سید مهدی میرداماد

گفتم هر کی تو حرمت زمین خورد تو بلندش کردی تو دستشو گرفتی یا امام رضا شما خودت بار ها زمین خوردی نمیدونم این زهر چه زهری بود یه جوری امام رضا رو زمین زد خیلی از اهل بیت ما رو زهر دادن یه امام با زهر شوکران تاریخ میگه پنجاه بار خورد زمین عیون اخبار میگه هی نشست رو زمین بلند شد نزدیک پنجاه بار از قصر مامون تا حجره امام رضا راهی نبود اما این زهر جوری امام رضا رو بی رمق کرد هی خورد زمین هی بلند شد میگم یا امام رضا شما مرد بودی خوردی زمین خودت تنها بودی خوردی زمین جلو کسی نبودی یا امام رضا خوردی زمین بلند شدی هی دست به دیوار گرفتی حتما هر بار خوردی زمین گفتی وا اماه امان از کوچه های بی مروت امان مردم بشکسته بیعت امان از آسمان بی ستاره امان از سیلی و دو گوشواره زمین خوردن مهدی میرداماد

من یار ندارم دلدار ندارم جز با علی و آل علی کار ندارم (علی علی علی علی علی ) ای اهل عشیره این حرف غدیره هر کس که علی علی نگه بره بمیره در صحن گوهرشاد دل می زنه فریاد با آل علی هر که در افتاد ور افتاد زباده ی ناد علی مستیم دلامونو به این علم بستیم با نغمه ی علی ولی الله مدافع زینبیه هستیم با یه یا زهرا دشمنو بی سر می کنم سرمو نذر دختر حیدر می کنم (علی علی علی علی علی )3 یا مولا من یار ندارم دلدار ندارم جز با علی و آل علی کار ندارم دنیام علیه عقبام علیه من سرم بره بازم میگم آقام علیه ای ساقی کوثر ای نفس پیمبر من مست میشم وقتی میگم حیدر حیدر تو هیئتا غرق مناجاتیم طلایه دار یا لثاراتیم فخرمون اینه توی این عالم فدایی عمه ی ساداتیم به تو مدیونم دختر والی الولی جونمم میدم برای ناموس علی (علی علی علی علی علی ) من یار ندارم مهدی میرداماد

ماه روی اهل زمین نورشو تابیده واسه امام رضایی ها شب عیده عیدی ما رو خود امام رضا میده انا سائلکم ای ملیکه قم وقتی لازم باشه باید گدا شد تا سحر مشغول ذکر و دعا شد در خوشبختی روی مدینه وا شد فاطمه که خواهر امام رضا شد دختر برکت زندگی باباست دختر بهترین فرشته دنیاست دختر اسمشم که فاطمه باشه زیر چتر لطف حضرت زهراست ای ملیکه قم مهدی میرداماد

