شعر خوانی

نامه ام را می گذارم باز بر دوش نسیم راه دشوار است بسم الله الرحمن الرحیم ای سکوتت بهتر از رسم قشنگ گل، سلام ای سکوتت دلربا، مثل اذان های سلیم حال تو الحمد لله است مانند بهشت حال ما العفو مثل خار و خس های جحیم خانه تو زادگاه ابرهای بی قرار خانه تو زادگاه آفتاب است از قدیم حرف های ما پر از پروانگی هستند، باز در طواف نور تو پرواز کم می آوریم چیست تکلیف کسی که در خودش زندانی است او که دور افتاده از فیض صراط المستقیم نامه ام را می گذارم بر دوش نسیم صابر خراسانی

آن روزها دستِ پدرها بس که خالی بود یک مشهدِ ساده برامان خوش خیالی بود از چاه های نفت سهمِ ما علاالدین از عیشِ دنیا سهمِ ما چایِ ذغالی بود کفشِ دوخطِ میخی و آتاری و تیله دار و ندارم کارت های فوتبالی بود عکسِ حرم را بوسه می زد کودکی هایم عکسی که روی سکه های صد ریالی بود عکسی که هرشب پیشِ چشمِ مادرم تا صبح تنها دلیلِ گریه های پشتِ قالی بود دستِ پدر از قلکِ من بود خالی تر آری همیشه مادرم بُغضَش سُفالی بود گاهی پدر از طُرقبه می گفت اما حیف هرسال جیبِ او دچارِ خشکسالی بود نه اهلِ مشهد نه ولیکن ریشه ام آنجاست صجایی که شوقِ سالهای نونهالی بود همراهِ اتوبوسِ بنزِ سیصد و دو ، گاه می رفت تا مشهد دلم! بَه بَه! چه حالی بود آقا نوارِ (( لاله ی خوشبو رضا )) بُگْذار فامیلیِ آقای راننده وصالی بود یک فرفره ، یک زنجبیلِ پیچی و یک عطر سوغاتِ خوبِ روزهای خردسالی بود با پرده ی نقاشی صحنِ حرم عکسی… انداختیم و من لباسم خال خالی بود یَخمَک به دستم بود و می رفتم حرم سرمَست لبهام غرقِ خنده های پرتقالی بود با اولین پرواز امروز آمدم مشهد جای منِ آن روزها بدجور خالی بود مادر! دوباره گم شدم در کوچه ی سرشور کو آن مسافرخانه ای که این حوالی بود مادر! به جای تو زیارت کردم آقا را بابا! هوای طرقبه امروز عالی بود…!

ما گدایان خیل سلطانیم شهربند هوای جانانیم بنده را نام خویشتن نبود هر چه ما را لقب دهند آنیم گر برانند و گر ببخشایند ره به جای دگر نمی‌دانیم چون دلارام می‌زند شمشیر سر ببازیم و رخ نگردانیم دوستان در هوای صحبت یار زر فشانند و ما سر افشانیم مر خداوند عقل و دانش را عیب ما گو مکن که نادانیم هر گلی نو که در جهان آید ما به عشقش هزاردستانیم تنگ چشمان نظر به میوه کنند ما تماشاکنان بستانیم تو به سیمای شخص می‌نگری ما در آثار صنع حیرانیم هر چه گفتیم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانیم سعدیا بی وجود صحبت یار همه عالم به هیچ نستانیم ترک جان عزیز بتوان گفت ترک یار عزیز نتوانیم دانلود ما گدایان خیل سلطانیم حامد عسگری

