صابر خراسانی

زلف شب را به سراپای سحر میریزم  صابر خراسانی تا خود صبح به راه تو قمر می ریزم ساحل چشم من از شوق به دریا زده است چشم بسته به سرش موج تماشا زده است جمعه را سرمه کشیدیم مگر برگردی با همان سیصدو دل تنگ نفر برگردی زندگی نیست ممات است تو را کم دارد دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد از دل تنگ من آیا خبری هم داری آشنا پشت سرت مختصری هم داری منتی بر سر ما هم بگذاری بد نیست آه،کم چشم به راهم بگذاری بد نیست نکند منتظر مردن مایی آقا!؟ منتظرهات بمیرند میایی آقا!؟ من بجز تو به کسی جان بدهم ممکن نیست به اجل مهلت جولان بدهم ممکن نیست به نظر میرسد این فاصله ها کم شدنیست غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنیست دارد از جاده صدای جرسی می آید مژده ای دل مسیحا نفسی می آید چون قرار همه با حضرت آقا جمعه ست همه ی دل خوشی هفته ما با جمعه ست منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست یوسف گم شده ای اهل حرم آمدنی ست زلف شب را صابر خراسانی

علی سر نهان و آشکار است خدایی ناز شصت کردگار است علی خود معنی صوم و صلاه است و ذکرش باقیات الصالحات است علی تطهیر و تکبیر و قیام است علی هم رکعتین و هم سلام است علی دست خدا در آستین است علی تنها صراط راستین است علی؛عیسی وموسی و شعیب است علی گنجینه ی اسرار غیب است علی انجیل و تورات و زبور است علی سر منشاء تکثیر نور است علی نهر شراب سلسبیل است علی بر خلقت عالم دلیل است علی استاد جبریل امین است که مولایم امیرالمومنین است علی مجموعه ی پیغمبران است علی ذکر لب صاحب زمان است علی سر نهان و آشکار صابر خراسانی

جنس لبخند تو از ترانه، گریه های تو هم عاشقانه یک نگاهت برایم بهانه، تا فدایت شوم عاشقانه لحظه اوج دلواپسیها، ای ترک خورده بیکسی ها حرمت کهنه اطلسیها، عطر بیخواب نیلوفرانه رود مشتاق آغوش بازت، آرزوهای دور و درازت آسمان رنگ چادر نمازت، وسعت آبی بیکرانه مثل قایق سواران اروند، موج را از تو باید بپرسند قد اگر خم کنی با دماوند میشوی تازه شانه به شانه لطف سرشار زاینده رودی، تو صعود بدون فرودی از همان روز اول تو بودی، نبض ناایستای زمانه مثل گرمای ظهر جنوبی، چون طلوعت ندارد غروبی یا که تعبیر یک خواب خوبی، بعد خمیازه های شبانه آفتاب از دو چشمت فراریست، آبشار از نگاه تو جاریست وه که پیش چنین اقتداریست، شعر پر قوتم کودکانه دشت را پر ز بابونه کردی، دامنت را پر از پونه کردی آن سبد را که وارونه کردی، زد کویر وجودم جوانه غرق گل می کنم این بغل را، کوچه پس کوچه های محل را می فرستم برایت غزل را، سوی یک مقصر بی نشانه جنس لبخند تو صابر خراسانی

زلف شب را به سراپای سحر می ریزم تا خود صبح به راه تو قمر می ریزم ساحل چشم من از شوق به دریا زده است چشم بسته به سرش شوق تماشا زده است جمعه را سرمه کشیدیم مگر برگردی با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی زندگی نیست و ممات است تو را کم دارد دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد از دل تنگ من آیا خبری هم داری آشنا پشت سرت مختصری هم داری منتی بر سر ما بگذاری بد نیست آه کم چشم براهم بگذاری بد نیست نکند منتظر مردن مایی آقا منتظر هات بمیرن می آیی آقا به نظر میرسد این فاصله کم شدنی نیست غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست دارد از جاده صدای جرسی می آید مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست یوسف گمشده ای اهل حرم آمدنی ست به راه تو قمر میریزم صابر خراسانی

