آیت الله گلپایگانی میفرمود
من جوونیام که در قم درس میخوندم
یک  رفیقی داشتم که با من هم درس و هم بحث
یه چند سال که درسمون جلو رفت
این رفیق ما برگشت شهر خودش
ولی به هم دیگه نامه مینوشتیم و مکاتبه داشتیم
بعد یه چند وقت من شنیدم ایشون مریضه
و حالش خیلی بده
رفتم به عیادتش رفتم شهرشون
دیدم رو به قبله‌اش کردن
موقع احتضارش هست
آیت الله گلپایگانی میگه من نشستم کنارش
دیدم که نعوذ بالله داره کفر میگه
دم مرگ رو به قبله اش کردند
ایشون میگفت دیدم اینجوری داره میگه
ظلمی که خدا به من کرده احدی به من نکرد
من بچه‌هام کوچیک اند
احتیاج به سر پرست دارن
منو داره از دنیا میبره
با خدا درگیر میشه وقتی یک سختی
توی مشکلی افتاده
با خدا درگیر میشه بعضی ها اینجورین
تو بحران ها تو بلاها و گرفتاری‌ها
با خدا و اهل بیت علیهم السلام
قهر میکنن اعتراض میکنند
بد و بیراه میگن در گیر میشن