمد است به مقام شاهی اگر کسی برسد غلام محمد است سر و سرّ خلقت عالمی شده جا میان دو ابرویش سر سوزنی نکند خطا کفه ی تراز ترازویش قد و قامتش چه قیامتی نظرش چه حُسن و ملاحتی من و ذکر او چه عبادتی چه عنایتی چه سعادتی شده ذکر هر شب انبیا همه ی ملائک و انس و جن بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ به خدا قسم اگر عاشقش نشود کسی به خطا رود به گدایی در خانه اش نرود گدا به کجا رود ؟ دل حیدر و دل فاطمه گره خورده بر سر گیسویش حسنین و عرش دو شانه اش ؛ حسنین و منبر زانویش نرسد خیال کسی به پلّه ی اول درجات او به خدا در آل محمد است همه حکمت صلوات او نماهنگ محمد صابر خراسانی

یه دوستی دارم تو آشپز خونه حضرت کار میکنه بعضی وقت ها غذاشو میاره دم در بعضی موفع ها غذا از خونه اش میاره غذای خودش رو میاره دم در تقسیم میکنه بین اونایی که دم در وایمیستن می گفت تو آشپز خونه بودیم غذا گرفت گفت غذام امروز نذر پند تا از زائرا میرم دم در میدم به زائرا می گفت باهم دیگه اومدیم دم درو ظرف غذاشو با خودش آورد دم در گفت هر کدومشونو میدیم به یکی اومدیم دیدیم یک نفر دم در آشپزخونه نیست اینجا همیشه شلوغه مگه میشه همچین چیزی کسی نیست می گفت اومد دم در مهمانسرا رو کرد سمت صحن انقلاب و گنبد علی ابن موسی الرضا گفت آقا من دوست دارم غذامو بدم به یکی از زوار شما هیچکی دم در نیست اولین نفری که رد شد عذامو میدم بهش می گفت چند لحظه ای گذشت یه آقای خیلی متشخصی دست یک پسر بچه ای رو گرفته بود می گفت بچه گریه می کرد می گفت رفت جلو دوست ما غذاشو تعارف کرد گفت آقا شما مهمان حضرت رضا هستید میگفت تا غذا رو گرفت زد زیر گریه بلند بلند گریه کرد دوست من رفت جلو گفت آقا این غذا مال خودمه یه وقت خدایی نکرده بی احترامی نباشه غذای حضرته گفت نه آقا از شما ناراحت نیستم ممنون شمام ممنون حضرت رضام گفتم چرا ایجوری گریه می کنی گفت همین الان تو صحن انقلاب داشتم با بچم میومدم یه دفعه بچم خم شد یه چیزی از رو زمین گذاشت دهنش بهش گفتم چی برداشتی گفت یه دونه نخود گفتم چرا این کارو کردی گفت گرسنمه گفتم گرسنته به امام رضا بگو گرسنمه می گفت رو کرد سمت گنبد به امام رضا گفت .... حکایت غذای حضرتی صابر خراسانی

آن خالقی که بر تن بی روح جان دهد       مهر تو رایگان به دل خاکیان دهد  شخص کریم، جودِ بلاشرط می کند آری خدا هر آنچه دهد رایگان دهد  هر نعمتی که داد خدا، بی سوال داد       وصل تو را که خواسته ام بی گمان دهد از خلقت تو خواست خداوند لامکان  ما را کنار رحمت عامش مکان دهد  گر جان دهم به یک نگهت سود با من است      کالای خویش را که بدین حد گران دهد؟  بی امتحان مرا به غلامی قبول کن  رسوا شوم اگر دل من امتحان دهد  دارم امید لطف تو گیرد چو دست من        دامان پر ز گرد گناهم تکان دهد  می خواست گر خدای که نبخشد گناه ما ما را چرا امام چنین مهربان دهد؟  آن پرچمی که بر سر بام حریم توست      راه بهشت را به محبان نشان دهد  قلب"حسان" به یاد تو از غصه فارغ است  در انتظار این که به پای تو جان دهد  روز جزا که در صف قرآن و عترتیم             ما را امام ثامن ضامن امان دهد شریک روضه صابر خراسانی