همیشه جوهر تحریف در جریان تاریخ است که هر چه میکشیم امروز هم تاوان تاریخ است بلایی بر سر تاریخ آمد که پس از ده قرن حقیقت همچنان در نیمه پنهان تاریخ است حقیقت را زمانی مردمان با زر عوض کردند اگر امروز دین کاسب ترین دکان تاریخ است حقیقت را به جرم با علی بودن گرفتندو حقیقت چهارده قرن است در زندان تاریخ است ابوطالب حقیقت بود و صد افسوس کتمان شد که دین بعد از سقیفه بدترین کتمان تاریخ است علی جنگاوری را مثل غیرت از پدر آموخت پدر اسطوره رویایی مردان تاریخ است علی فاضل ترین مرد جهان بودو به تعبیری ابوطالب ابوفاضل ترین انسان تاریخ است علی مولای ما مولا ترین مولای عالم بود اگر سلمان او سلمان ترین سلمان تاریخ است از آن روزی که فرزند علی سلطان ایران شد ببین ایران پرآوازه ترین ایران تاریخ است خدا با طرح ایوان نجف عرش خودش را ساخت و ایوان نجف محشر ترین ایوان تاریخ است جوهر تحریف در جریان تاریخ محسن سلطانی

میهمان داشتم شبی که گذشت نمک سفره‌مان محبت بود تا سحر‌ بحث و گفت‌وگو کردیم بحث درباره ولایت بود وارد خطبه غدیر شدیم بحث بالا گرفت روی ولی من به معنای پیشوا دیدم او به معنای دوستی علی گفتم اصلا بیا مرور کنیم همه را جمع کرد پیغمبر بعد هم آن همه جهاز شتر روی هم ریختند و شد منبر با علی رفت روی منبر و گفت این علی است و من پیمبر دین پس اگر دوستدار من هستید با علی دوست کنید خسته بودیم هر دو از طرفی آن همه بحث هم نتیجه نداد میهمان هم که راه دوری داشت صبح بعد از نماز راه افتاد صبر کردم دو ساعتی که گذشت خواستم از میانه جاده بازگردد به سمت من گفتم اتفاق مهمی افتاده هر چه اصرار کرد من گفتم با تو یک صحبت مهم دارم تا که برگشت گفت جریان چیست گفتم این است دوستت دارم گفت با خشم از میانه راه بازگردانده‌ایم برای همین نکند واقعا زده به سرت گفتم آرام لحظه‌ای بنشین خواستم این قرار بیهوده به تو ثابت کند رسول‌الله حاجیان را برای گفتن این برنگرداند از میانه راه تازه گیرم که گفته پیغمبر با علی دوستی کنید ولی برو تاریخ را بخوان و ببین چه گذشته‌است بعد او به علی اینکه بعدش چه شد نپرس از من ماجرا جانگداز خواهد شد سفره دل اگر که باز کنم سفره روضه باز خواهد‌شد حال دیگر برو برادرجان راه دور است و جاده ناهموار باز اگر آمدی علی‌آباد قدمی هم به چشم ما بگذار میهمان داشتم شبی که گذشت صابر خراسانی

کرامت پیشه ای بی مثل و بی مانند می آید که باران تا ابد پشت سرش یک بند می آید کسی که میشناسد نسل او را خوب میداند که او تنها نه با شمشیر با لبخند می آید همان تیغی که برقش میشکافد قلب ظلمت را همان دستی که می دهد ما را پیوند می آید همه تقویم ها را گشته ام میلادی و هجری نمیداند کسی او چند چند چند می آید جهان می ایستد با هر چه دارد روبروی او زمان می ایستد بوی خوش اسفند می آید ولی الله عین الله سیف الله نور الله علی را گر چه بعضی بر نمیتابندمی آید آن آیت اللهی که بعضی خشک مذهب ها برای بیعت با او نمی آیند می آید برای یک سلام ساده تمرین کرده ام عمری ولی میدانم آخر هم زبانم بند می آید بخوان شاعر نگو این شعر بافی در خور او نیست کلاف ما به چشم یوسف ارزشمند می آید به در می گویم این را تا که شاید بشنود دیوار به پهلوی کبود مادرم سوگند می آید دانلود شعرخوانی کرامت پیشه صابر خراسانی

