من اگـــر جــــاهل گــمراهم اگــــر شـــــــــیخ طریق

قبــله­ ام روی حســین است و هـــمینم دین است

او چــــو بـــینای حــــــــقیقت بود از دیــــــده­ ی من

بـــــــه حـقیقت که مـرا چـــشم حقیقت بین است

ســـجـــده بر نــــــور خــــــدا در گِــــلِ آدم نــــــــکند

چــــــشم شـــیطان لـعین چون نظرش بر طینست

ذات لایــــدرک حـــق را کــــــــه کند درک بـــــــــــصر

آنــچــــه ادراک کــــنند اهــــل بـــــصیرت، ایــــنست

بــــوده پیش از گِلِ من ســرخوشِ جامـــش دل من

مســــتی ما ز حـــــقیقت ز مـــی دیــــــــرین است

نــــور او مــــــبدأ من بود و مـــــعادم هــــمــه اوست

قــــصه­ ی بـــــــازپسینم خـــــبر پــــــــیشــین است

شــب دوشــینه مـــرا چشــم چــو بر چــشم تو بود

روز میـــــعاد مــــرا چشــــم شــــــب دوشـین است

نــــه همین روی تــــو در خـــــواب چــراغ دل ماست

هـــر شبم نور تــو شـمعیست کـــه بر بــالین است

پــرتوی مـــهر رخــــــش مـــی نگرم در هـــمه کَــس

زان مــرا با هـــمه کس مـــهر و نـه با کــس کینست

ماسِوی عــــاشق رنــــگند سِـــوای تـــو حـــــــسین

که جـــبین و کـــــفت از خـــونِ ســرت رنـــگین است

خـــــردلی بـــــــار غــــمت را دل عــــــالم نـــــــــکشد

آه از ایـــن بــار امـــانت که عــــجب ســـــنگیـن است

قبله ام روی حسین است مهدی رعنایی