رنگ از چهره پریده است، خودت می‌دانی عرق شرم چکیده است، خودت می‌دانی پشت این خانه گدا آمده و با گریه دست یاری طلبیده است، خودت می‌دانی تو بزرگی و مرام تو نبخشیدن نیست از شما قهر بعید است؛ خودت می‌دانی مهربانی و به جز لطف تو این قدر کسی بار ما را نخریده است، خودت می‌دانی هر کجا گفت زلیخا پی یوسف هستم طعنه و خنده شنیده است، خودت می‌دانی به غریبی تو سوگند، دل در به درم از همه جز تو بریده است، خودت می‌دانی عمر من رفت، فقط چند صباحی مانده آخر کار رسیده است، خودت می‌دانی سگ دربار خراسان شده‌ام تا شاید بر سر من بکشی دست، خودت می‌دانی مجلس روضه به پا گشته، بیا که بانی مادری زار و خمیده است، خودت می‌دانی عمر من رفت صابر خراسانی

رنگ از چهره پریده است، خودت می‌دانی عرق شرم چکیده است، خودت می‌دانی پشت این خانه گدا آمده و با گریه دست یاری طلبیده است، خودت می‌دانی تو بزرگی و مرام تو نبخشیدن نیست از شما قهر بعید است؛ خودت می‌دانی مهربانی و به جز لطف تو این قدر کسی بار ما را نخریده است، خودت می‌دانی هر کجا گفت زلیخا پی یوسف هستم طعنه و خنده شنیده است، خودت می‌دانی به غریبی تو سوگند، دل در به درم از همه جز تو بریده است، خودت می‌دانی عمر من رفت، فقط چند صباحی مانده آخر کار رسیده است، خودت می‌دانی سگ دربار خراسان شده‌ام تا شاید بر سر من بکشی دست، خودت می‌دانی مجلس روضه به پا گشته، بیا که بانی مادری زار و خمیده است، خودت می‌دانی یابن الحسن صابر خراسانی

الحمدلله صابرخراسانی الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب حیدر حیدر صابر خراسانی

خوابم نمی برد که  دست تو بالشم نیست بابا یتیم یعنی  دست نوازشم نیست باید بگیرم امشب  دیوار را نیفتم عمه حواس جمع است  اینجاست تا نیفتم حتی توانِ ماندن   از بالِ من نیاید گفتی به زجر دیگر  دنبالِ من نیاید من دوست دارم این را   این زخم را که اینجاست ردی که بر رُخَم هست  نقشِ عقیقِ باباست دیدم چقدر رویَت   تغییر کرده بابا دیدی چه با گلویم   زنجیر کرده بابا آنانکه روبرویت  شمشیر را کشیدند وقتی به گردنم بود  زنجیر را کشیدند بابا تمام کردند  وقتی غذایشان را انداختند پیشَم  نان خشکهایشان را کوچکتر از من اینجا  این دختران ندیدند دائم بلند کردند  بر من صدایشان را من رویِ خاک بودم  تو رویِ خاک بودی زحمت به خود ندادند  هر بار پایشان را... انگار می شود خوب  خون زخمهایِ زنجیر وقتی که عمه بوسید  آرام جایشان را من روسریِ خود را  محکم گرفته بودم خوابم نمی برد صابر خراسانی در مجلسی که دیدم   هر بی حیایشان را دندانِ تو که اُفتاد  لبهای من تَرَک خورد لبهای تو که خون شد   کردم هوایشان را بابا سرت زِ نیزه  هر جا که گشت اُفتاد آنقدر خیزران خورد  از رویِ طشت اُفتاد پیشِ لبان خُشکت  آن کَس که آب می ریخت دیدم کنارِ طشت است   وقتی شراب می ریخت ما بارِ شامیان را  بر دوش خسته بُردیم با ما عمو نبود و   چوبِ حراج خوردیم برخاست گرد و خاکی   تا نیزه خورد بر خاک دیدم عموی خود را  با نیزه خورد بر خاک این خارها بزرگ اند  رفتیم و بی هوا رفت از رویِ پا در آمد  خاری که زیر پا رفت سنگی بِسویم آمد  اما به زینبت خورد اُفتاد پیشِ پایم    سنگی که بر لبت خورد خاکسترِ تنوری  مویِ تو را گرفته این سنگ بی مُرُوَت   بوی تو را گرفته شاعر : حسن لطفی خوابم نمی برد صابر خراسانی