برای بردن نامت گل از گلم وا شد برام واژه به واژه پر از تماشا شد به احترام تو زمین از جای خود پا شد و آسمان سر تعظیم پیش تو تا شد به من نگاه کن از ذره آفتاب بساز مرا خراب کن عبد ابوتراب بساز چه روز ها سر گیسوی تو شب کردم به شوق این که تو هستی طبیب تب کردم به دوستان تو از دوستی ادب کردم به دشمنان تو از دشمنی غضب کردم به سر هوای تو دارم به پر نیازی نیست برای بردن نامت صابر خراسانی

قلم بر صفحه سرگردان عشق است و دفتر سفره دار خوان عشق است یتیم شهر مکه شد پیمبر همان که صاحب قرآن عشق است اگر گفتند ابتر کور بودند که زهرا گوهر تابان عشق است پسر عمش ابالایتام آنکه خودش بابای فرزندان عشق است کریم ومهربان ودست ودل باز حسن، بانی هر احسان عشق است و آن نامی که سر خط جنون است حسینم وای سرگردان عشق است عجیب است اینکه بیمار است سجاد دوای درد بی درمان عشق است امام باقر آن علامه دهر دبیر دانش اموزان عشق است کسی کز دست صادق اب خوردست مرید مرد با ایمان عشق است کلید باب حاجات است کاظم خودش محبوس در زندان عشق است رئوف و مهربان آقاست مردم علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است گوهر تابان عشق صابر خراسانی

آمدُم که بُگُم گدا نِمِخی؟ یا که اصلاً غلام سیا نمخی؟ یک دفم به زبون ما تو بگو: نوکرم! راستی کربلا نمخی؟ دورم از کربلا، بابام مگه که نکنه از امام رضا نمخی! مو مریض خود خود خودتم نسخه بنویس، بگو شفا نمخی؟ کار دیگه که از مو بر نمی یه روضه خون بی دست و پا نمخی؟ مِخی از بوی سیب بِرت بخوانم؟ بره شیب الخضیب برت بخوانم؟ نکنه ما رِ انتخاب نکنی یا بِخی نوکرم حساب نکنی به همه پُز دادم که همسایه تُم خودمانم، ما رِ خراب نکنی جون هر که که دوس دری، بامرام! ای دفه آمدم، جواب نکنی زبونم لال شکایت ماها رِ به باباتان ابوتراب نکنی هی درم از تو دور مُرُم به خدا نکنه مارو انتخاب نکنی صابر خراسانی

شکاف آیا دلیلش چیست وقتی خانه در دارد کسی باید که از این راز کعبه پرده بر دارد به دنبال چه می گردند گرد کعبه حاجی ها به غیر از آن شکاف حیدری چیزی مگر دارد؟ علی را هرکسی دیده است گویا کعبه را دیده شکافی کعبه دارد که علی بر تیغ و سر دارد لباس کعبه را هر سال گیرم نو کنند اما لباس نو به زخم کهنه ی او کی اثر دارد؟ دهان کعبه را با نقره پر کردند، می دانند که از اسرار صاحبخانه و مهمان خبر دارد من از جهل عرب حیران که شق الکعبه را دیده و از پیغمبر خود خواهش شق القمر دارد بیا و سنگ حیدر را بزن بر سینه ای حاجی که والله از حجر بوسی ثوابی بیشتر دارد علی را این و آن نون لنا خواندند و فهمیدم چرا عمری ست مولا با خودش تیغ دو سر دارد راز کعبه صابر خراسانی

