حاج حیدر خمسه

زیر یه بوته قایم شده بود عصبانی اومد بالای سرش تو راه گفت مگه پیداش نکنم پیداش کرد دست انداخت آوردش بالا امام حسن میگه مادرم داشت حرف میزد حرف دعوا نبود یهو زد اما یه دونه زد زهرا افتاد این حرومی بچه رو آورد بالا چپ و راست میزد همه رو معطل کردی زبونش گرفت دیگه نگفت ابا عمو یتیم گیر آوردش یتیم گیر آوردش حیدر خمسه

فاطمه بودم و قنفذ به سراغم آمد آنقدر تند دویدم که نفس کم آمد زجر کم بود که یکدفعه سنان هم آمد به تو تا خیره شدم سیلی محکم‌ آمد دست سنگین کسی بر رخ من رد انداخت آنکه انداخت مرا روی شتر! بد انداخت فاطمه بودم حیدر خمسه سپرش تا به سرم خورد سرم درد گرفت زد به بازوی من و بال و پرم درد گرفت به پدر حرف بدی زد جگرم درد گرفت بشکند پاش الهی کمرم درد گرفت یاعلی گفتم‌ و با کینه به من سنگ زدند پیرزن ها همه بر پیرهنم چنگ زدند سر در طشت دلم‌ را گل آتش میکرد عمه از پشت ستون داشت نگاهش میکرد خیزران حال مرا سخت مشوش میکرد و رباب از غم این منظره هی غش میکرد حق بده خواهرم اینقدر حزین و زار است مست ها صحبتشان صحبت خدمتکار است فاطمه بودم حیدر خمسه

حال و روز من خبر داری ، نداری از من خبر در این سفر داری ، نداری اصلا خبر از این جگر داری ، نداری اصلا ببینم موی سر داری ، نداری هر چند مثل تو سرم آتش گرفته اما تنور خانه ی خولی نرفته دل شوره دارم رنگ و رویم را ببینی وضع لبان پاره ی من را ببینی این آهن دور گلویم را ببینی میترسم این اوضاع مویم را ببینی موی مرا خار مغیلان شانه کرد شمر و سنان بین بیابان شانه کرد اصلا گمان کن دخترت قامت کمان نیست اصلا گمان کن عمه جانم نیمه جان نیست اصلا درون قافله شمر و سنان نیست انگشترت در دست های ساربان نیست اصلا گمان کن دخترت تنها نبوده اصلا گمان کن حرمله با ما نبوده توی بازار برده فروشا حیدر خمسه این روز ها من از در و دیوار خوردم در کوچه خوردم آه در بازار خوردم از بام ها سنگ از سر آزار خوردم سیلی ز دست زجر چندین بار خوردم این زجر یک ذره مروت هم ندارد می خواست عمدا اشک من را دربیارد چشمت روشن بابا تو که رفتی ناموست رو بردن سر بازار بین یک عده لات بی غیرت اوردن اما ما رو به اجبار به خدا میترسم من از این طرز نگاه شامیا میترسم به خدا میترسم چونه میزنن سر ... عمو عباسم کو غیرتی ترین علمدار که میشناسم کو اونی که میتونه یه کاری بکنه واسمون پس کو توی بازار برده فروشا ما بودیم اما تو نبودی دندونای شیریمو شکستن پیر مردای مست یهودی بابا دست و پام میلرزه ما رو دارن میبرن جلو چشای... توی بازار برده فروشا حیدر خمسه

گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی . با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست . این بسترِ افــتاده , خودش بستر روضه ست این طشت کنار تو , خودش منبر روضه ست با اینکه حسین بن علی یکـسره روضه ست گیسوی سپید تو , خودش آخر روضه ست این زهر که دور جگــرت گـرم طواف است همدست همان ضربه ی سنگین غلاف است غمخوار نداری حیدر خمسه

ماتم زده ام , محفــلِ آقاست بهشتم در ماتم این شاه چه زیباست بهشتم تــا خانه ی صدیقه ی کبراست بهشتم هرجا که بسوزند همانجاست بهشتم از عرش می آرند دَم “یا حســـنم” را خوب است که با اشک بشویم دهنم را ای حُسن خدا در نظر حیدر کرّار ای گوهر والا گُهر حیدر کرّار ای مظهر پا تا به سر حیدر کرّار ای روی تو قرص قمر حیدر کرّار هر چند بدم , رو سیَهَم , پَست و پَلَشتم من بنده ی سالار جوانانِ بهشتم گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست ماتم زده ام حیدر خمسه