چشم دلم به سمت حرم باز می‌شود با یک سلام صبح من آغاز می‌شود پر می‌کشد دلم به هوای طواف تو وقتی که لحظه لحظه پرواز می‌شود قفل دلم شکسته کنار در حرم از مرقدت دری به جنان باز می‌شود فهمیده ام ز حکمت ایوان آینه اینجا دل شکسته سبب ساز می‌شود کو چشم روشنی که ببیند در این حرم هر روز چند مرتبه اعجاز می‌شود اعجاز توست اینکه دلم یاکریم توست قلب تپنده حرم قم، حریم توست اینجا بهشت دختر موسی بن جعفر است از نفحه شهود و تجلی معطر است برپا شده است مکتب قرآن و اهل بیت(ع) دارالعلومِ مریم آل پیمبر(ص) است اینجا کلید علم و فقاهت ارادت است خاک در حریم تو علامه پرور است چشم امید عالِم و عاشق به سوی توست اینجا چقدر چشمه جوشان کوثر است تنها پناهگاه دلم صحن آینه است وقتی دلم از آه زمانه مکدر است هر شب کنار مرقد تو یک مدینه دل دنبال قبر مخفی زهرای اطهر(س) است صحن تو غرق بوی گل یاس می شود اینجا حضور فاطمه(س) احساس می‌شود با آنکه هست هر دو جهان مال فاطمه(س) اینجا دمیده کوکب اقبال فاطمه(س) بی اختیار پای ضریحت رسیده است هر زائری که آمده دنبال فاطمه(س) دارد تمام مرقد تو بوی آسمان اینجاست سایه سار پر و بال فاطمه(س) فرمود آشیانه امن الهی است سمت حرم مهدی میرداماد صحن و سرای تو، حرم آل فاطمه(س) خورشید آل فاطمه(س) از راه می‌رسد هر سال ما اگر که شود سال فاطمه(س) ای عمه امام زمان! کاش در حرم یک صبح جمعه لایق دیدار می‌شدم خاتون ملک ارض و سما إشفعی لنا محبوبه حبیب خدا إشفعی لنا آرامش و قرار دل ثامن الحجج(ع) ای زینب امام رضا(ع) إشفعی لنا عصمت دخیل بسته به پرهای چادرت ای آفتاب حُجب و حیا إشفعی لنا در هر سحر به سوی ضریح اجابتت می‌آورم دو دست دعا إشفعی لنا روی سیاه و بار گناهان ما کجا سمت حرم مهدی میرداماد لطف و کرامت تو کجا إشفعی لنا مهر و ولایتت شده حبل المتین ما در صبحگاه روز جزا إشفعی لنا یوم الحساب تو همه امید شیعه‌ای تنها نه شیعه اهل جهان را شفیعه‌ای با حبّ تو کسی که دلش را محک زده طعنه به پارسایی حور و ملک زده سرشار از زلالی نور یقین شود در مرقد منور تو قلب شک‌زده از چشمه‌های فیض تو سیراب می‌شود هر کس دلش ز قحطی ایمان ترک زده تنها نه چشم آدمیان بر عطای توست بر گنبد تو دست توسل فلک زده شب‌های جمعه طوف حرم می‌کنم ولی گویا کسی به زخم دل من نمک زده دارد ضریح اطهر تو بوی کربلا قلبم برای دیدن شش گوشه لک زده امشب گره گشاست دم یا رضا رضا در دست توست تذکره ی کربلای ما سمت حرم مهدی میرداماد

چهل شبِ چشم انتظارم چهل شبِ که خواب ندارم چهل شبِ میخوام برادر رو خاکِ قبرت سَر بزارم آه .. چِلّه نشینِ داغَم .. چِلِّه نشینِ دردَم .. این همه راه رو اومَدم ، دورِت بگردم .. ای کاش زانو هام رمق داشت، داداش .. ای کاش بدنم یه ذره جون داشت .. میدونید اینکه میگن ، از رویِ ناقه ها خودشونو انداختن نرسیده به قبر ... شاید دیده باشید زائرای اربعین ،۱۴۰۰تا عمود ... می آمدن ، می آمدن ... دیگه از عمود ۱۰۰ به بعد اونهایی پیاده رفتن میدونن، دیگه پاهات مالِ خودت نیست .. دیگه این ۱۰۰ تا عمودِ آخر پاهاتُ میکِشی رویِ زمین ... هی به رفیقت میگی : صبر کن ، بِشین یه ذرّه استراحت کن ، میگه دیگه طاقت ندارم ، بزار برسیم .. بهش میگی : ده دقیقه ..، یه ذرّه آب بخور ، یه ذرّه جون بگیر ... میگه نه ... تا نِگام به حرم نیوفته نمیشینم .. این هزار و چهارصد .. همچین که نگاهش به حرم میافته شاید دیده باشی تا میرسیدن از دور ، گنبد و گلدسته را میدیدن ، همه با صورت می افتادن .. همه داد میزدن .. حسین .. حسین .. هنوز صدایِ خواهرش میآد ... ای تشنه لب ... جانِ زینب ... حسین .. چهل شبه چشم انتظارم مهدی میرداماد چِلّه نشینِ دردم این همه راه رو اومدم ،دورِت بِگردَم آه .. چِلّه نشینِ داغَم .. چِلِّه نشینِ دردَم .. این همه راه رو اومَدم ، که برنگردم .. کاشکی همینجا سَرمو بزارم رو خاکِ تربتت، دیگه سَرَمو بلند نَکُنم.. داداش ، مدینه اَزَم بپرسهِ حسینتُ چرا نیاوردی ..؟ چی جواب بِدَم .. افتادم از نَفَس اگر چه با نامِ تو نَفَس گرفتم هر جوری بود از دستِ نیزهِ سَرِت رو آخر پس گرفتم ... آه .. از سَفرِ اسارت .. از سَفرِ جسارت.. سوغات آوردم پیرهَنِ رفته به غارت .. با اینکه هر چی بود تو خیمه .. دشمنِ ما از کینه برده .. راحت بخواب ، عزیزِ زینب معجرِ خواهر ، دست نخورده آه .. خواهرتُ توانِ گفتَنِشُ نداره خودت بِخون، حرفهامُو از چادرِ پاره اینم داداش .. هرجا اومدن بچه ها تُ بزنن خودم یک نفری ، سِپَر شدم .. چادرم زیرِ دست و پا ، پاره شد .. امّا نگذاشتم لباسِ بچه هاتُ پاره کُنَن .. چهل شبه چشم انتظارم مهدی میرداماد