خودمان گریه میکنیم برایت وگرنه گریه کن و سینه زن نیاز نداری منم که در همه عمرم نیازمند تو هستم تو هیچ وقت به امثال من نیاز نداری تمامی شهدا قبل تو کفن شده بودند تو سیدالشهدایی که کفن نیاز نداری خودمان گریه میکنیم برایت وگرنه گریه کن و سینه زن نیاز نداری منم که در همه عمرم نیازمند تو هستم تو هیچ وقت به امثال من نیاز نداری تمامی شهدا قبل تو کفن شده بودند تو سیدالشهدایی که کفن نیاز نداری نیازمند تو هستم محمدحسن فیضی

خدا کند که کسی پا به ماه به زمین نخورد خدا کند که کسی مادرش زمین نخورد خدا کند که کسی بی هوا زمین نخورد به ضرب پا وسط شعله ها زمین نخورد هزار مرد بیفتد به پیش چشم همه ولی زنی وسط کوچه ها زمین نخورد در ازدحام هجوم ستم ، در خانه خدا کند که زنی (پا به ما) زمین نخورد…. به آن عبا که علی روی همسرش انداخت زنی مقابل نامردها زمین نخورد به اشک چشم حسینش خدا کند دیگر که مادری جلوی بچه ها زمین نخورد زدند فاطمه را هر چه ، باز هم میگفت که من زمین بخورم ، مرتضی زمین نخورد پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن خدا کند پسرش کربلا زمین نخورد خدا کند که کسی نیزه بی هوا نزند خدا کند که دگر بی هوا زمین نخورد الهی مادرت زمین نخوره صابر خراسانی

باید غبار صحن تو را طوطیا کنند « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند» هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق خیل ملائکند رضا یا رضا کنند بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند «هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت او را به درد کرببلا مبتلا کنند دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند از آن حریم قدسی ات آقای مهربان «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند» غبار صحن تو صابر خراسانی

دست مرا دیگر نمیگیری حتی حال مرا دیگر نمپرسی حتی حسین لکنت گرفته دختر شیرین زبانت از سایه دست کسی ترسید حتی در خیمه دست از گریه بی اشک شسته تیر سه شعبه آمد و خندید حتی گهواره خالی تکان دادن ندارد بس کن رباب حسین دیدی چه آمد بر سر خواهر به نی دست کسی معجر ندیدم حسین من روی دستت نعل های تازه دیدم تو دست کم انگشت و انگشتر ندیدی حسین دیدم کمک می خواستی دست مرا دیگر نمیگیری صابر خراسانی

آمده ام، آمدم ای شاه پناهم بده خط امانی ز گناهم بده ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده ای گل بی خار گلستان عشق قرب مکانی چو گیاهم بده لایق وصل تو که من نیستم اِذن به یک لحظه نگاهم بده ای که حَریمت به مَثَل کهرباست شوق وسبک خیزی کاهم بده تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع گرمی جان سوز به آهم بده لشکرشیطان به کمین من است بی کسم ای، شاه پناهم بده از صف مژگان نگهی کن به من با نظری، یار و سپاهم بده در شب اول که به قبرم نهند نور بدان شام سیاهم بده ای که عطا بخش همه عالمی جمله ی حاجات مرا هم بده اسارت صابر خراسانی