رسیدن علی ابن موسی الرضا به شهر نیشابور آمد همتون شنیدید آقا گفتند سلمانی بیارید سر و صورتمو مرتب کنه میگه آقا رو کرسی نشسته بودند دیدن مرد سلمانی هی دور امام رضا دور میزد آقا بهش نگاه کرد گفت پیرمرد کارتو بگو میگفت بزار دور بگردم فعلا شاید دیگه فرصت نشد بیام شما رو ببینم این سوهانی که قیچیش رو باهاش تیز میکرد همین الان هم تو آرایشگاه های قدیمی هستش آقا اشاره کرد سوهان طلا شد سنگ سوهان طلا شد گفت برو زندگیتو بکن گفت آقا طلا به کارم نمیاد یه خواسته دیگه دارم آقا فرمود ما چیزی که دادیم دیگه برنمگیردونیم مال خودت هرچیزی بخشیدیم مال خودت بگو خواستتم بگو آقا من سن و سالم بالاست لحظه آخر اگه میشه ... اباصلت میگه تو مجلس نشسته بودم دیدم علی ابن موسی الرضا رو کرسی جلوس کردن لحظاتی امام رضا نیست گفتم حتما کاری داشتن برگشتم گفتم آقا اگه کاری داشتید به من میگفتید گفتند اباصلت سلمونیه نیشابور لحظه آخر عمرش بود اینا به کسی قول بدن پای قولشون میمونن سلمانی نیشابوری و امام رضا صابر خراسانی

اتاق را به هوای تو زیر و رو کردم بس است هر چه به این خانه بی تو خو کردم به جالباسی کهنه سری زدم امشب لباس وعده دیدار را اتو کردم برای اینکه به لکنت نیفتم از هیجان درون آینه تمرین گفتگو کردم برای اینکه دلم فرش زیر پات شود هر آنچه زخم به دل داشتم رفو کردم به آه گرد زدودم به اشک آب زدم و از خرابه دل حفظ آبرو کردم چقدر با خودم از لحظه شروع غزل برای گفتن حرفم بگو مگو کردم رسیده ام سر راهت فقط سلام کنم و کار دل را با دیدنت تمام کنم سلام حضرت زیبایی تمام و کمال سلام عشق حقیقی سلام عشق حلال همین جواب سلامت برای من کافی است هزار مرتبه شکر خدا از این اقبال تو با تمام قشنگی مقابلم باشی و چشم من بدود هر طرف زبانم لال به چشم فرصت پلکی به هم زدن بدهم که چند ثانیه کمتر ببینمت صد سال به دامن تو رسانده است هر دو دست مرا ببین که بین من و تو چه ها نکرده خیال مرا هم از سر لطفت به بندگی بپذیر اگر چه من نمی آیم به این جمال و جلال زیاد لفظ قلم درد دل نخواهم کرد مرا حساب کن آقا یکی از این اطفال زیاد وقت شریف تو را نمیگیرم فقط اجازه بده من ببینمت اتاق را به هوای تو زیر و رو کردم صابر خراسانی

در شب میلاد تو در قلب من غم گیج شد ده شب از ذالقعده چون رد شد محرم گیج شد دم به دم ما دم گرفتیم آمدم ای شاه را وقت برگشت از حرم خواندیم ما،دم گیج شد صحنه ای از صحن تو دادند بر آدم نشان تا بهشتت را تماشا کرد آدم گیج شد قسمت اش شد تا کنیز مادرت باشد فقط از مقام مادرت گفتند و مریم گیج شد یا رئوف ابن کریم از بس خدائی میکنی زائرت حیران شد اول بعد کم کم گیج شد هیچ سلطانی ندارد اینقدر دورش گدا از کرامت های بی حد تو حاتم گیج شد پنجره فولاد تو از بس گره وا میکند سرنوشت و قسمت و تقدیر عالم گیج شد بسکه سر داده تکان محض جواب هر سلام روی گنبد بارها دیدیم پرچم گیج شد دانلود شعرخوانی در شب میلاد تو محسن صرامی

