باز این چه شورش است

که در دشت ماتم است

قلب تمام عالم هستی پر از غم است

دل را چه می شود

که شده بی خبر ز خود

گویا دوباره جلوه ماه محرم است

فریاد قدسیان ز دل عرش میرسد

در سوگ آن که زینت اولاد آدم است

حسین حسین

این جا شده زمین ز گل عرش لاله گون

خون جگر روا ز دو دیده دمادم است

بوی خدا چرا ندهد این دیار عشق

جایی که خود نما به رخ عرش اعظم است