پاشو پاشو برادر مسافرت رسیده بعد تو خواهر تو یه روز خوش ندیده میخوام پیشت بمونم روضه برات بخونم حسرت گریه کردن رو قلب ما گذاشتن خواستم عزا بگیرم برای تو نذاشتن حالا عزا میگیرم خودم برات میمیرم با گریه روی قبرت آب فرات می‌پاشم رمق نداره زانوم نمی تونم که پاشم جونم رسیده بر لب برس به داد زینب کسی وصالی مثل وصال ما ندیده بیاد یه قد خمیده دیدن سر بریده یادته تا رسیدم حنجرت و بوسیدم مگو که با خجالت خواهر چرا می‌نالی شد گریه کردن آزاد جای رقیه خالی من چاره‌ای نداشتم بچه تو جا گذاشتم پاشو بگو برادر چی سر ما آوردن هر جوری که تونستن آبرومون و بردن دستم و تا که بستم غرورم و شکستن شکایتم ز شام و محلۀ یهوده به جون تو تمام پیکر ما کبوده چه صحنه‌ها که دیدم حسین دیگه بریدم پاشو پاشو برادر مهدی میرداماد

زندگی بعد تو عذابه رو دست من جای طنابه تموم گل هات و اوردم اما یکی موند تو خرابه این نشونی که رو چشامه سوغاتی کوفه و شامه چادر خاکی رقیه ببین داداش شال عزامه هر کاری کردم که بمونه اما نشد نمیره زیر تازیونه اما نشد همسفرم شه تا مدینه اما نشد خواستم سر تو رو نبینه اما نشد شده تنم پر از کبودی هر جا که بردنم تو بودی سر تو رو بالای نیزه چه سنگی زد زن یهودی غارت شده انگشتر تو غارت شده رو سری من حتی زن یزید دلش سوخت برای بی معجری من خواستم که تو قران نخونی اما نشد خواستم نشه لب تو خونی اما نشد زندگی بعد تو عذابه مهدی میرداماد

من دیده ام به مقتل خون پیکر تو را بوسیده زخم های تن بی سر تو را شستم ز اشک دیده رگ حنجر تو را گشتم سپر به روی بدن دختر تو را در محضر رسول خدا جد اطهرت خواندم حدیث ذبح تو را بهر مادرت سر بریده مرا هم عنان شدی با چشم نیمه باز به می ساربان شدی تا شام غم چراغ راه کاروان شدی چون شد بین راه ز چشمم نهان شدی گفتم ز دست خصم ستمگر بگیرمت دستم نمیرسید که در بر بگیرمت حسین وای حسین وای مقتل خون مهدی میرداماد

کمِ ما رو قبول کن کمِ ما رو زیاد کن نبودیم یه محرم سینه زنتو یاد کن یه روزی میاد که زیر خاکم برا سینه زدن آقا هلاکم یه روزی میاد دلم شکسته بندای کفن دستمو بسته امروز من اومدم آقا فردا تو بیا کنارم جز تو کسی رو نمیخوام جز تو کسی رو ندارم کمِ ما رو قبول کن کمِ ما رو زیاد کن نبودیم یه محرم سینه زنتو یاد کن یه روزی میاد که زیر خاکم برا سینه زدن آقا هلاکم یه روزی میاد دلم شکسته بندای کفن دستمو بسته امروز من اومدم آقا فردا تو بیا کنارم جز تو کسی رو نمیخوام جز تو کسی رو ندارم کم مارو قبول کن مهدی میرداماد