آقای شجاعی سخنران برای من تعریف میکرد گفت آقا من شب خوابیدم صبح بیدار شدم دیدم که از نوک پاهام دونه دونه دیدم کف پاهام یه چیزاییه گفتم اینا چیه کف پاهات گفت آقا یه شب خوابیدم صبح بیدار شدم دیدم مثل آب که یخ میزنه از نوک انگشتام داره همینجوری بدنم جامد میشه یخ میزنه سفت میشه از حرکت میفته و دو سه هفته گذشت که رسید به گردنم و من شدم مثل یه قطع نخاع روی صورتم تاثیر گذاشت کم کم دهنم کج شد چشم هام داشت شکل میگرفت تکلمم هم داشت به ایراد میخورد گفت ما بچه زنجانیم دکتر دوا دکترا گفتن یه بیماریه نادره هنوز کسی نتونسته چیزی براش پیدا کنه معلوم نیست چیه ... دانلود عنایت امام رضا به شیخ منبری صابر خراسانی

حسن شدی که غریبی همیشه ناب بماند رد دو دست اباالفضل روی آب بماند . حسن شدی که سوال غریب کیست در عالم میان کوچه و گودال بی جواب بماند . حسین نیز غریب است اگر شبیه برادر ولی بناست بقیع حسن خراب بماند . کمی ز غصه ی تو رخنه کرده است به بیرون تفاوت زن چون ” جعده ” و ” رباب ” بماند . به احترام حسینِ سه روز مانده به گودال بناست زائر تو زیر آفتاب بماند حسن شدی صابر خراسانی محمدحسین پویانفر

دست خدا نوشته در بهشت مضیف سیدالکریم امام حسن آقا منم گدای خوان بی کران تو گدای دست های بی کران تو بعد علی تویی شجاع بی بدل اسدالله حیدری من الازل به خلقت تو افتخار میکند ذات خدای متعال عزوجل قضا قدر قلم در اختیار تو تسلیمت همه وسائل و علل در بدن تو خون زهرا است حسن گدای دست های بیکران تو امیرعلی موسوی

حرف ها در دل من مانده که باید بزنم باز هم پر شده از حرف نگفته دهنم کاش میشد به آغوش خودت برگردم چند وقت است که از دوری تو تب کردم سر ما ریخته نان و رطب این مردم ناسزا بود فقط روی لب این مردم با سر و صورت زهرایی پر آثارم رو بگیرم اگر از تو به خدا حق دارم دختر زجر عجب موی قشنگی دارد خوش به حالش چه النگوی قشنگی دارد خواب دیدم که به همراه عمو آمده ای خواب دیدم که خودت شانه به مویم زده ای عوض بوسه تو حرمله بیدارم کرد با همان ضربه پا دست به دیوارم کرد حرف ها در دل من مانده که باید بزنم نوید پورمرادی

ربوده دست تو از دست ها گوی رقابت را که هنگام دعا دارند حق استجابت را جدا کرده پیمبر از زنان خود حسابت را و دختر میبرد از مادرش ارث نجابت را خدا زهرا به تو داده که برهانی مبین باشد نمیخواهد کسی غیر از تو ام المومنین باشد تو گویا هیبت مردانه ای در چهره زن ها بزرگی کرده ای در خاندان پاکدامن ها یقینا نیست حرفی به غیر از حرف دشمن ها که شوهر داشتی قبل از پیمبر نه فقط تنها تو را شان نزول آیه لولاک میخواهد و کوثر چون که پاکیزه است ظرف پاک میخواهد کسی دنبال معشوقش از این بهتر نمیگردد کسی مثل تو بانو دور پیغمبر نمیگردد کسی غیر از تو مادر خوانده حیدر نمیگردد یقین دارم که ایمانت به مبعث بر نمیگردد و این یعنی فقط رو کرده ای ایمان سابق را ببیند با تو دنیا فرق زن های منافق را خدایت هم نگه میدارد اینجا احترامت را کنار آیه قرآن فرستاده سلامت را نبی برده همیشه با دعای خیر نامت را مشخص کرده ای قبل از غدیر خم امامت را فقط مال حلال از سفره تو گیر می آید که اموالت کنار حضرت شمشیر می آید جدا کرده پیمبر از زنان خود حسابت را نوید پورمرادی

