صابر خراسانی

بدنت طعمه سرنیزه وشمشیر شده زخم های تن تو حفره شمشیر شده ذکر لایوم کیوم حسنت درگودال بعد ده سال به دستان تو تعبیر شده ارتباط با ما ،مایه دلگرمی است طعمه سرنیزه و شمشیر صابر خراسانی

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا پاشدم آبله پیدا کردم صابر خراسانی

لحظه ها را متوسل به دعاییم بیا سالیانی ست که دل تنگ شماییم بیا وسعتت در دل این ظرف  نشد جا ماندیم تشنه از حسرت رویت لب دریا ماندیم چشممان خشک شد از وسعت این بی آبی و  نداریم دگر طاقت این بی آبی در قنوت دلمان خواهش باران داریم ندبه خوانیم و تمنای بهاران داریم پس ببار ای پسر حضرت باران  بر ما که ترک خورده زمین از عطش این گرما دامن دشت شده سفره ی  راز دل ما داغ الاله نشانی ز نیاز دل ما ما که در راه تو عمریست تمامی گردیم گردبادیم و به دنبال شما می گردیم چند جمعه دلمان را سر راهت آریم تا بدانی که تمنای وصالت  داریم متوسل به دعاییم بیا صابر خراسانی

حریمش در نگاهم داشت از خلد برین می گفت میان صحن او حافظ گشودم این چنین می گفت دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد فقیر و خسته ام اما به هر کس رو نخواهم زد به جز در خانه ی اهل کرم زانو نخواهم زد اگر اظهار عجزی می کنم من طالبی دارد چه جای غصه خوردن هر غلامی صاحبی دارد اگر چه قصه ی امروز مردم غصه نان است چه جای غصه خوردن روزی ما دست سلطان است دلم جز مهر مهرویان صابر خراسانی

با صد قسم و آيه و با زور خلاصه ديدار ضريح تو شده جور خلاصه ميخواهمت و خواستنم را به تو گفتم با عرض سلام و ادب از دور خلاصه فهميده قمر نيز كه تو شمس شموسي زانو زده در محضر تو نور خلاصه پس آمدم اي شاه پناهم بدهي تو تا باز شود هر گره كور خلاصه مانند دل من،دل درياچه ي قم هم از دوري مشهد زده هي شور خلاصه عنایت امام رضا صابر خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب آقا جانمون علی ابن ابی طالب الحمد لله الذی جعلنا صابر خراسانی

چیزی نمانده خاطرم از نان مادرم چیزی به غیر تاول دستان مادرم تنها اتاق خلوت رویای کودکی شاهانه بود چادر ارزان مادرم وقتی که از زمین و زمان خسته می شدیم سر می گذاشتیم به دامان مادرم قایم که می شدیم کسی کارمان نداشت در چادر گرفته به دندان مادرم

اشک غربت به چشم های فلک رخت ماتم به قامت دنیا بوی شهر مدینه پیچیده بین هر کوچه از بهشت خدا ** بوی غربت همیشه می آید از سر قبر بی چراغ کسی دل تنگ مدینه میسوزد از تب شعله های داغ کسی ** جان عالم فدای قبری که غیر خورشید سایه بانش نیست نه ضریحی نه سقف آینه ای بر سرش غیر آسمانش نیست ** دل من باز روضه میخواند روضه ی غربت شقایق را روضه ی حرمت و شکستن آن روضه ی گریه های صادق را ** روضه ای را که باز میخواهند پر پروانه را بسوزانند اصلا انگار عادت آنهاست نیمه شب خانه را بسوزانند ** ای امام غریب من آن شب دشمنت داشت خنده سر میداد با طنابی که بست دست تو را تا کشیدند عمامه ات افتاد ** نه عبایی به روی دوشت بود پا برهنه ز خانه ات بردند ای محاسن سفید شهر رسول خون دل اهل خانه ات خوردند ** بین آن کوچه ای که باریک است چه غم گریه آوری داری از زمین خوردن تو فهمیدم بی کسی ارث مادری داری ** ارث آن مادری که در کوچه صورتش در هجوم سیلی بود بعد از آن ضربه سخت وا میشد پلک هایی که شد سیاه و کبود ** ولی آقا خیالتان راحت بین آن کوچه ظلم باطل شد معجر مادر زمین خورده بین صورت و دست حائل شد ** گرچه بردند وحشیانه تو را تازیانه نخورد همسر تو خانه ات را اگرچه سوزاندند زخم خاری ندید دختر تو ** گرچه بردند وحشیانه تو را خواهرت بین شهر دیده نشد از عقب بی هوا به پنجه ی باد موی طفلت دگر کشیده نشد اشک غربت صابر خراسانی ای بهار همیشه های خدا ای که از آسمان شدی جاری از چه این روزها شکسته شدی بغض داری ولی نمی باری ** لا اقل صبر کن مسافر شب گریه کن گریه در معابر شب صبح صادق به جز تو کیست بگو کیست جز تو امام بیداری ** گاه گاهی که حرف هم داری شهر در خواب میرود انگار آه آقا چه میکشی با این استخوانی که در گلو داری ** تو بگو از کدام طائفه ای که همیشه خدای عاطفه ای لطف ها میکنی برای کسی که برایت نمیکند کاری ** پس کجایند عالمان سحر یک نفر از چهار هزار نفر که شبانه امام را بردند پا برهنه به خفت و خواری ** پس کجایند نافله خوان ها که دل قافله به درد آمد کی به درد میخورد پس کِی این نمازی که هست تکراری ** کوچه ای در مدینه منتظر است تا که روضه بخوانی از دیوار تا تو هم مثل مادرت آنجا حس کنی بین درب و دیواری ** تا که کوچه به کوچه پخش شود هم صدائی غربتت با او تا بفهمند فاطمی هستی مثل مادر به غم گرفتاری ** تا که دست تو را بندند و هی به یاد علی بخندند و نکشندت پیاده اینگونه هی به قصد امام آزاری نج اين روضه مرا سوزانده كه لعيني دل تو لرزانده خانه اي را كه ملك در آن است دشمنت با شرري سوزانده آن چنان سخت هجوم آوردند كه دهان همگي وا مانده بسكه بي رحم تو را مي بردند كفشهايت دم در جا مانده به جفا كاري و حرمت شكني دشمنت كينه به دل مي رانده بخدا سخت تر از اين غم نيست كه عدو چشم تو را گريانده بارالها تو نيار آن روزي كه شود حجت حق درمانده دل من هم به تسلاي غمت پشت ديوار بقيع جامانده اشک غربت صابر خراسانی