یکی با نیزه اش از پشت میزد یکی با چکمه و با مشت میزد خودم دیدم سنان دائِمُ الخَمر حسینم را به قصد کشت میزد هنوزم نعل ها یادم نرفته صدای طبل ها یادم نرفته ز داغت گریه و باران و رودم شدم دلتنگِ تو ای تار و پودم درست یک اربعین پیشَت نبودم نگاهم کن ببین سرخ و کبودم ز دستِ کعب نی با تازیانه به زیر ِ جامه ام دارم نشانه خدا را شکر پس دادند سرت را ببین آورده ام انگشترت را ببخش ای شاهِ بی سر خواهرت را نیاوردم سه ساله دخترت را امانتدار ِ خوبی من نبودم برایت یار ِ خوبی من نبودم تو رفتی و دگر غرق ِ مَحَن شد میان شعله گرم سوختن شد ز غُصه دختر ِ تو پیر ِ زن شد شبیه تو رقیه بی کفن شد شب آخر به پیش من رسید و مرا یک گوشه ای تنها کشید و کمی پایِ دلِ خونش نشستم در ِ گوشی غمش گفت و شکستم به من گفت عمه خیلی گشنه هستم دگر از دردِ پهلو خسته هستم سرت را او گرفت و کرد بوسش نشد آخر کنم او را عروسش در این چهل روز خیلی درد دیدم نگاهِ هرزه ی نامرد دیدم بساطِ عیش و تختِ نرد دیدم سرت را بین طشت آورد… دیدم… به یک دستِ پلیدش چوب بود و به دستِ دیگرش مشروب بود و بمیرم من به پیش ِ دخترانت گهی پا میگذاشت بر دهانت گهی با چوب میزد بر لبانت چقدر با خیزرانش کرد اِهانت امان از بزم و از حرف کنیزی به دنبال حرم چشمان هیزی… رضا قربانی روی بدن بابا صابر خراسانی

تو که باشی دلم دیگه نمی لرزه همین گریه به لبخند تو می‌ارزه حسین جانم بذار سایه ت. همیشه رو سرم باشه قرار ما شب جمعه حرم باشه حسین جانم حرم گفتم هوای کربلا کردم هواییشم فقط دور تو میگردم حسین جانم پناهم باش به جز روضه ت. پناهی نیست به غیر از تو برا من تکیه گاهی نیست حسین جانم به قربونت نگاه اطلسی داری واسم آقا همش دلواپسی داری حسین جانم غلط گفتم که چیزی توی کاسم نیست چی کم دارم تو رو دارم حواسم نیست حسین جانم سبک بالم تو ایوون تو جا دارم از این دنیا یه قطعه کربلا دارم حسین جانم دوست دارم همه داراییم اینه دلم میره ضریحت رو که میبینه حسین جانم سلام آقا که الآن رو به روتونم من اینجامو زیارت نامه میخونم حسین جانم چای ریز هیئت صابر خراسانی

روضه هایی عجیب می خواند از شب و روز کربلای حسین با خجالت به زینبش می گفت: پسرانم همه فدای حسین از خدا خواست که قد من را ای خدا بیشتر هلالش کن دست بر دامن سکینه گرفت پسرم را بیا حلالش کن زیر این آفتاب چون آتش بدنش ذره ذره آب شده تشنه لب مانده آن قدر این جا صورتش سوخته, کباب شده بعد آن مشک پارهٔ پسرش شرم دارد از این جا چرا زنده است هر کجا شیر خواره می بیند از نگاه رباب شرمنده است در کنار چهار قبر شریف آن قدر گریه کرده بی حال است ظهر امروز باز غش کرده روضه خوان شهید گودال است: گفت زینب میان مردم شام فکر رأس برادرت بودی؟ راستی این دفعه جواب بده راضی از دست نوکرت بودی؟ گفته بودم که روز عاشورا همه دم پیش خواهرش باشد قبل از آن که کسی شهید شود پیش مرگ برادرش باشد سر عباس را به نی دیدی لب او خشک بود یا تر بود؟ خواب دیدم که آب ها را ریخت نگران لب برادر بود دست او جای دست مادر تو من شنیدم که زود پرپر شد سر عباس را به نی بستند بس که افتاد مثل اصغر شد تا سر شیر خواره می افتاد شعله بر قلب کاروان می زد سر عباس من که… ولی افتاد رعد و برقی در آسمان می زد  مهدی نظری روضه های عجیب صابر خراسانی