پیمبری که زنی را جز خدیجه نمیخواست شده اسیر زنانی که انتخاب نکرده و جایگاه زنان پیمبران خدا را شبیه آن دو منافق کسی خراب نکرده چقدر آن دو زن پلید و بدند معنی حاسد اذا حسدند واجب است و شبیه آن سه نفر لعنشان را مدام باید گفت ربوده دست تو از دست ها گوی رقابت را که هنگام دعا دارند حق استجابت را جدا کرده پیمبر از زنان خود حسابت را و دختر میبرد از مادرش ارث نجابت را خدا زهرا به تو داده که برهانی مبین باشد نمیخواهد کسی غیر از تو ام المومنین باشد تو گویا هیبت مردانه ای در چهره زن ها بزرگی کرده ای در خاندان پاکدامن ها یقینا نیست حرفی به غیر از حرف دشمن ها که شوهر داشتی قبل از پیمبر نه فقط تنها تو را شان نزول آیه لولاک میخواهد و کوثر چون که پاکیزه است ظرف پاک میخواهد پیمبری که زنی را به جز خدیجه نمیخواست نوید پورمرادی

ظاهراً ما که در سفر بودیم سارقی رفته بوده خانه ی ما وقتی از خانه آمده بیرون اهل کوچه گرفته اند او را قسمت جالبش ولی اینجاست کار آن دزد تا رسیده به مو سر اصرار خادم مسجد در نهایت گذشته از او با خودم گفتم از هر آنچه گذشت جز خدا یک نفر خبر دارد میروم پیش خادم مسجد تا از این راز پرده بردارد اولش طفره رفت اما بعد ناگهان سفره دلش وا شد دست هایش به لرزه افتاد و چشم هایش دو کاسه دریا شد گفت پنجاه سال پیش از این پدرم مرد لنگ نان بودم پسرم من هم از قضا روزی سارقی مثل این جوان بودم یک شب اما شب عجیبی بود وارد خانه ای شدم که نپرس با چراغی که داشتم گشتم همه جا را دقیق با دلی قرص قاسه بشقاب ها همه نقره تابلو فرش ها گران آن بین نورم افتاد روی دیوار روی تمثالی از امام حسین سست شدم دستمو چراغ افتاد بعد چند سال بغض من شکست ریختم عقده هام را بیرون ماجرای دزدی که عاقبت به خیر شد صابر خراسانی گفتم آقا چه وقت دیدار است تو مگر نور نیستی پس کو دور تا دور من تاریک است تو چراغ هدایتی اما من یافتم تو را چراغ به دست ببرم حرمت تو میشکنم نبرم خالی است سفره نانم به خدا از همه فقر تر است آن که عشق تو را فروخت به نان ناگهان کل خانه روشن شد دستی از پشت زد به شانه من گفت امشب چه روضه ای خواندی نور دادی جوان به خانه من تا که وارد شدی تو را دیدم گیر افتادی و نفهمیدی هرچه برداشتی حلال برو حال نور حسین را دیدی پسرم کل ماجرا این بود عشق راه مرا عوض کرده راستی آن جوان خبر دارم رو به کسب حلال آورده ماجرای دزدی که عاقبت به خیر شد صابر خراسانی

