حاج حیدر خمسه

کشمکش بهر پیروهن نکنید سر غارت بزن بزن نکنید نیزه را داخل دهن نکنید جسم او را اگر کفن نکنید آه و نفرین می‌کنم همه را می‌کشانم علی و فاطمه را نیزه را از روی پرش بردار چکمه ات را ز پیکرش بردار خنجرت را ز حنجرش بردار لعنتی دست از سرش بردار تشنه هست و رمق ندارد او سر او را عقب نکش از مو شمر بس کن تو قتلگاه نرو بی وضو سمت و سوی شاه نرو دخترش می‌کند نگاه، نرو روی این جسم پاره راه نرو اینکه افتاده نور عین من است خواهرش هستم و حسین من است کشمکش بهر پیروهن نکنید حیدر خمسه

اینکه از دستِ پیمبر دستِ او بالاست کیست اینکه جمعش با نبی یک شعرِ بی همتاست کیست اینکه در پایِ تنورِ خانه‌اش زهراست کیست اینکه در قابِ خدا تصویرِ او تنهاست کیست کیست این و کیست این و کسیت این ، تنها علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی باز تکلیفِ مرا این جام روشن می‌کند این شرابِ کهنه من را فارغ از من می‌کند این جنون آواره‌ام در کوی و برزن می‌کند مدحِ او من را نه ، حافظ را هم اَلکَن می‌کند از ازل تا  تا ابد...حق‌حق و هوهو... یاعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی آسمان اینقدر پُر باران مگر هم می‌شود ای خدا مانندِ تو انسان مگر هم می‌شود جمع خشم و عشق و تیغ اینسان مگر هم می‌شود در دو تَن_زهرا و او_یک جان مگر هم می‌شود دست او بالاست حیدر خمسه مصطفی شد  مرتضی یعنی که شد زهرا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی حضرت اردیبهشت سالها و ماه‌ها روزها با نخل‌ها و شب انیسِ چاه‌ها پیشِ تو همسُفره می‌گردد گدا با شاه‌ها می‌شود پیدا پس از تو چاه‌ها از راه‌ها از علی نازل شدیم و رفتنِ ما تا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی حق علی و او حق و این دو تسلسل می‌شود حق بده جبریل هم در محضرش هُل می‌شود او صراط‌ُالله او راهِ تکامل می‌شود شانی از وَالعادیاتش مدحِ دُل‌دُل می‌شود درکِ ما گُم شد وَ ما‌ اَدراکَ ما مولا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی تا به میدان آمدی لشکر نفهمیدم چه شد تَن دوتا شد سرجدا شد سر نفهمیدم چه شد تا گرفتی از درَش خیبر نفهمیدم چه شد آنچنان کَندی در از جا  در نفهمیدم چه شد آنچنان لرزید خیبر گفت واویلا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی ذوالفقارت آمد و بسیارها جا مانده‌اند چشمها از ضربِ تندت بارها جا مانده‌اند زیرِ ضربِ تیغِ تو سردارها جا مانده‌اند عَمرو عاصان رفته و شلوارها جامانده‌اند گفت عزائیلِ حیران بینِ این غوغا: علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی تیر بر پایِ تو خورد و از نمازت فیض برد در رکوع آمد گدا از دستِ بازت فیض برد آفرینش از قنوتِ چاره سازت فیض برد عَمرو وَد از نازشصتِ تن نوازت فیض برد شد کُمیل و میثم و سلمان و بوذرها علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی دست او بالاست حیدر خمسه پیرزن چشم انتظارت بارِ نانش را بِبَر مرکبِ طفلان ، به پشتت کودکانش را بِبَر با جُزامی نان بخور غم از گریبانش بِبَر یک تبسم کن به زهرا باز جانش را بِبَر با حسین و با حسن گفتیم ما : بابا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی هرکجا که می‌رسد انگار محشر می‌رسد زودتر از هر گدا آقا دَمِ در می‌رسد هرچه دارد سُفره‌اش  نصفش به نوکر می‌رسد بیش از خود او به حال و روزِ قنبر می‌رسد کارِ ما با قنبر است و کارِ قنبر باعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی باده از الله‌اکبر تا علیکم می‌خورَد حسرتِ نانِ جو‌اَش را سخت گندم می‌خورد زخمها و زخمها از جهلِ مردم می‌خورد ناسزاها را بجای  هر تبسم می‌خورد این نماز عشق باشد شد سجودِ ماعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی اینکه بر دوشِ پیمبر از شرافت پا گذاشت رویِ دوشِ خویش عمری کیسه‌ی خرما گذاشت اینکه دنیا را خدا آورد پیشش جا گذاشت لقمه لقمه نان دهانِ مردِ نابینا گذاشت می‌خورَد اما همیشه خونِ دلها را علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی دست او بالاست حیدر خمسه