محرم با فاطمیه خیلی فرق میکنه محرم همه میان شما هر کدومتون چندا تا رفیق دارید چند تا از این رفیقا رو میبری خونتون شاید یکیشون دوتا شون اینجا ناموسم رفت و آمد میکنه فاطمیه با محرم فرق داره سید الشهدا فقط رفیقاشو میاره بیا تو فقط محرم ما هستی یا فاطمه فاطمیه خط مقدم ماست خط قرمز خداست حتی به اندازه ای که یه پرچم ایام فاطمیه در منزلتون بزنید اعلام کنید ما پای ولایت امیرالمومنین ایستاده ایم فاطمیه فرق داره صابر خراسانی

بابا بیا که خواب به چشمم نمیرود یک لحظه از نگاه تو یادم نمیرود شد گیسویم سفید به ما هم سری بزن از خانه ی یزید به ما هم سری بزن تا زنده ام به دور تو میگـردم ای پدر بایـد تو را به دسـت می آوردم ای پدر اینجا کسی بدون تو خوابش نبرده است اصلا کسی نمانده که سیلی نخورده است عمه به جای تک تک ما تازیانه خورد عمه برای تک تک ما تازیانه خورد بابا ببیـن که زجر چه آورده بر سرم از من نمانده غیر نفسهای آخرم جرمم فـقط بـهانه ی بابا گرفتن است افتادن ز ناقه خودش پا گرفتن است آنجا که من ز ناقه زمین خوردم ای پدر گر مادرت نبود که می مردم ای پدر سیلی دست زجر که پیدام کرده است دور از عمو یک عالمه دعوام کرده است موی مرا کشید سرم درد می کند از آن لگد که زد کمرم درد می کند رویم شبیه صورت زهرا کبـود شد مویم سفید قبل سفر که نبـود شد صابر خراسانی بچه دختر صابر خراسانی

زلف شب را به سراپای سحر می ریزم تا خود صبح به راه تو قمر می ریزم ساحل چشم من از شوق به دریا زده است چشم بسته به سرش شوق تماشا زده است جمعه را سرمه کشیدیم مگر برگردی با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی زندگی نیست و ممات است تو را کم دارد دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد از دل تنگ من آیا خبری هم داری آشنا پشت سرت مختصری هم داری منتی بر سر ما بگذاری بد نیست آه کم چشم براهم بگذاری بد نیست نکند منتظر مردن مایی آقا منتظر هات بمیرن می آیی آقا به نظر میرسد این فاصله کم شدنی نیست غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست دارد از جاده صدای جرسی می آید مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست یوسف گمشده ای اهل حرم آمدنی ست از دل تنگ من صابر خراسانی

حیدر شدی تا پشت در هی در بکوبند! جای ملائک نیست بال و پر بکوبند زهرا دلش می‌خواست ذکر «یاعلی» را روی عقیق سرخ پیغمبر(ص) بکوبند سنگ علی را فاطمه بر سینه کوبید باید که بر دُرِّ نجف حیدر بکوبند نام تو اسم اعظم پروردگار است این مُهر را باید به هر منبر بکوبند معراج تازه ابتدایت بود، باید نام تو را از این مقرّب تر بکوبند هرکس تو را دارد چرا باید بترسد مثل تو تنها از خدا باید بترسد حیدر شدی تا پشت در هی در بکوبند! جای ملائک نیست بال و پر بکوبند زهرا دلش می‌خواست ذکر «یاعلی» را روی عقیق سرخ پیغمبر(ص) بکوبند سنگ علی را فاطمه بر سینه کوبید باید که بر دُرِّ نجف حیدر بکوبند نام تو اسم اعظم پروردگار است این مُهر را باید به هر منبر بکوبند معراج تازه ابتدایت بود، باید نام تو را از این مقرّب تر بکوبند هرکس تو را دارد چرا باید بترسد مثل تو تنها از خدا باید بترسد جای ملائک نیست صابر خراسانی

علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است شفای مریض صابر خراسانی

