قسم به خاطره هایى که از نجف دارم
سگ على ام و بر آدمى شرف دارم

چنان عجین شده ام با فمن یمت یرنى
که روز مرگ عزیزان خود شعف دارم

زبان گشوده ام آرى به مدح حضرت او
به جاى دفترم امشب به دست دف دارم

کنون که لعن عدو على توانم کرد
چرا زبان به کلامى دگر تلف دارم ؟

سرى نداشته ام لایق بریدن او
بدین دلیل کلامى مع الأسف دارم

عجب نبوده ز من کشف سر عالم چون
مدال نوکرى شاه لو کشف دارم

نجف که می روم از شوق کربلا مستم
به کربلا بروم ، رغبت نجف دارم

چه کربلاست که هر بار گفته ام از آن
شبیه آتش سر در تنور ، طف دارم

براى زینب او در دمشق سر دادن
براى زندگى خویش یک هدف دارم