در آسمان مدینه صابر خراسانی

در آسمان مدینه ستاره باران بود

ستاره بود و همه کوچه ها چراغان بود

خدا دو نور خودش را رسانده بود به هم

عجیب نیست اگر شهر نورافشان بود

ملائکه همگی آمدند روی زمین

از ازدحام ملک شهر راهبندان بود

فرشته ها همه از آن سفره شام می خوردند

ولیمه ی علی و فاطمه فراوان بود

شبی که صاحب مجلس خود پیمبر بود

چه مجلسی که در آن جبرئیل مهمان بود

چه افتخار بزرگی نصیب ایران شد

عنان مرکب زهرا به دست سلمان بود

در آسمان و زمین شور و جشن و همهمه است

که روز عروسی و عقد علی و فاطمه ست

شب عروسی و عقد دو درّ ناب خداست

همه مخارج این جشن با حساب خداست

اگر که هر دو جهان خواستگار زهرا بود

علی میان همه اول انتخاب خداست

برای دادن پاسخ اگر تامل کرد

رسول منتظر دیدن جواب خداست

سزاست مهریه ی فاطمه علی باشد

برای این که علی مظهر کتاب خداست

ظهور فاطمه را هیچ کس نخواهد دید

چرا که پیش علی هست و در حجاب خداست

کسی که باعث رنج علی و فاطمه شد

همیشه مستحق آتش عذاب خداست

به پیشگاه خدا مصطفی ستایش کرد

به فاطمه چقدر از علی سفارش کرد

ز این به بعد تو همخانه ی علی هستی

علی ست شمع و تو پروانه ی علی هستی

نبی سپرد به دست وصی نگینش را

از این به بعد تو دردانه ی علی هستی

اگر چه ساقی کوثر علی شده کوثر

تویی و صاحب میخانه ی علی هستی

به خاطر تو علی روزی اش دو چندان شد

تو رزق و روزی روزانه ی علی هستی

اگر که شان تو برتر نباشد از حیدر

بدون شک تو هم شانه ی علی هستی

فرشته آمد و قرآن به دورشان چرخاند

خدای عز و جل نیز عقدشان را خواند