آمد به پا بلند شود خورد بر زمین مجبور شد که خواهر خود را صدا کند کارش به التماس کشیده ولی چه سود باید حسین چند عبا دست و پا کند مثل انار دانه شده ریخت بر زمین وقتی ز خاک خواست تنش را جدا کند تا خیمه‌گاه جمع جوانان به خط شدند شاید که تکه تکه تنش جا به جا کند تا دید خواهر آمده شد غصه‌اش دوتا حالا عزا گرفته چه سازد، چه‌ها کند کم نیست چشم خیره سر شوم بد نظر ای کاش می‌شد این همه لشگر حیا کند می‌کوشد از میان تب‌ها و دشنه‌ها حتی ز روی تیغ، علی را سوا کند درگیر بود ساقۀ نیزه به سینه‌اش راهی نبود تا گرۀ بسته وا کند کتفش ز جای ضرب تبر باز مانده است هر ضربه آمده که یکی را دوتا کند بد جور دوختند تنش را به سطح خاک باید شروع به کندن سر نیزه‌ها کند مانند خاک روی زمین پخش شد تنش طوری زدند آرزوی بوریا کند حسین جان داده صابر خراسانی

راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف عبا به سر صابر خراسانی

در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟ ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟ دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟ خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار را آورده است تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن در حریم قدسی ات صابر خراسانی

حال او سخت خراب است مراعات كنيد دلش از داغ كباب است مراعات كنيد نكش اينقدر!زمين خورد،زمين خورد رباب دست و پايش به طناب است مراعات كنيد اين عروس پسر دختر پيغمبر ماست فرض كن اهل كتاب است مراعات كنيد همه ي طايفه اش تشنه به خون قلتيدند درد او ديدن آب است مراعات كنيد خواهشأ پاي نكوبيد،گمان كرده به ني كودكش خسته و خواب است مراعات كنيد نيزه ي راس علي اصغر او را ببريد اينكه اينجاست رباب است مراعات كنيد نگذاريد به سر حرمله نزديك شود بي حيا مست شراب است مراعات كنيد لب گزيدي كه نگو،چشم،نميگويم،چشم ادب روضه ثواب است مراعات كنيد حال او سخت خراب صابر خراسانی

گرچه از دور از آن فاصله‌ها زد بد زد آتش انگار که بر کرببلا زد بد زد چقدر هست مگر بچه سه جایش بِرَود وایِ من بر سه هدف او به سه جا زد بد زد اصلا اینبار کماندار چه با زور کشید به سه‌شعبه همه‌یِ حَنجره را زد بد زد دست و پا داشت که می‌زد پدر انداخت عبا آخرین بار نَفَس زیرِ عبا زد بد زد اولین بار که چشمش به ربابش اُفتاد اندکی حرف نزد بعد صدا زد بد زد بُرد در بینِ عبا تا که نبیند چه شده مادرش گفت بگو تیر کجا زد بد زد؟ گرچه بر چشمِ ابالفضل همین تیر نشست بدتر از چشمِ عمو بود که تا زد بد زد پشتِ خیمه به سرِ قبر , حرامی آمد نیزه برداشت و مانندِ عصا زد  بد زد طفل را از وسطِ خاک کشیدند به نِی بچه را باز نوکِ نیزه که جا زد بد زد نیزه دارَش زِ سر نیزه سرش را انداخت سَر که اُفتاد زمین ضربه‌یِ پا زد بد زد رهگذرهای دَمِ کوچه به هم می‌گفتند حرمله تیر به این بچه چرا زد بد زد سالها بود همین جمله فقط کارِ رباب نانجیب آنهمه لبخند به ما زد….بد زد درب بسته صابر خراسانی

سفارش امام رضا جان خیلی پدر و مادرتون رو دوست داشته باشید همین امشب وقتشه هر کی تو دلش مادرشو یه دعا بکنه هر کسی هرجایی صدای منو میشنوه مادرم گفته غلامت باشم ممنون مادرمم مادر خیلی موثر تو زندگی هی جلو اومد با مادرش خداحافظی کنه هی مادرش عقب عقب می رفت گفت چرا نمیزاری باهات خدا حافظی کنم گفت حسین داره نگاه میکنه این بچه ها مادر ندارند اما دیدم روضه جایی که من دوست دارم تو رو خدا هر کسی نیت تو دلش داشته باشه شهدای مدافع حرم فیض ببرن پدر و مادر صابر خراسانی

