از علی میخونم سیر نمیشم
سنم بالا بره پیر نمیشم
من نمک گیر علی و بچه هاشم
سر سفره ای نمک گیر نمیشم
من قطره ای تو دریای علی ام
ابرا وسوسه میکنند منو
اما تبخیر نمیشم
به علی دادم دلو این دل ناقابلو
به خدا تو زندگی نجفش منو انداخته جلو
میبینم کاسه به دست تو نجف عرفای واصلو
پدر خاکه یل بی باکه
با خیالش نمیپرم تا کجا ها که
مرحب بعد مردنش اینو فهمیده
که در افتادن با علی وحشتناکه

غرش مرکبش رو شیر نداره
هرکی میترسه که تقصیر نداره
چشم و ابروش شبیه ذوالفقاره
احتیاجی که به شمشیر نداره
ساعات آخرم میاد کنارم
وعده ی فَمَن یَمُت یَرَنیشَم
لحظه ای تأخیر نداره
میزنه پروندمو مُهرو من شرمندمو
نجفت تنها مکانی که از ته دل میخندمو
هر دفعه میرم نجف به خدا بارمو میبندمو
علی طوفانه همه قرآنه
چه هنرمندانه میجنگه و جانانه
تنها پهلوان واقعی علی بود
بقیه یا اغراقه یا افسانه