عهد كردم در عزایت مبتلا باشم، نشد اربعین، پای برهنه، كربلا باشم، نشد محرم اسرار گشتم، مجرم عشقت شدم عهد كردم خاك پای اولیا باشم، نشد خواستم چون قطره ای در بحر بی پایان  عشق غرق در آب فرات نینوا باشم، نشد اربعین زخم دل زینب مرا آزار داد خواستم بر زخم قلب او دوا باشم نشد من شنیدم شمر دون بر سینه ی آقا نشست كاش میشد جای شاه سرجدا باشم، نشد عهد كردم در عزایت مبتلا باشم، نشد اربعین، پای برهنه، كربلا باشم، نشد محرم اسرار گشتم، مجرم عشقت شدم عهد كردم خاك پای اولیا باشم، نشد خواستم چون قطره ای در بحر بی پایان  عشق غرق در آب فرات نینوا باشم، نشد اربعین زخم دل زینب مرا آزار داد خواستم بر زخم قلب او دوا باشم نشد من شنیدم شمر دون بر سینه ی آقا نشست كاش میشد جای شاه سرجدا باشم، نشد در عزایت مبتلا باشم مهدی میرداماد

قسمم اسم یاره قدمم استواره دل به راه نینوا بستم علمی به روی دوشم حرمی برده هوشم راهی سوی کربلا عشق همینه همین که حس کنی که تو رو میبینه عشق همیه یه وادی و یه جاده و یه سرزمینه عشق همینه همین مسیر با شکوه اربعینه حقیقت اسم اعظم یا حسین حک شده روی قلب پرچم یا حسین اول این جاده گقتم یا علی آخر این جاده میگم یا حسین لبیک یا حسین عشق همینه همین که حس کنی که تو رو میبینه عشق همیه یه وادی و یه جاده و یه سرزمینه عشق همینه همین مسیر با شکوه اربعینه حقیقت اسم اعظم یا حسین حک شده روی قلب پرچم یا حسین اول این جاده گقتم یا علی آخر این جاده میگم یا حسین لبیک یا حسین عشق همینه مهدی میرداماد

باد سلام میکند ، سرو قیام میکند کعبه به ایوان نجف چه احترام میکند پَر میزنه دلم تا نجف ، چه حالی میکنم با نجف حرم بی بی زهرا نجف ، چه خبره سحرها نجف حالا شما بگید عاشقا وعده ی ما بهشت یا نجف علی امام من است و منم غلام علی خدا خریده مرا هم به احترام علی چه لذتیست بمیرم به زیر بام علی جنازه ام برود وادیُ السلام علی ... جانم جانم جانم ، امام دو عالم (3) ... مستم و داد میزنم ، دم از مراد میزنم به خاک پاک حرمش بوسه زیاد میزنم داره دل منو میبَره ، سایه ی سرمه سروره صاحب علم و منبره ، یه نگاهی کنه محشره آرامش دل انبیاء یه نفره اونم حیدره علی امام من است و منم گدای علی مزار نوح پیمبر به زیر پای علی حسین نغمه سُرایی کند برای علی علی اکبر لیلای من فدای علی ... جانم جانم جانم ، امام دو عالم (3) ... مرد مرام یا علی ، ماه تمام یا علی ای برکات علمت علی الدوام یا علی کلیم و کریم و کامله ، مرد عمله و عامله یل یلی که دریا دله ، میزنه تو دل قائله نشون میده توی کربلا ابوتراب ابوفاضله حمزه اگر زده شمشیر در کنار علی مدد گرفته از اعجاز ذوالفقار علی حُنین و خیبر و خندق گرد و غبار علی به علقمه یل اُم البنین دوباره علی ... جانم جانم جانم ، امام دو عالم (3) ... باد سلام می کند مهدی میرداماد

از عشق علی اگر هلاکم سازند اهل نظر آیینه ز خاکم سازند گویند که ناپاک مبر نام علی من نام علی برم که پاکم سازند آدم نه به گندم جنان راغب بود شوق دگرش به جان و دل غالب بود می جست بهانه ای که آید به نجف مقصودش علی ابن ابیطالب بود از عشق علی اگر هلاکم سازند اهل نظر آیینه ز خاکم سازند گویند که ناپاک مبر نام علی من نام علی برم که پاکم سازند آدم نه به گندم جنان راغب بود شوق دگرش به جان و دل غالب بود می جست بهانه ای که آید به نجف مقصودش علی ابن ابیطالب بود از عشق علی اگر هلاکم سازند اهل نظر آیینه ز خاکم سازند گویند که ناپاک مبر نام علی من نام علی برم که پاکم سازند آدم نه به گندم جنان راغب بود شوق دگرش به جان و دل غالب بود می جست بهانه ای که آید به نجف مقصودش علی ابن ابیطالب بود در راه علی مهدی میرداماد