اگه سیلی یه دختر سه ساله بخوره چه اتفاقی میفته از آتیش حرم آتیش گرفت موی سرم گوشواره هامو دزدیدند رفتند سراغ معجرم وقتی تو بیابون گم شد اون حرام زاده رفت دنبال بی بی رسید بهش از اسب هم پیاده نشد از همون بالا دستشو برد پایین تا دستش نزدیک شد گفت عمه ام گفته نامحرم نباید دست بهت بزنه عمه فریاد کشید موی منو باد کشید اون که سر برید ازت سر من داد کشید وقتی که میزنم کتکت عموت کجاست بیاد کمکت دختر سه ساله تحویلدار خراسانی

افتادی از بلندی و آقا سرت شکست ته مانده های زخمی بال وپرت شکست وقتی عمود آمد وشقّ القمر که شد تیر کمان میان دو چشم ترت شکست با نیزه های لشگریان زیر و رو شدی در زیر نیزه ها به خدا پیکرت شکست در لحظه ای که تا شدی و دست وپا زدی سقا کنار خیمه قد خواهرت شکست بر روی پای فاطمه گفتی بیا اخا بنگر به نیزه ای کمر لشگرت شکست یک یا حسین گفتی و زینب دلش گرفت آن لحظه عاقبت نفس آخرت شکست آزادی زندانی صابر خراسانی

من ماجرا را خوب یادم هست، چون کاروان ما جلوتر بود پیکی رسید و گفت برگردید، دستور، دستور پیمبر بود چرخید سرهای شترهامان چون با محمد بود دلهامان فرمانبری از حرف پیغمبر، با حج برای ما برابر بود خیل عظیم حج گزاران را گرد درختانی کهن دیدیم کار بنای سایه بان ها با عمار و سلمان و ابوذر بود زنگ شترها از صدا افتاد، از دشت حتی رد نمی شد باد راوی به حرف خویش پایان داد، یعنی محمد روی منبر بود «الیوم اکملت لکم دینی...» « من کنت مولاه علی مولاه...» بانگ رسایی داشت پیغمبر، هرچند بعضی گوش ها کر بود آن ها که می دیدند می خواندند از چشم پیغمبر مرادش را آن ها که نشنیدند می دیدند در دست او دست برادر بود هم برکه هم دریا شهادت داد هم طور هم سینا شهادت داد حتی شن صحرا شهادت داد حکم ولایت دست حیدر بود از خندق و از بدر تا خیبر، تا لحظه ی آخر که در بستر... از ابتدا حرف از ولایت بود، آری! ولایت حرف آخر بود ماجرا را یادم هست صابر خراسانی

به دیدار هر لحظه امیدوارم به جز دیدنت آرزویی ندارم از عمرم فقط جمعه را می شمارم رسیدس هر هفت روزم به تکرار به امید دیدار پدر ها پسر ها محرم محرم در این آرزو گریه کردند باهم که از عمر این فاصل کم شود کم به پیری رسیدن طفلان بسیار به امید دیدار انا بن العلی تو در گوش کعبه عبا را می اندازد از گوش کعبه عجب صحنه ای تو در آغوش کعبه ای بیا بی نصیبم از این صحنه نگذار به امید دیدار اگر اربعین کربلا را ببینم به هر سو روم هر کجا را ببینم فقط دوست دارم شما را ببینم در آن اجتماع هزاران عزادار به امید دیدار زیاد است یوسف شلوغ است بازار و هر یوسفی را خریدار بسیار و من هم چنان پر ضرر بی خریدار اگر آمدی روزی این سوی بازار به امید دیدار بیا و مرا بی سر انجام نگذار کسی را ندارم تو تنهام نگذار غریبم اگر گم شدم جام نگذار بیا زود تا کار نگذشته از کار به امید دیدار هر لحظه امیدوارم صابر خراسانی

