نمک‌گیرم از دربار امام حسن
حبیبِ قلبِ بی‌چاره امام حسن
می‌بینم روزی رو که خادما میگن
هلابیکم به زوّارِ امام حسن

اَشهدُ اَنَّ علی از صحن تو شنیدنیه
می‌بَرم یه روز تبرّک از مضیف حسنیه

دین و ایمانم، آیه‌ی قرآنم
علنی می‌شه ذکر حسن‌جانم
بقیع هم مثل کربُبلا می‌شه
حسنستان می‌شه عربستانم

کَرَم داره بی‌اندازه امام حسن
کریمه دست‌ و دلبازه امام حسن
یه عمره حتی واسه‌ی جُذامیا
همیشه آغوشش بازه امام حسن

حاتم طائی یه عمره پای سفره‌هات می‌شینه
آرزو نیست رجز نیست
کربلا می‌شه مدینه

دائماً سایه روی سرم داری
می‌میرم واسَت بس که کَرم داری
آرزوم اینه زنده بمونم تا
ببینم روزی رو که حرم داری