اصلا چه خوب شد که تو دستم گرفته ای اصلا چه خوب شد که شدم آشنای تو من غیر نوکری به دردی نمی خورم من را رها نکن که بمانم برای تو اصلا چه خوب شد که تو دستم گرفته ای اصلا چه خوب شد که شدم آشنای تو من غیر نوکری به دردی نمی خورم من را رها نکن که بمانم برای تو تو دستم گرفته ای حیدر خمسه

کار دنیا رو ببین یه روزی این مردم افتخارشون این سیاهی بود به هم میرسن میگه مشکی پوشیدی نه راه دور میخوای بری همین رفیقات میگه سر کار محل کار هی دست میگیرن سیاهیمو تو ماشین میزارم میگه بعد از ظهر که میام مشکی رو می پوشم میگه هی توهین میکنند هی آقا رو مسخره می کنند خاک به سرم الهی قربون قربتت برم یه روزی این بچه ها از ده روز به محرم با ذوق پیرهن مشکیشونو محیا میکردن پیرهن مشکی حیدر خمسه

دید قاسمش هی میاد رو سینش ابی عبدالله میومد جداش می کرد عمو عقب وایسا بگذار نفس بکشه زینب داره میبینه سر مادرشم هم یادش افتاد تا افتاد روی سینه مادر جداش کردند گفتند بزار نفس بکشه کربلا از رو تل داد میزد یقشو وا کن بگذار نفس بکشه رو سینش نرو بگذار نفس بکشه حیدر خمسه

این بستر افتاده خودش بستر روضه است این تشت کنار تو خودش منبر روضه است با این که حسین ابن علی محشر روضه است اما گیسوی سپید تو خودش آخر روضه است این زهر که دور جگرت گرم طواف است همدست همان ضربه سنگین غلاف است تقصیر تو نبود که مادر پرش شکست تقصیر تو نبود اگر زیورش شکست تقصیر تو زدند و به سرش شکست دیدم که دست تو سپر مادرت نشد تقصیر خودت نبود قدت یاورت نشد آخر روضه است حیدر خمسه

وقتی براش تو خرابه سرو آوردن شروع کرد شرح سفر دادن اول اینو گفت گفت اگه میگفت میدادم کشید از گوشم غروب همون روزی که تو رو زدن خیلی بلا دیدم من قاتلم اسب سوار است تازیانشو رها میکرد میخورد به این خانم میخورد زمین نزن از صبح هر کی اوده منو زده شرح قصه حیدر خمسه

الحمدلله آبرو داری کردند مردم امسال خیلیا جا زدن اما هیئتیا اگه یه شب شبی یه روضه میرفت از اذان به اینور سه چهار تا روضه میره چه خبره میگه روضه ها خالی نشه بار ور داشتی آقا بارتو ور میداره الکو گرفت خیلیا معلوم شدن همین که مارو نگه داشتی پزشو میدیم اما یه گله دارم من هر سال این موقع کارامم کردم چی کار کردی با ما من این هیئت اون هیئت دیدم هیئتیا دل و دماغ ندارن به هر کی میگم چته میگه ولم کن از اول محرم به این امید میومد خستگیاشو میبرد اربعین کربلا ما اومدیم اینوری مریض نشیم اینوری مریض شدیم

گفت پایین شهر کوچه به کوچه هاش پر از حسینیه تکیه هیئت همین امسال بود دهه اول گفت رفتم یه کاری داشتم دیدم سوت و کور دمه حسینیه ها پارچه زدند به علت کرونا تعطیل قلبم گرفت محله هایی که هر کوچش یه روضه داشت دیدم خلوت کارمو انجام دادم داشتم بر می گشتم دیدم یه در خونه قدیمی یه پرچم سیاه بالاش در خونه باز دو تا پیرزن نشستن یه صندلی یه پارچ آب دو تا لیوان یه نیگا نیگا به اینا کردم اینا هم نگاه کردن گفتن بیا نذریه مادر رفتم جلو چه خبره مادر گفت ما نمیردیم که محله ما سوت و کور بشه یعنی چی گفت آب نذری حسینه اگه میشه بنشین یه لیوان آب بخور و برو گفت پایین شهر کوچه به کوچه هاش پر از حسینیه تکیه هیئت همین امسال بود دهه اول گفت رفتم یه کاری داشتم دیدم سوت و کور دمه حسینیه ها پارچه زدند به علت کرونا تعطیل قلبم گرفت محله هایی که هر کوچش یه روضه داشت دیدم خلوت کارمو انجام دادم داشتم بر می گشتم دیدم یه در خونه قدیمی یه پرچم سیاه بالاش در خونه باز دو تا پیرزن نشستن یه صندلی یه پارچ آب دو تا لیوان یه نیگا نیگا به اینا کردم اینا هم نگاه کردن گفتن بیا نذریه مادر رفتم جلو چه خبره مادر گفت ما نمیردیم که محله ما سوت و کور بشه یعنی چی گفت آب نذری حسینه اگه میشه بنشین یه لیوان آب بخور و برو نذر آب حیدر خمسه