ای پدر! چشم تو روشن؛ شب بیداری ماست به اباالفضل بگو: وقت علمداری ماست خصم، بیهوده به ما سلسله بست؛ ای بابا! کاروان بعد تو، ساکت ننشست؛ ای بابا! حیدر قافله‌ات، تیغ دودم را برداشت به اباالفضل بگو: عمّه، علم را برداشت کوفه را با نفس خویش چنان مقبره کرد خطبه‌ای خواند که کار همه را یک‌سره کرد من هم از زینبم و در رگ من، خون علی است سوختم؛ سوختن از عشق تو، قانون علی است دخترم؛ دختری از تیره‌ی امّ‌النّجبا عمّه، بسته به سرم معجری از جنس حیا لشکرم، اشک من و سنگر من، ویرانه درس عزّت بدهم بر پسر مرجانه آهم، ارثی است که از خطبه‌ی زهرا بردم شام گریاند مرا؛ آبرویش را بردم عمّه آموخت به من شکوه‌ای از غم نکنم زخم هم شد؛ سر خود پیش کسی خم نکنم حرفی از آبله، از زخم به زینب نزدم خاطرت جمع؛ به نان صدقه، لب نزدم گله‌ای نیست؛ گله، حوصله هم می‌خواهد من دلم تنگ شده؛ بوسه دلم می‌خواهد چند وقت است که شانه نزدی بر مویم بغلم کن ولی آهسته؛ کمی پهلویم خورده شلّاق روی بال و پرم؛ چیزی نیست لگد زجر، شکسته کمرم؛ چیزی نیست پای چشمم، گل زخم است؛ فدای سر تو دخترت می رود از دست؛ فدای سر تو مهربانم! تو چرا پاره شده لب‌هایت؟ چقدر خاکی و خونی است سر زیبایت راهی تشت شدی از سر نی؛ می‌دانم گریه کردی وسط مجلس؛ می‌می‌دانم بی‌حیا، جام به دست آمد و من می‌دیدم چوب‌دستی به لبت می‌زد و من می‌دیدم عمّه‌جان بود مراقب؛ سر ما پایین بود ولی آن مرد نگاهش چقدر سنگین بود ای پدر چشم تو روشن شب بیداری ماست مجید تال خواهرم، نه دلم آشفته بماند بهتر داغ ناموس تو، ناگفته بماند بهتر پیش من بود اگر امشب، به عمو می‌گفتم از غم کوچه و بازار به او می‌گفتم آن‌که از بام به پیشانی تو سنگ زده دخترش هم به روی صورت ما چنگ زده در شلوغی و دف و رقص در آن هلهله‌ها آه از اشک رباب؛ آه از آن حرمله‌ها راستی! حال رباب از همه آشفته‌تر است گریه‌اش بند نمی‌آید و خونین‌جگر است همه‌ی راه، نگاهش به سر اصغر بود بود گهواره اگر، حال دلش بهتر بود راستی! باخبری از شب جاماندن من؟ شب هق‌هق، شب شلّاق زدن بر تن من از روی مرکب خود، یک‌سره فریاد کشید دست من روی سرم بود؛ سرم داد کشید ای پدر چشم تو روشن شب بیداری ماست مجید تال پدر آنقدر بگویم، نفسم بند آمد پنجه انداخت به مویم؛ نفسم بند آمد شام را ویران کردم با ناله‌ی بابا بیا عالم را حیران کردم با ناله‌ی بابا بیا من را ببر؛ بابا بیا ای همسفر؛ بابا بیا آشفته گشته موی دختر تو؛ بابا بیا رویم شبیه روی مادر تو؛ بابا بیا شرمنده‌ام ز روی خواهر تو؛ بابا بیا وای از زخم گلوی پرپر تو؛ بابا بیا خونین پیکر؛ بابا بیا ای هم‌سفر؛ بابا بیا امشب کنج ویرانم، مهمان من؛ بابا بیا تا به سحر می‌خوانم، درمان من؛ بابا بیا ای یوسف کنعانم! ای جان من! بابا بیا ای قاری قرانم! جانان من! بابا بیا عشق بی‌سر؛ بابا بیا ای هم‌سفر؛ بابا بیا سوز بده بر سخنم؛ به دل سوخته‌ی خواهرت تا که بگویم سخن از تن صدچاک علی‌اکبرت ناله زنم، یاد کنم ز لب خشک علی‌اضغرت گوهر اشکم، شده ایثار تو؛ گریه کنم یاد علمدار تو ای پدر چشم تو روشن شب بیداری ماست مجید تال