شیعیان دیگر هوای کربلا دارد حسین(ع) روی دل با کاروان کربلا دارد حسین(ع) از حریم کعبه جدش به اشکی شست دست مروه پشت سر نهاد امّا صفا دارد حسین(ع) می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم بیش از اینها حرمت کوی منا دارد حسین(ع) بس که محمل ها رود منزل به منزل با شتاب کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین(ع) آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند عزّت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین(ع) دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین(ع) دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا با کدامین سرکند؟ مشکل دوتا دارد حسین(ع) شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین(ع) اشک خونین گو، بیا بنشین به چشم شهریار کاندرین گوشه عزایی بی ریا دارد حسین(ع) محمل ها رود حیدر خمسه

اومد تو حجره با امیرالمومنین با امام مجتبی وقتی اومدن آقا رو خبر کردن که مادرمون دیگه نفس نمیکشه سراسیمه خودشو رسوند امیرالمومنین قلبش داشت وای میستاد تو راه سه بار عبا گرفت زیر پا وقتی رسید تو حجره امام حسن رفت صورت گذاشت رو صورت نگاه کرد دید زینبم صورت گذاشته رو سینه خوب بچش حسینش اینور اونورو نگاه کرد بدو رفت پایین پا این پارچه رو کنار زد صورتشو گذاشت کف پاش یا اماه یا اماه یا اماه حیدر خمسه

اومد مسجد مولا نماز میخوند نماز آقا تموم شد سلام آقا جوابشو داد فرمود چرا اینقدر به هم ریخته ای گفت آقا یه دردی دارم اومدم شما درمونش کنی فرمود چه دردی گفت خدا یه اولادی بهم داده هر کاری میکنم محبت شما رو نمیفهمه گفتم باهاش حرف بزنی اگه آدم نشد قیدشو بزنم اومد دم در گفت کجاست پسرت عبدالله اومد جلو چیه بابا مودب وایسا چیه بابا گفت درست وایسا آقا میخواد باهات حرف بزنه ایستاد مقابل آقا یه نگاهی به نگاهش انداخت یه لحظه ای گذشت گفت بچتو بردار برو یه نگاه آقا حیدر خمسه

امشب تو این بین الحرمین بگو اومدم یه بارم تو با من حرف بزنی گفت من به همه گفتم با تو ام یه دو کلام حرف بزن برم شهرم بگم آقا با هام حرف زده یه صحنه دارم میبینم تابوت میبرن یعنی میشه یه روز جنازه منم بین الحرمین ببین چقدر با عشق دارن میبرن از حرم حسین بره حرم عباس بوی حسین حیدر خمسه

