شبنم و صبحند مست جام تو دیدن جواد محمد زمانی

شبنم و صبحند مست جام تو دیدن

گریه و لبخند تو امان تو دیدن

سر زده خورشید از طراوت مشرق

در هوس سیر کاروان تو دیدن

چیست امید نگاه در دم افطار

بر سر این سفره قرص نان تو دیدن

قاصرم از شرح داستان تو گفتن

عاجزم از اوج آسمان تو دیدن

دود برآید کلاه عقل و بیان را

وقت مقامات دودمان تو دیدن

حیف که بر قبرت آفتاب بتابد

چشم منو شوق سایبان تو دیدن

کاش دلم حالتی رفیع بگیرد

جان مرا عطری از بقیع بگیرد

شبنم و صبحند مست جام تو دیدن جواد محمد زمانی