اومد آقا احتیاج به اصلاح پیدا کرد تو نیشابور ایستادند پیرمرده رو آوردن شروع کرد به اصلاح کردن آقا دید که خیلی با دقت دستمال باز کرده هر تیکه از محاسن و موهای آقا رو کوتاه میکنه با احترام داخل ... فهمید موی امام احترام داره ... لحظه های آخر بیا بالاسرم محمدحسن فیضی

درشلوغی های مشهد مابه دنبال توایم نگاه می کنی میبینی که مثلا ازدورحرم اونورتر بری اصلامیگه من آقا نمیشناسم طرف را میبینی که من همشیه میگم رفقام میخندن میره مشهد دنبال پارک آبی و اینور واونور منتهی شمانوکرا رو از دور حرم از اون خیابون امام رضا طبرسی و اونور تر بری میگی من دیگه نمیشناسم من کارم با این آقا بوده جایی دیگه آقا در شلوغی های مشهد ما به دنبال توایم در شلوغی های محشر تو بیا دنبال ما در شلوغی های مشهد محمدحسن فیضی

روی پا آمده ای دیدن دختر مثلا تو بیا باش پسر من به تو مادر مثلا مثل شب های مدینه تو زمسجد برگرد منتظر باش که من باز کنم در مثلا فکر کن موی سرم شانه شده سوخته نیست نزده هیچ کسی دست به معجر مثلا من زبانم به دهانت نهم از سوز عطش تشنه تر از منی و من علی اکبر مثلا یعنی بابا یادمه علی اکبرو بغل کردی لب ها رو به لب های علی رسوندی بکنم روی زمین با کف دستم قبری تو مرا دفن کنی من علی اصغر مثلا دست داری مثلا غسل بده جسم مرا عمه اسما مثلا من تن مادر مثلا تا رسیدی به رخ نیلی و بازوی کبود دست بردار ز غسلم بشو حیدر مثلا مثلا خوابمو تو راهی میدان هستی به رخم بوسه بزن بوسه ی آخر مثلا میشوم من تن بی سر به زمین میفتم همچو بسمل بزنم جای تو پر پر مثلا مثلا کنج خرابه، ته گودال و من خواهر تو بزنم بوسه به حنجر مثلا روی پا آمده ای دیدن دختر مثلا محمدحسن فیضی

روز هشتم همگی میل خراسان داریم انتظار کرم از سفره ی سلطان داریم مثل دشتی که ترک خورده و عطشان باشد از خراسان طلب بارش باران داریم از سر کفر نگفتیم: شفا دست شماست ما به دستان شفا بخش تو ایمان داریم یک نجف قسمت ما کن، به خدا یک عمر است غصه ی جامعه خواندن دم ایوان داریم شک ندارم که پس از مرگ، ملائک گویند: از دل مقبره برخیز که مهمان داریم ما سراسیمه بپرسیم که آن مهمان کیست؟ و بگویند که: مهمان ز خراسان داریم در بهشت ابدی حب وطن چون داریم خانه ای پیش ولی نعمت ایران داریم بگویند مهمان ز خراسان داریم محمدحسن فیضی

ما ساده گرفته‌ایم آمدنت را… ما همین به ظاهر شیعیان تو ساده گرفته‌ایم آمدنت را و همینطور ساده گرفته‌ایم انتظار آمدنت را و اِلا چرا این همه سرد، چرا این همه ساده؟ تو نرفته‌ای که بازگردی… این مائیم که باید برگردیم… برگردیم از این همه تغافل و گناه… خاموشیم، سکوت می‌کنیم که نه، لالیـم کران و کورانیم، گنگیم که تمسک سکوت طوفانی علی(ع) را به خیال خام می‌بریم سال‌هاست فریادهامان را با دست خود در گلو خشکاندیم غریب ماندن را هم شاید، راه و رسمی است که باید آموخت اما چرا این همه درد و دریغِ دروغ؟ هنوز طلوع خورشید را ندیده‌ایم، چرا غروب؟ یابن الحسن! ببخش ببخش این تجاهل و تغافل را…. دانلود ما ساده گرفته ایم آمدنت را وحید جلیلوند