به مدینه خبرِ سوختنش را نبَرید آه در سایه بیایید تنش را نبرید پیشِ او نامِ حسین و حسنش را نبرید از روی سینه‌یِ او پیرهنش را نبرید بگذارید که راحت بدهد جان زینب هر چه کردند نسوزد دَمِ آخر که نشد یا کمی کم بشود گریه‌یِ خواهر که نشد یا به عباس نگوید غمِ معجر که نشد یا نخواند نَفَسی روضه‌یِ حنجر که نشد چه پریشان شده امروز، پریشان زینب بی‌نَفس مانده و بالایِ سرش نیست کسی رو به قبله شده و دور و برش نیست کسی تا بگیرند زیرِ بال و پَرش نیست کسی یا بگیرند خبر از جگرش نیست کسی زیرِ لب داشت حسینیم سَنَ قوربان زینب یادش اُفتاد خودش دید پرش را بُردند دیر آمد سرِ گودال سرش را بُردند با سرِ نیزه‌یِ سرخی پسرش را بُردند زودتر از زن و بچه خبرش را بُردند می‌دَودَ در وسطِ خیمه‌ی سوزان زینب یک طرف داشت سنان باز سنان را می‌زد یک طرف حرمله هم پیر و جوان را می‌زد همه‌ی قافله را دخترکان را می‌زد جای شلاق به تن، چوبِ کمان را می‌زد تک و تنها شده با جمعِ یتیمان زینب چه کند، مادری از طفل نشان می‌خواهد کودکِ بی‌رَمَقی تکه‌یِ نان می‌خواهد دختری آمده از عمه توان می‌خواهد راه‌رفتن به رویِ آبله جان می‌خواهد می‌رود تا برسد گوشه‌ی ویران زینب… حسن لطفی گریه خواهر حیدر خمسه

من نمیدونم حکمتش چیه کسی دردارو اونور نمیبره هر کی میره اونور میگه سلام علیکم چاکرم آقا اما اینوری میاد میگه ببین مادرم مریضه زینبم درداشو اینور می گفت زینبم وقتی نفس برید با حسین درد و دل نکرد امشب باید خوب گریه کنی اما الان هر کدوم اینجایید یه جوری نشه بگی کاش تهرون بودم شب شهادت ده تا روضه گریه امشب یه کاری کن آقا بگه بسه آقا بسه دیگه حیدر خمسه

بیا تا کی نهادی سر به صحرا یا ابا صالح بتاب ای آفتاب عالم آرا یا ابا صالح صدای غربت مولا ز چاه کوفه می آید علی تنهاست ای تنهای تنها یا ابا صالح بیا ای وارث حیدر که زخم سینۀ زهرا به شمشیر تو می گردد مداوا یا ابا صالح در و دیوار بیت وحی گوید با تو پیوسته که اینجا مادرت افتاد از پا یا ابا صالح بیا از قنفذ کافر غلاف تیغ را بستان که جایش مانده بر بازوی زهرا یا ابا صالح دو قبر از شیعه گم گشته یکی زهرا یکی محسن شود روز ظهورت هر دو پیدا یا ابا صالح میان دشمنان نقش زمین شد مادرت زهرا بگو آندم چه حالی داشت مولا یا ابا صالح چرا مخفیست قبر فاطمه در شهر پیغمبر بیا و پرده از این راز بگشا یا ابا صالح سر خونین جدّت در تنور و طشت و نوک نی تو را خواند ز سوز سینۀ ما یا ابا صالح هزاران درد از عترت بود در سینه ی «میثم» قلم را بر نوشتن نیست یارا یا ابا صالح صدای خسته مردی حیدر خمسه

من افتخار میکنم نوکر اون آقاییم که قهرمانامون میان جلوش کت در میارن وقتی دیروز تو پرواز امیر علی اکبری رو دیدم گفتم چه خبره تو که قهرمان عالم شدی دم سال تحویل دنبال کی و کجا میگردی من میدونم اینجا چه کار میکنی شاید اینا ندونن اومدی جلو عباس بگی آقا قهرمان تویی اکثرا دیدید ورزششو مسابقه شو بابا سی تا داور وایسادن اگه یه نفر بخواد نامردی بزنه داورا میریزن الهی بمیرم برا اون آقایی که با نامردی زدن با نامردی زدنش حیدر خمسه

مرا به خاطر این عشق سرزنش کردند بگو فراق ببینم ، کنایه هم بخورم !؟ من عاشق تو شدم تا که آخر عمرى شبیه زلف به هم خورده ات به هم بخورم شراب داد به من روزگار ، لب نزدم ولى تو زهر بده ، قول می دهم بخورم چقدر نامه نوشتم که دوستت دارم ولى قبول نکردى ، چرا ؟ قسم بخورم ؟! لب و دهان مرا طعم باده می گیرد اگر کنار تو چایى تازه دم بخورم قلم به دست گرفتى مرا کنار نزن مرا قلم کن و نگذار تا قلم بخورم اگر قبول کنى نذر کرده ام پس از این ناهار غصه بنوشم ، وَ شام غم بخورم بیا و سهم مرا کم نکن ز رزق لبت طبیب گفته نباید زیاد کم بخورم حرم حرم نکنم پس بگو چکار کنم شده ست طالع من حسرت حرم بخورم به خاطر این عشق حیدر خمسه