من یه روضه بگم برم حیفمه هر وقت تو این محله ها خودمون روضه اومدم سختی داره اما راحتی روضه هم داره شیرفهم روضه میشی ماها دعوا زیاد دیدیم به حساب این که محلمون دعوا زیاد دیدیم تعارفم نداریم چه حق با یارو باشه  چه حق نباشه اگه زن باهاش باشه ما دیدم اینو میگی برو شانس آوردی زن باهاته حتی اگه یکی برسه ببینه داری با کسی دعوا میکنی طرف زن باشه میاد یقتو میگیره بزار زن و بچش برن بعد برو دعوا از اون ته داره میگه چی میگی از آن زمان که به سر نیزه ها هلم دادند بابا زنو نمیزنن از آن زمان که به سر نیزه ها هلم دادند نشست و حرف نزد گوشه گیر شد زینب بگذار زن و بچه اش برن حیدر خمسه

رسید وقت سفر سربه زیر شد زینب حسین چشم تو روشن اسیر شد زینب هزار زخم روی پیکرت دهن وا کرد هزارسال ز داغ تو پیر شد زینب سه چهار مرتبه با شمر همکلام شده نداشت چاره دگر ناگزیر شد زینب چقدر پای غنیمت کتک ز لشگر خورد چقدر زخمی مشتی فقیر شد زینب گرسنه بود ولی تازیانه خیلی خورد غذا نبود ولی خوب سیر شد زینب همانزمان که به سرنیره ها هلش دادند نشست و حرف نزد گوشه گیر شد زینب نبودن تو و عباس کار خودرا کرد و با سنان و شبث هم مسیر شد زینب بگیر گوش خودت را کسی صدایش کرد بلند شو همه رفتند دیر شد زینب رسید وقت سفر حیدر خمسه

باید مصیبت های زینب را بیان کرد حالا که دیگر بین ما بیگانه ای نیست روزی به زلفت شانه میزد دست زینب جز پنجه های شمر حالا شانه ای نیست این‌چندمین بار است زینب میشمارد انگار که در قافله دردانه ای نیست از بس سرت افتاده از بالای نیزه دیگر به روی صورت تو چانه ای نیست عباس چشمان خودش را بسته یعنی جای حرم در بزمِ بی شرمانه ای نیست….. مصیبت های زینب حیدر خمسه

چقدر خوب كه غارت‌گرِ دل ها شده‌ای حیدری زاده، پسر خواندۀ ‌زهرا شده‌ای حضرت ماه كه خورشید پناهنده به توست كاشفُ الكَربِ ولی الله عظمی شده‌ای قمر هاشمیان سروِ كَلاوی هایی الحق عباس، سزاوارِ تماشا شده‌ای ضرباتی كه به صِفین زدی محشر كرد الگوی مشقِ نبردِ نخعی ها شده‌ای حافظ عصمتِ ناموسِ  خدایت كردند همه ی دلخوشیِ زینبِ كبری شده‌ای كمترین معجزه ی چشمِ تو سلمان سازی است حیفِ تو نیست بگوئیم مسیحا شده‌ای دست بر قبضه مَبَر جنگ به تأخیر افتد مشك كافی است كه تو حضرت سقّا شده‌ای حضرت ماه حیدر خمسه لشكر از هیبتِ عباسیی ِتو ریخت به هم دل به دریا زده و حسرتِ دریا شده‌ای روی قولِ تو رقیه چه حسابی وا كرد ذكرِ آرامشِ اصغر شبِ‌ لالا شده‌ای زخمِ شرمندگی اهلِ حرم با تو چه كرد كه زمین‌گیرترین ساقیِ دنیا شده‌ای هیچ كس فكر نمی كرد زمینت بزنند بَد زمین خورده ولی بر سرِ نِی پا شده‌ای حضرت ماه حیدر خمسه چقدر كم شده‌ای حجمِ تنت را بُردند زیرِ پا سخت در این معركه پیدا شده‌ای ای گلِ امِّ بنین این چه شكوفا شدنی است علقمه گل شده از بس كه ز هم وا شده‌ای حرمله چَشمِ تو را از حدقه بیرون ریخت خارِ چَشمِ همه ی تنگ نظرها شده‌ای شیر شد ریخت سرِ شانه سرت را ز عمود دید وقتی كه تو بی دستی و تنها شده‌ای آب گشتی و نشاید به حصیرت ببرند ای كه در كوچكیِ ‌قبر معمّا شده‌ای حضرت ماه حیدر خمسه