قم جلال مدینه پیدا کرد
تا نهادی قدم به دیده آن
مردو زن دور محملت گشتند
اشک شوق همه ز دیده روان
قم دل از گلشن بهشت گرفت
محملت بس که گشت گل باران
کاش زینب به قم سفر می کرد
تا نمی‌دید این همه طغیان
خانوم دور تو دسته‌های گل در دست
دور او سنگ بود و زخم زبان
دور تو عالمان فقه اصول
دور او ابن سعد و شمر و سنان