به نجف آمدم زلال شدم راهی جاده ی کمال شدم جلد گنبد شدم کبوتر وار مونس هر شکسته بال شدم از لبانم قصیده میجوشید تا رسیدم به صحن لال شدم به ضریحش دخیل مِی بستم پس از آن غرق شور وحال شدم در جمال خدا نمای علی نشئه ذات ذوالجلال شدم من کجاوحریم شاه نجف که چنین لایق وصال شدم روسیاهم ولی اذان گفتم وارث لکنت بلال شدم با خوداین بیت را که میخواندم مست جام علی وآل شدم که علی دست قادر ازلیست خلقت ما سوی بدست علیست گوش دل باز کن که جان شنوی آنچه نشنیدنیست آن شنوی سر هر موی تو زبان بشود وصف او را به هر زبان شنوی روی این خاک پاک بنشینی نغمه هایی از آسمان شنوی راهی وادی السلام شوی مثل قاضی حدیث جان شنوی دل هر ذره را که بشکافی از دل ذره ها اذان شنوی اشهد ان مرتضی حیدر از سرا پای این جهان شنوی وصف مولای مهربانی را از لب صاحب الزمان شنوی باید این بیت آسمانی را از دهان فرشتگان شنوی که علی دست قادر ازلیست خلقت ماسوی بدست علیست به نجف آمدم مهدی میرداماد

مولاي ما نمونه ديگر نداشته است اعجاز خلقت است و برابر نداشته است وقت طواف دور حرم فکر مي‌کنم اين خانه بي‌دليل ترک بر نداشته است توهین نمی کنم به کسی در غزل ولی هر کس کمی محبت حیدر نداشته است خود را برای شعله مهیا کند که او حق را به چشم دیده و باور نداشته است ديديم در غدير که دنيا به جز علي آيينه‌اي براي پيامبر نداشته است سوگند مي‌خورم که نبي شهر علم بود شهري که جز علي در ديگر نداشته است طوري ز چارچوب، در قلعه کنده است انگار قلعه هيچ زمان در نداشته است يا غير لافتي صفتي در خورش نبود يا جبرئيل واژه بهتر نداشته است اين شعر استعاره ندارد براي او تقصير من که نيست برابر نداشته است توهین نمی کنم مهدی میرداماد مولاي ما نمونه ديگر نداشته است اعجاز خلقت است و برابر نداشته است وقت طواف دور حرم فکر مي‌کنم اين خانه بي‌دليل ترک بر نداشته است توهین نمی کنم به کسی در غزل ولی هر کس کمی محبت حیدر نداشته است خود را برای شعله مهیا کند که او حق را به چشم دیده و باور نداشته است ديديم در غدير که دنيا به جز علي آيينه‌اي براي پيامبر نداشته است سوگند مي‌خورم که نبي شهر علم بود شهري که جز علي در ديگر نداشته است طوري ز چارچوب، در قلعه کنده است انگار قلعه هيچ زمان در نداشته است يا غير لافتي صفتي در خورش نبود يا جبرئيل واژه بهتر نداشته است اين شعر استعاره ندارد براي او تقصير من که نيست برابر نداشته است

ای ساقی سرمستان حاتم ز دلم بستان با یک قدح از کاست مولانا علی حیدر ای حلقه ی عرفانم تسبیح تو قرآنم ذکرتو می و ساغر مولانا علی حیدر هم نور علی نوری هم نورعلی نوری هم باده پر شوری ای دلبر خوش منسب مولانا علی حیدر مولانا علی حیدر مولانا علی ای جان رسول الله جانان رسول الله بر فاطمه ای همسر مولانا علی حیدر ای از تو تمام دین مولا و امام دین براهل ولا رهبر مولانا علی حیدر در روز غدیرخم در بین همه مردم گفته خود پیغمبر مولانا علی حیدر مولانا علی حیدر مولانا علی