چادرت به رنگ بال برفی فرشته های هل عطاست باغ سبز دامنت قرارگاه ماه با ستاره هاست آفتاب از کنار خانه شما طلوع میکند ماه با نوازش غریب دست های گرمت آشناست نخل های سربلند هاشمی تو را سلام میکند زخم آفتاب کوفه را نگاه مهربان تو دواست زینبین هم به گرمی دو دست تو پناه میبرند صبح ها که جانماز آبی ات پلی به سوی ماسواست ای کنیز بی ریا و مهربان کودکان فاطمه سربلند آسمان بدون عشق معنی شماست کوچه های غم گرفته مدینه سال ها شنیده اند ذکر سبز یا حسین و یا حسین او که مادر وفاست عصر ها لب بقیع مادری غریب مویه میکند این صدا این صدای مادر چهار شیر مرد کربلاست چادرت به رنگ بال برفی فرشته های هل عطاست هاشم کرونی

ای عروس سفید بخت علی ڪه سرآمدترینِ دنیایی در مقامت چه میتوان گفتن ڪه تو اُمّ الائمه ،زهرایی ای مزار تو ڪعبه ی خاڪی این دل بیقرار،زائر توست توهمانی ڪه ذات حق فرمود خلق دنیا فقط بخاطر توست دانلود ای عروس سفید بخت علی مهدی کبیری منم ام البنین ڪه آمده ام بازهم در سڪوت قبرستان با نگاهی پُراشڪ میگویم السلام علیڪِ زهرا جان ام ڪلثوم و زینبت هرشب سرشان هست روی دامن من آب دست حسین میدهم و مادری میڪنم برای حسن ای وجود چهار فرزندم به فدای چهار فرزندت حاضرم از صمیم دل همه را بدهم در ازای لبخندت سالیانی و گذشت و ام بنین خسته افتاده بود در بستر عرق مرگ روی پیشانی ونگاهی ڪه مانده بود به در آسمان دلگرفته از بغضش شهر در آرزوی لبخندش دور خود را نگاه ڪرد و نبود اثری از چهار فرزندش نه توانی به دستها مانده نه دگر قوتی به زانویش درهمین حال ناگهان حس ڪرد درڪنارش نشسته بانویش از دلش غصه رفت تا زهرا سر او را گرفت بر دامن گفت ام البنین نگاهم ڪن این منم مادر حسین وحسن مادر بچه های من بودی از حضورت همیشه  ممنونم ای فدایت پسر فداڪردی به فداڪاری تو ،مدیونم به تلافی اینڪه گهگاهی دامنت بود جای بغض حسن تاڪه افتاد بر زمین پسرت سر او بود روی دامن من تا گرفتی تو اشڪ زینب را دیدم افتاد شعله بر جگرت یاد آن لحظه پاڪ میڪردم خاڪ وخون را زصورت پسرت تا نباشد مقابل احدی ساقی سرشڪسته عباست در قیامت شفاعت همه را میسپارم به دست عباست دانلود ای عروس سفید بخت علی مهدی کبیری

برگزاری اختتامیه و اهدای جوایز همزمان با روز میلاد قمر منیر بی هاشم حضرت اباالفضل العباس علیه السلام روز ۱۶ اسفند ماه ۱۴۰۰ در موضوعات: شخصیت شناسی حضرت ام البنین علیها سلام سبک فرزند پروری حضرت ام البنین علیها سلام حضرت ام البنین علیها سلام و مراتب ارادت به امام خودش حضرت اباالفضل علیه السلام تربیت یافته مکتب مادری چون حضرت ام البنین علیها سلام مراسم اختتامیه نخستین جایزه ادبی مادرانه