پيش گهواره ي خورشيد، قمرها جمع اند
ملك و حور و پري، جن و بشرها جمع اند
بعد تو شايد و امّا و اگرها جمع اند
جلوي بت كده ها باز تبرها جمع اند
ماه و خورشيد و فلك مژده به عالم دادند
لات و عُزّي و هَبَل، سجده كنان افتادند
يوسف مكّه شدي بس كه جمالت زيباست
چه قدَر اي پسر آمنه، خالت زيباست
رحمت واسعه اي، خلق و خصالت زيباست
چه كسي گفته كه زشت است بلالت زيباست
اي كه در دلبري از ما يد طولي داري
آن چه خوبان همه دارند تو یکجا داري