هر ذره به هرکجا رسیدست از مرحمت شما رسیدست با تو نرسیده ها رسیدست خیر تو علی به ما رسیدست مارا همه با تو میشناسن با فاطمه با تو میشناسن مرحمت شما رسیدست صابر خراسانی

ناجوانمردان از اینجا صحن را برداشتند کاش می گفتند گنبد را چرا برداشتند زائری آمدکنار قبر آقایش نشست با کتک او را ز قبر مجتبی برداشتند خاک اینجا برتر از خاک تمام عالم است خاک اینجا راهمه بهر شفابرداشتند تا که خاک کربلا هم مادری باشد کمی... ازهمین هارابرای کربلا برداشتند خواستند آثار جرم شهر مخفی ترشود از میان نقشه اسم کوچه را برداشتند آنقدر با گریه مردی بر رخ خود لطمه زد تا که از قبر امام شیعه پا برداشتند یک مفاتیح الجنان آورده بودیم،از چه رو دو نگهبان آمدند از پیش ما برداشتند! خاک اینجا بوی سیلی مکرر می دهد بوی گریه های دختر بهر مادر می دهد آخرش این خاک ایوانش طلایی می شود گنبد و گلدسته های با صفایی می شود این حرم با چار گنبد می شود بیت الحسن هر کسی اینجاب بیاید مجتبایی می شود پنجره فولاد اینجا چه قیامت می کند! واقعاَ اینجاعجب دارالشفایی می شود نقشه این صحن راباید که اززهرا گرفت نقشه رامادر دهد به چه بنایی می شود گنبد صادق ضریح باقر و صحن حسن پرچم سجاد،دارد دل هوایی می شود! حتم دارم ساخت و ساز حرمهای بقیع از همان لحظه که آقا تو میایی می شود می رسد روزی که بادستان پرمهر شما از رواق وصحن اینجا رونمایی می شود صحن را برداشتند صابر خراسانی آخرش من مطمئنم این گره وا می شود این حرم زیباترین تصویر دنیا می شود هر چه خواندم در بقیع ازسینه عقده وانشد هرچه گشتم قبر زهرا مادرم پیدا نشد راه مارا بسته بودند هرچه من می خواستم... تاروم درپیش قبر مادر سقا نشد سربه دیوارش نهادم روضه ها خواندم ولی هیچ یک ازروضه هایم روضه زهرا نشد "کوچه ای تنگ ودلی سنگ وصدای ضرب دست" بعداز آن سیلی دگر چشمان زهرا وانشد ازهمان شب که علی تابوت رابرشانه برد زائر زهرا شدن جزنیمه شبهانشد بعد زهرا مرتضی ماندوغم زخم زبان هیچ کس جز درد پهلو همدم مولا نشد زینبش می گفت من دیدم میان شعله ها مادرم افتاد پشت در و دیگر پا نشد سالها رفت و غروبی خیمه ها آتش گرفت هیچ جایی مثل دشت کربلا غوغا نشد هیچ جایی خواهری داغی به این سختی ندید هیچ جایی بر سر پیراهنی دعوا نشد صحن را برداشتند صابر خراسانی

