ساقی می بده محمدحسین پویانفر

ساقی! مِی ای بده که مرا زیر و رو کند

بویش ز دور، کارِ هزاران سبو کند

داند خدا که خوردن این می چه می کند

جامیکه مست می شود، آن کس که بو کند

جامی بده به یادِ رخ مرتضی علی

جامیکه زخمهای نهان را رفو کند

خندد خرد به عقل کسیکاین چنین می ای

بگذارد و شراب بهشت آرزو کند

زین مِی نخورده، پاک نگشت و نمی شود

صدبار دل به زمزم اگر شستشو کند

دنیا علی نداشت اگر آبرو نداشت

دنیا مدام شُکر چنین آبرو کند

خلقت به روی دست، علی را گرفت و گفت

دست کسی نظیرش اگر هست رو کند

با کوثرم چه کار! مرا ساقی اش بس است

دل با چه رو از او طلب غیر از او کند

با زاهدیکه خواهشِ کوثر کند، بگو

بگذارد این تیمّم و قصد وضو کند

ساقی می بده محمدحسین پویانفر