مادر دلم گرفته، بگو راه چاره چیست؟ مفهوم سرخ بودن ابر بهاره چیست؟ کابوس هر شبِ حسنت می کشد مرا! این ماجرای گم شدن گوشواره چیست؟ لعنت به هرکه گفته تو شاهد بیاوری! آخر گناه این سندِ پاره پاره چیست؟ بعد از پدربزرگ، محل سوت و کور شد مادر دلیل قهر بلال از مناره چیست؟ جای رکوع و سجده چرا پلک می زنی!؟ حُکم وجوب نافله ی با اشاره چیست؟ زحمت نده به دستِ ورم کرده، جانِ من! راز حسین و پیرهن نیمه کاره چیست؟ هرشب خودم به گُل پسرت آب می دهم آسوده باش! علت آه دوباره چیست؟ از خورجین برای پدر حرف می زدی منظورت از شلوغی دارالعماره چیست؟ شاعر : وحید قاسمی مادر دلم گرفته، بگو راه چاره چیست؟ مفهوم سرخ بودن ابر بهاره چیست؟ کابوس هر شبِ حسنت می کشد مرا! این ماجرای گم شدن گوشواره چیست؟ لعنت به هرکه گفته تو شاهد بیاوری! مراسم دهه فاطمیه صابر خراسانی

برکت نان بخاطر حسن است، شاطران از قدیم می گویند تاجران بزرگ،صبح به صبح، زیر لب “یاکریم” می گویند سائل از شرم در زدن بیگاه، خادم از خاکروبی درگاه بی نیازند، من نمی گویم! آفتاب و نسیم می گویند نه دری داری و نه دربانی، نه پس هفت پرده پنهانی زائران حاجتی اگر دارند به خودت مستقیم می گویند مرقد ساده ی تماشایی! با تمام وجود تنهایی از تو با این وجود می ترسند! نرده های ضخیم می گویند خواستی تا بخاطر زهرا نگذارند خلق پا اینجا پس تو هم یک مدافع حرمی، عقل های سلیم می گویند برکت نان بخاطر حسن است، شاطران از قدیم می گویند تاجران بزرگ،صبح به صبح، زیر لب “یاکریم” می گویند سائل از شرم در زدن بیگاه، خادم از خاکروبی درگاه بی نیازند، من نمی گویم! آفتاب و نسیم می گویند نه دری داری و نه دربانی، نه پس هفت پرده پنهانی زائران حاجتی اگر دارند به خودت مستقیم می گویند مرقد ساده ی تماشایی! با تمام وجود تنهایی از تو با این وجود می ترسند! نرده های ضخیم می گویند خواستی تا بخاطر زهرا نگذارند خلق پا اینجا پس تو هم یک مدافع حرمی، عقل های سلیم می گویند برکت نان صابر خراسانی

عمریست لحظه لحظه دلم بی قرار توست چشمم به راه مانده و در انتـــظار توست انــگار روح از بدنـــم پر کشیـده است یک جسم بی تحرک و جانم کنـار توست بی تــو دلــم شـبیه دل بی قــرار ها دارم در انتـــظارت از او انتــــظارها ما آن قبیــله ایم که محـروم مانده ایم مــانند قصـــه پسر مهـــزیارهـــا خورشیـــد آسمــان، ز پس ابر در بیا دندان گذاشتیـــم به روی جگــر بیا جاده به هر کجا که تویی پهن می کنیم دلواپسیـــم تو را به خــدا زودتر بیا من که مسافــر سفــر جمکرانییــم اصلا فـدای بی کسیــه تو جوانییــم گریه برای غربت چشـمت وظیفه است دنبال اشکهـای امــــام زمانییـــم ما را ببخـش از عشق تو دیوانه نیستیم با ضائران چشم تو بیــگانه نیستیــم از صبــح شنبه تا شب جمــعه بیا بیا جمــعه برای آمــدنت خانـه نیستیم ما مرده ایم در تنمـان جان درست کن بی معجزه بیــا و مسلمـان درست کن مــا پشت رد پای شمــا راه می رویم از مـا عزیز فاطمه، سلمـان درست کن چشمم به غیر گریه به کـاری نمی رسد یاری سراغ بی کس و کــاری نمی رسد تا قبله کنج خیمه صحـرا نشسته است کعبـه به داد سجده گـذاری نمی رسد ما را بــرای نوکرییــت انتخــاب کن با رحمت سـراسـرییـت انتخــاب کن زهرا مرا بـرای حسینش خــریده است با حسن چشـم مـادرییت انتخـاب کن در انتظار تو صابر خراسانی