حرف رواق و علم نزن
به عشق گنبد قدم نزن
اگه مسافر شدی یه روز
مدینه حرف از حرم نزن
غصه حرم بی شماره
آسمون براش خون میباره
غربتش نهایت نداره
این ماتم دوباره میاد سراغم
هر لحظه داره تازه میشه داغم
دلتنگ حرمای بی چراغم
یه لشگر از زائرا میاد
مسافر از کربلا میاد
دمه اذان بقیع یه روز
صدای نقاره ها میاد
می بینم طلوع بهارم
رفت و آمد زائرا رو
صحن جامع مجتبی رو
کاش اینجا گنبد و علم به پا شه
کاش صحنش همیشه برو بیا
کاش باشم روزی که حرم بنا شه
دلتنگ حرمای بی چراغم
ای تپش قلب من حسن
دلیل عاشق شدن حسن
یه دنیا میگه حسین حسین
فاطمه میگه حسن حسن
خوبه که همه زندگیمی
من همون گدای قدیمی
تو همون امام کریمی
بی عشق دنیا رو بخوام که چی شه
تو عالم کسی مثل تو نمیشه
آقا جان بمونی برام همیشه