قلم بر صفحه سرگردان عشق است و دفتر سفره دار خوان عشق است یتیم شهر مکه شد پیمبر همان که صاحب قرآن عشق است اگر گفتند ابتر کور بودند که زهرا گوهر تابان عشق است پسر عمش ابالایتام آنکه خودش بابای فرزندان عشق است کریم ومهربان ودست ودل باز حسن، بانی هر احسان عشق است و آن نامی که سر خط جنون است حسینم وای سرگردان عشق است عجیب است اینکه بیمار است سجاد دوای درد بی درمان عشق است امام باقر آن علامه دهر دبیر دانش اموزان عشق است کسی کز دست صادق اب خوردست مرید مرد با ایمان عشق است کلید باب حاجات است کاظم خودش محبوس در زندان عشق است رئوف و مهربان آقاست مردم علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است سرگردان عشق صابر خراسانی

این روزها که زمزمه ی یار می کنم خیلی هوای دیدن دلدار می کنم در ماه مغفرت نشد آقا ببینمت بر بی لیاقتی خود اقرار می کنم یک بار هم نشد بنشینم کنار تو از بس که بر معاصی ام اصرار می کنم این نفس سر کش از چه رهایم نمی کند؟! این چه گناهی است که تکرار می کنم؟! بار خطا کمیت مرا لنگ می کند طیّ طریق را ز چه دشوار می کنم؟! این «تحبس الدّعا» شدنم بی سبب که نیست از بس که رو به سفره ی اغیار می کنم گفتم به خود که حداقل ای کریم شهر یک شب کنار سفره ات افطار می کنم فهمیده ای به درد تو آقا نمی خورم زیرا خلاف امر تو رفتار می کنم من نوکر تو هستم و محتاج لطف تو خود را به تو همیشه بدهکار می کنم دل را که حجم معصیت آن را گرفته است با اشک های روضه سبک بار می کنم خون جگر ز دیده سرازیر می شود وقتی که یاد کوچه و دیوار می کنم سیلی ز روی پوشیه دردش چگونه است؟! این درد را به جان خود اظهار می کنم زمزمه یار صابر خراسانی

اول ابتدای آغاز است در جنت برای او باز است در مسیرش ملک به پرواز است همه کارهاش اعجاز است وقت پیکار شیر میدان است او که همبازیه یتیمان است نقطه تحت باء بسم الله شرف لا اله الا الله آسمان پیش قامتش کوتاه در خیبر برای او پر کاه دشمن از پیش و پس اگر دارد ذولفقار علی دو سر دارد دست و بازوی او نمک دارد به همه نیت کمک دارد عشق ما ریشه در فدک دارد به ولایت هر آنکه شک دارد برود کعبه را طواف کند و نگاهی بر آن شکاف کند هر زمان فاطمه (س) کنار علیست هر کجا هست بخت یار علیست ملک الموت ذولفقار علیست جبر حتی در اختیار علیست آن همه اختیار داشت ولی بر سر نفس پا گذاشت علی گفت یا فاتح و قرار گرفت نفس خود را در اختیار گرفت بعد در دست ذولفقار گرفت جان کفار را دوبار گرفت بار اول به چشم و ابرویش بار دوم به تیغ و بازویش ما همه قنبریم و غم بر اوست هم دلاو هم اینکه دلبر اوست خصلت جمله انبیاء در اوست اوست از اول در آخر اوست پیش پاهاش کوه خم میشد هر چه با اوست محترم میشد دُر کمیاب اگر که در صدف است دُر نایاب ریگی از نجف است جلو خانه اش همیشه صف است شاه راه بهشت  این طرف است هر که دور ضریح مولا گشت بی حراص از پل صراط گذشت سعدی و مولوی و بیدل را حافظ و عنصری و دعبل را صائب و انوری و معمر را همه شاعران قابل را خوانده ام  نزد او کم آوردند هر قدر بیت محکم آوردند گوش خلق از علی علی پر شد سنگ راهش یکی یکی دُر شد راه رفت و خدا تصور شد با علی راه ما میانبر شد تا که پا روی عدل نگذاریم به ولای علی نظر داریم اول ابتدا آغاز صابر خراسانی