تو که باشی دلم دیگه نمی لرزه همین گریه به لبخند تو می‌ارزه حسین جانم بذار سایه ت. همیشه رو سرم باشه قرار ما شب جمعه حرم باشه حسین جانم حرم گفتم هوای کربلا کردم هواییشم فقط دور تو میگردم حسین جانم پناهم باش به جز روضه ت. پناهی نیست به غیر از تو برا من تکیه گاهی نیست حسین جانم به قربونت نگاه اطلسی داری واسم آقا همش دلواپسی داری حسین جانم غلط گفتم که چیزی توی کاسم نیست چی کم دارم تو رو دارم حواسم نیست حسین جانم سبک بالم تو ایوون تو جا دارم از این دنیا یه قطعه کربلا دارم حسین جانم دوست دارم همه داراییم اینه دلم میره ضریحت رو که میبینه حسین جانم سلام آقا که الآن رو به روتونم من اینجامو زیارت نامه میخونم حسین جانم داستان چای ریز هیئت صابر خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب امیرالمومنین هستی صابر خراسانی

گفت عالم بود تو حرم امام رضا صبح تا شب نماز و توسل و زیارت پیرمردی بود تو حرم بود یه لحظه تشنش شده بود احتیاج به آب پیدا کرد گفت آب اینجا نیست گفتن آب تو حرم نیست باید بری تو صحن گفت اومد بیرون به سختی اومد بیرون این شیر های آبخوری ها رو تازه عوض کرده بودن چشمی شده بود بنده خدا هر کاری کرد آب برداره بلد نبود یه جوونی اونجا وایساده بود گفتم حاج آقا چی میخوای گفت آب میخوام یه لیوان کشید گرفت زیر شیر آب گفت تا لیوانو دادم دستش شروع کرد به گریه کردن گفتم آقا من بی ادبی کردم چیزی گفتم من میخواستم خدمتی بکنم به شما گفت نه جوون دستت درد نکنه از تو ناراحت نیستم از تو ممنونم این شیره داره با من صحبت میکنه گفتم چی میگی گفت اینجا فقط لازمه دستتو دراز کنی خانواده کرم صابر خراسانی

ماهی و دلگرمی خورشید از تو بوده پشت و پناه وحی و توحید از تو بوده توفیق دین بی شک و تردید از تو بوده کمتر سخن در مدح و تمجید تو بوده بانوی با خیر و فضیلت یا خدیجه ای دست و بازویت نبوت را خریده تو اولین بنیانگذار عشق بودی عشقت محمد بود و یار عشق بودی پروانه ای دور مدار عشق بودی از جان و از دل پای کار عشق بودی سرمایه ات را در دکان عشق دادی عاشق شدن را تو نشان عشق دادی زن بودی و مردی را به مردان یاد داری بانو! به زنها دین و ایمان یاد داری عاشق شدن را به جوانان یاد دادی انفاق کردن را به پیران یاد دادی گویند شغل انبیا آموزگاریست شان شما هم کمتر از پیغمبران نیست در ظلمت شب می شدی مهتاب بانو مادر بزرگ حضرت اریاب بانو بعد از تو عالم می شود بی تاب بانو از داغ تو دردانه ات شد آب بانو چشم و بازوی نبوت صابر خراسانی در زندگی خیلی مصیبت ها کشیدی اما خدا را شکر از این بدتر ندیدی گرچه تحمل کرده ای آزار بسیار اما نخوردی با سر و صورت به دیوار هرگز نرفتی دست بسته سوی بازار سیلی نخوردی از یهود مردم آزار بعد از شما دختر شدن هم دردسر داشت خواهر شدن، مادر شدن هم دردسر داشت رفتی و عام الحزن شد هر سال بی تو احمد شده یک بلبل بی بال بی تو زهرای تو هی می رود از حال بی تو روزی همین زهرا ..ته گودال ..بی تو آتش به جان ها می زند شور و شینش عالم به هم ریزد از داغ حسینش گودال و زهرا و حسین و شمر و خنجر یک گام عقب تر چشم های خیس خواهر شمشیر دارد می برد ... الله اکبر ناگاه بالا می رود از نیزه ها، سر سر می رود تن مانده زیر سم مرکب بین سر و تن می دود بیچاره زینب شاعر : داود رحیمی چشم و بازوی نبوت صابر خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب الحمدلله صابرخراسانی

امام حسینی باید با همه مردم فرق داشته باشه میخواهی یه کاری کنی به دل سید الشهدا بشینه امشب رفتی خونه سرتو بچسبون کف پای مادر عالم میگه تو قبرستان تخت فولاد اصفهان راه میرفتم هم ظاهر قبر ها رو میدیدم هم باطن قبر ها رو بعضی ها در عذاب بعضی ها در نعمت جوون امام حسینی از دنیا رفته بود آوردنش تو قبرستون خاکش کردند سنگ ها رو که چیدند خاک ها رو ریختند روش دیدم سید الشهدا اومد رو سرش رضایت پدر صابر خراسانی

