چادرش بخت ریشه‌داران است
کار چشمش نماز باران است
کرمش بی دلیل بی کاهش
جود او بی‌نیاز از خواهش
شاعران را مجال گفتن داد
به غزل جرئت شکفتن داد
گره بغض را که وا می‌کرد
باز همسایه را دعا میکرد
قوت او بود سیری مردم
غصه او اسیری مردم
من به او آفتاب میگویم
حیدر در حجاب میگویم
در مدینه به اهل دل گفتند
زائر کوچه میهمان خداست
وقت لبخند فاطمه به علی
بهترین جای داستان خداست