منای وصل خداوند اکبر است اینجا ادب کنید که از کعبه برتر است اینجا بایستید و بخوانید سوره توحید که قتلگاه شهیدان بی سر است اینجا گلاب ریخته از چشم و گل بر افشانید که پاره پاره چو گل جسم اکبر است اینجا دعا کنید خدا بر رباب صبر دهد که روی سینه من قبر اصغر است اینجا فرات نعره زنان لحظه لحظه میگوید الا که دیده سقا ز خون تر است اینجا ز نهر علقمه دائم ندا رسد که حسین کمر شکسته داغ برادر است اینجا به جای دامن زهرا سر منِ مظلوم فراز نیزه شمر ستمگر است اینجا تو راه میومدم مهدی میرداماد

خادما گریه کنون صحنتو جارو میزنن همه نقاره ی یا ضامن آهو میزنن یکی بین ازدحام میگه کربلا میخوام یکی می بنده دخیل بچه ام مریضه به خدا برام عزیزه به خدا آقاجون، آقاجون چی میشه آقا منو کفتر گنبد کنی راهی مشهد کنی کاش منم مثال آهو توی صحرا بودم صید تو مولا بودم علی موسی الرضایا علی موسی الرضا هرکی روش دست بذاری آتیش حروم اون میشه پیرزن میگه چرا خمیر من نون نمیشه گفتی زائرم بشی یا مسافرم بشی سه جا میام سراغ تو میشم تو قبر چراغ تو شب راز و نیازه آقام آهو نوازه نگو غرق گناهم حرم رو همه بازه عده ای با کرمت مجنون و با صفا شدن خیلی ها از حرمت راهی کربلا شدن دل که مبتلا میشه جنسش از طلا میشه میگه برم امام رضا تا بگیرم یه کربلا شب شیون و شینه شب شور حسینه دلم پنجره فولاد یا بین الحرمینه خادما گریه کنون مهدی میرداماد

علی آنکه گر قدرت او نبودی خدا نقش این 4 دفتر نمیزد خدارا خدایی نمیگشت ظاهر گراو نعره ز الله اکبر نمیزد

دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر دل شده مجنونه نجف، بی سر و سامونه نجف دوباره خودمو می‌بینم روبه‌رو ایوون نجف به علی قسم و به خدای علی نرسد عَلمی به لوای علی به سر هوای علی به دل ولای علی دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر *** بگو لعنت حق به عدوی علی همه تشنه آب وضوی علی لبو سبوی علی روَم به کوی علی شه باقی حیدر، ای جانا تویی ساقی حیدر دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر *** صلوات خدا به جمال علی چه شود برسم به وصال علی به سر خیال علی خیال خال علی رخ تو ماه حیدر، ای جانا اسدالله حیدر دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر دلودلبر حیدر سید مهدی میر داماد

دخترِ بارون دخترِ دریا همدم زینب همدم بابا یه بابا ، که چشاش موج دریا داره یه مادر ، که دلش عرش اعلا داره کسی که صورتش مثل زهرا باشه خدایی میبره دل تماشا داره من اهل حسین آبادم من مجنون مادر زادم من عمری به عشقت آقا ، دل دادم .. مولاتی یا رقیه ، سیدتی یا رقیه … کربلا وطنم پاره ی بدنم بی رقیه قید زندگیمو میزنم بندِ دل ارباب یک تار موشه حضرتِ جبرائیل مست سبوشه گهواره ی خوابش دست عموشه ای دل عاشق شو ، باز هوایی شو با رقیه باز ، کربلایی شو قامتِ ، دخترَش تا ثریا رفته انگاری ، که رو دوش سقا رفته میبره ، دل بابا رو با لبخندش تو خونه ، دختری که به زهرا رفته من با شوق دلبرم شادم من رو خاک عشقش اُفتادم من عمری به پای عشقش ،‌دلدادم .. من اهلِ حسین آبادم من مجنون مادر زادم من عمری به عشقت آقا ، دل دادم .. مولاتی یا رقیه ، سیدتی یا رقیه … دختر بارون مهدی میرداماد

لالالالا گل پونه من تب خونه من بذار باز سرت رو روی شونه من رازی بودم یه کم دیر بخوابی ولی سیر بخوابی نه اینکه عزیزم با این تیر بخوابی لالایی احمد واعظی