گفتند بهشتی که نباشی برهوت است دیدیم که این ملک ز فیضت ملکوت است گفتند که از تیره مردان خدا اید دیدیم تمام تو جلال و جبروت است گفتم دراین شما باده حرام است دیدیم می نام تو در جام قنوت است آنجا که پی حاکم شایسته بگردند یک عده برآنند که قرآن کریمی یک عده بگویند که احسان قدیمی یک قوم تو را زاده طوفان بشناسند یک عده بگویند که از نسل نسیمی آن روز که از راه رسیدی همه گفتند که تو نقطه بسم له الرحمن الرحیمی باید که تو را قبله راهش بشناسد طوبا هوس قامت رعنای تو دارد عباس دلش میل تماشای تو دارد فارغ شده بازار از سود و زیان ها کالا به جز عشق تو ندارند دوکان ها بی روح تر از هر جسم بی غم عشقت ای نام تو انگیزه ضربه ضربان ها محدود به یک عصر و زمان نیستی آقا اندیشه تو ریشه دوانده به زمان ها مجموعه علم و ادب و زهد و شجاعت باید ز تو سرمشق بگیرند جوان ها هرجا خبری غیر تو باشد خبری نیست جز مهر تو در کنج دل ما اثری نیست ای میوه شیرین درخت علویون شیرینی شهد لب تو در شکری نیست ای حضرت ارباب ادب محضر بابا گر تو پسری هیچ کسی را پسری نیست دانی که چه آورده غمت بر دل بابا بهشته برهوت صابر خراسانی

بیماری که میخواست بره زیارت امام رضا ولی تو بیمارستان بستری بود…

چقدر پنجره را بی بهار بگذاری؟ و یا نیایی و چشم انتظار بگذاری مگر قرار نشد شیشه ای از آن می ناب برای روز مبادا کنار بگذاری؟ بیا که روز مبادای ما رسید از راه که گفته است که ما را خمار بگذاری؟ درین مسیر و بیابانِ بی سوار خوشا به یادگار خطی از غبار بگذاری گمان کنم تو هم ای گل بدت نمی آید همیشه سر به سر روزگار بگذاری نیایی و همه ی سر رسیدهامان را مدام چشم به راه بهار بگذاری جواب منتظران را بگو چه خواهی داد همین بس است که چشم انتظار بگذاری؟ به پای بوس تو خون دانه می کنیم و رواست که نام دیگر ما را انار بگذاری گمان کنم وسط کوچه ی دوازدهم قرار بود که با ما قرار بگذاری چراغ بر کف و روشن بیا، مگر داغی به جان این شب دنباله دار بگذاری شاعر:سعید بیابانکی چشم انتظار صابر خراسانی

درکوزه که جا دادن دریا شدنی نیست هرچند که توصیف تو مولا شدنی نیست تو لطف کنی ناشدنی ناشدنی نیست طبعی که نپرداخت به نام تو تلف شد بر خاک نوشتند علی ؛ در نجف شد ماییم و دلی مست در ایوان طلایی احسنت ! چه معماری انگشت نمایی تاریخ ندیده به خود اینگونه بنایی دارد هنر شیخ بهایی چه بهایی… هرکس که تو را دید به زانو زدن افتاد در صحن تو خورشید به جارو زدن افتاد در خلقت تو هرچه خدا داشت عیان شد در روز ازل هرچه دلت خواست همان شد هر کس که گدای تو شد آقای جهان شد از برکت نام تو اذان نیز اذان شد سردار بجز میثم تمار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم از ظرفیت خویش فراتر چه بگویم؟ گنگ است زبان پیش تو دیگر چه بگویم؟ از تو که خدا گفته مکرر چه بگویم؟! هیچ است علی، پیش تو من هر چه بگویم مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه ست چیزی که عیان است چه حاجت به بیان ست نام تو شده قدرت بازوی پیمبر در غزوه احزاب تویی یک تنه لشکر یک ضربه ات از کل عبادات فراتر با فاطمه شد قدرت تو چند برابر غیر از تو علی هیچ کسی حصن حصین نیست یا فاطمه گفتی رجزی بهتر از این نیست باید که به رخ ها بکشانی هنرت را آسوده کن این مرتبه تیغ دوسرت را رندی کن و یک گوشه رها کن سپرت را صفین محیاست بیاور پسرت را چشم تو گره خورده به ابروی اباالفضل وصل است به تو قدرت بازوی اباالفضل

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب حیدر حیدر الحمدلله رب العالمین صابر خراسانی