اصلا چه خوب شد که از اول خدای تو ما را گزاشته وسط روضه های تو اصلا چه خوب شد که تو دستم گرفته ای وگرنه الان معلوم نبود کجا بودم بالاخره نون حلال بابام جواب داد اصلا یه لحظه به نبودنت فکر میکنم می میرم تا حالا شده با خودت یه دو دوتا چهارتا اگه نبودی کجابودم؟ همین الان تو همه شهرهای ایران بساط لهب و لعب همه هم توان رفتنش دارن جوان رعنا برو رو دار یوقت بعضیا فکر نکن اینا نیست میرن روضه ما پدر مادرامون اینجور بودن بچم حسین حسین پسرم حسین حسین بعد اینو به ما  یاد دادن هرجا گفتن مادرت بگو حسین

یه وقت یه روضه ای رو آدم میرن هنوز هیچی نخونده همه اینجور مثل اسفند میپرن این یه معنی داره یا حرمت دیر شده یا بریدی یا کم آوردی من میفهمم بداخلاق شدی حرمت دیر شده دیدی از کربلا میای یه یه ماه مهربونی هرکی میاد اصلا اخلاقت معلومه ها اقا بغلت کرده حسین دلم یه کربلا میخواد ی گنبد طلا میخواد حرمت دیر شده حیدر خمسه

دو سه روز پیش بجان مادرم فرودگاه مهرآباد تهرون میرفتم کرمانشاه روضه یکی از این بچه ها ایران ایر هیئتی رفیقم دیدم ازون ته بدو اومد سلام حاجی کجامیری گفتم میرم روضه گفت یه فول اینجا بهم میدی گفتم اربعین منم ببر گفت راستی حاجی خدا 15 روزه یه دختر بهم داده اصلا دست پاچه شده بود با یه ذوقی داشت تعریف میکرد گفت حاجی 82 رفتم کربلا مجرد بودم همون موقع تربت اعلا بردم گفتم خب گفت 10 -15 روز پیش که بچم بدنیا اومد به مادرم گفتم من تربت اگه نزارم  رو کام این اینو خونه نمیارم مادرم گفت بچه بچس یهو طوریش میشه گفتم نه من با آقام بستم گفت تربت بردم یواشکی  بالا س قندانش کشیدم رو زبونش بابا بگو حسین تربت امام حسین حیدر خمسه

وقتی همه جا شُهره به عنوان تو باشیم باید که فقط ریزه خور خوان تو باشیم دامن نکش از دست گداهای گرفتار بگذار کمی دست به دامان تو باشیم خیرالعمل این است که ارباب تو باشی ما هم یکی از مُزد بگیران تو باشیم فردای قیامت خبر از دربدری نیست امروز اگر بی سر و سامان تو باشیم در سیر مقامات پی گوهر اشکیم ما چله نشستیم که گریان تو باشیم اسلام بنا بر «لک لبیک حسین» است ما نیز بنا شد که مسلمان تو باشیم گویی که ابالفضل دعاگوی لب ماست هر جا که به یاد لب عطشان تو باشیم ما یاد گرفتیم که در روضۀ گودال آشفته تر از زلف پریشان تو باشیم شاعر : مصطفی متولی گدا های گرفتار حیدر خمسه

زیر پاهای تو خاک تو شوم چیزی نیست سالی یک بار هلاک تو شوم چیزی نیست چشم های تو به اندوه من عادت دارد شعر در قامت توصیف تو لکنت دارد هرکسی غرق تو شد وارث تسکین شده است حال مایی که دو پیمانه زدی دیر شده است حال مایی که دو پیمانه زدی دیر شده است این چه حالیست که عشق تو برای من ساخت این چه عشقیست که دنیای مرا گیر انداخت نگذار عاشق تو این همه آشوب شود سمت تو آمده ام حال دلم خوب شود منم ببرید کربلا خمسه سازگار