بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو
ای کشته ای که جان دو عالم فدای تو
در حیرتم چه شد که نشد آسمان خراب
وقتی شنید نالۀ واغربتای تو
تو هرچه داشتی به خدا داده ای حسین
فردا خداست جَلّ جَلالُه جزای تو
اندر مِنا ذبیح یکی بود و زنده رفت
ای صد ذبیح کشته شده در منای تو