شعر خوانی

من نمی گویم خودش گویا تر از این حرف هاست ماه من سرو قدش طوبی تر از این حرف هاست بی دلیل از سرو گفتم سرو مال شعر هاست سرو پیش قامتش رسوا تر از این حرف هاست این که از داغ لبش یک عمر اقیانوس میمرد با لبای تشنه هم دریا تر از این حرف هاست شعر میخواندم به گوش آب ها دیدم هنوز حلقه حلقه چشم ماهی ها تر از این حرف هاست از نگاهش آسمان هم سر به زیر انداخته است هیبت این چشم ها گیرا تر از این حرف هاست ماه من بی بال و پر معراج خود را رفته است این که سبحان الذی اسرا تر از این حرف هاست این که میگویند در محشر شفاعت میکند این که چیزی نیست او بالاتر از این حرف هاست ماه شب های علی نصف جهان را هم ببین شاعرت در اصفهان تنها تر از این حرف هاست خودش گویاتر از این حرف هاست عباس شاهزیدی

شبیه چشمه زلال است و مثل رود روان شبیه نبض زمین در رگان خشک زمان نشانه ادب و مهر و علم و تقوا او دلیل شادی مولاست بعد زهرا فرشته ای که امید قلب تنها او فرشته ای که همیشه عزیز دل ها او و قبل آمدنش خوشه خوشه مروارید نوید میدهد از آسمان فرشته کسی که وسعت قلبش شبیه اقیانوس برای گمشدگان شبیه یک فانوس کسی که درس ادب را همیشه از بر بود برای داغ حسینش چقدر مادر بود خبر رسید که ماهی به نیزه میتابید و روی شانه او آفتاب میخوابید خبر چه تلخ و کشنده از استخوان رد شد چگونه این همه داغ از دل زمان رد شد زمانه ماه و ستاره از آسمانش چید غباری از غم و اندوه هم به چهره ندید زمانه بر غم او مثل ابر زاری کرد زمین نشست و بر این داغ سوگواری کرد دانلود شعر شبیه چشمه زلال است فاطمه حبیبی

باز کن چشمان از اندوه مالامال را چار داغ تازه داری ، چارفصل سال را پا به پای چار فصل داغ هایت مثل ابر بارها خون گریه کردم ، منتهی الآمال را منتهی الآمال آورده است ، حتی دشمنان گریه می کردند این پروانه ی بی بال را پای عشق آمد میان ، دست کریمت باز شد عشق می بندد همیشه پای استدلال را داغ پشت داغ ، پشت داغ ، پشت داغ …آه داغداران خوب می فهمند این احوال را از شهامت مانده بر دوشت مدال افتخار کم خدا انداخت بر دوش زنی این شال را چار داغت را نیاوردی به رو ، گفتی حسین کرد بارانی سوالت ، روز استقبال را عشق تو خون خدا و عشق ما عباس توست او که از حق جای دستانش گرفته بال را مادر دریا ببخش این شعر در شان تو نیست کاش می بستم به مدحت این زبان لال را عباس شاه زیدی باز کن چشمان از اندوه مالامال را عباس شاهزیدی

شجاع و با ادب… میخواست این زن بهترین باشد علی می خواست بانویش همان امّ البنیــــن باشد همان امّ البنینی که جـــواهر سازِ تاریــخ است برایِ زینتِ دســــتِ خـــدا مثلِ نگیــــن باشد علـی در فکــرِ فــردا بــود … در فکرِ مباداهــا و قسمت بوده این : امّ البنین ، مردآفرین باشد خدیجــه وار آرامــش دهد پیغمـــبرِ خود را قــرارِ بی قـــراریِ امیــرالمؤمنیــــن باشــد علی را دوست میدارد به زهرا عشق میوَرزد و باید خانه ی مولا برایش دِلنشیــــن باشد ادب دارد… خودش را فاطمه دیگر نمیخواند از این بانو نباید انتظاری غیر از ایـــن باشد ازاین بانو که هرلحظه به عبّاسِ خودش میگفت حسینِ فاطمه از نسلِ ” ختمُ المُرسلیـــن ” باشد به او هَرگز برادر نه … بگــو آقــا بگــو مــولا همیشه دست بر سینه ، نگاهت بر زمین باشد و شاید مادرش روزی تو را فرزندِ خود خواند اگر جسمت کنــارِ علقمه قطعُ الیمیـــن باشد ببینی مادری قامت کــمان آغـــوش وا کرده اگرچه از خجالت چشم هایت شرمگین باشد تو پایِ گریه های مادرش زهرا ، بمان شاید که زهرا دستگیرت لحظه هایِ واپسین باشد بیا فردایِ محشــر پیشِ زهرا روسپیدم کن فدایِ قدّ و بالایت شود امّ البنیــن ، باشد ؟ ادب را شیر داد و … شیرمردش را ادب داد و ادب یادِ عرب داد و از این پس نقطه چین باشد دانلود شعر شجاع و با ادب ابراهیم زمانی

کسی مانند او روی زمین نیست شبیهش در فراسوی یقینی است چنان ام الفضائل ام العباس کسی در این جهان مرد آفرین نیست خدا نشست که این خیر الاجمعین بشود و یا که فاطمه و مادر بنین بشود خدا برای علی با دم مسیحایی نوشت دم تو باید که اینچنین بشود قلم به دست گرفت و به طاق خلقت زد که بعد فاطمه کی با تو همنشین بشود نبود لایق این سفره بعد زهرا کس که با گل و سمن و لاله ها عجین بشود ز خاک فاطمه الگو زد و زنی را ساخت دانلود کسی مانند او روی زمین نیست دانیال بهادرانی

بیتاب علی کرد خدا چشم ترت را وابسته او کرد دعای سحرت را روشن تری از آب و عمیق است نگاهت انداخته بر صورت دریا نظرت را آنقدر بلند است مقامت که روا هست بر شانه حیدر بگذاری تو سرت را شرمنده زهرا نشدی حضرت مادر تحسین نموده است خدا هم هنرت را زینب که گرفته است دلش از در و دیوار یک عمر گشودی تو سرش بال و پرت را بر پا شده طوفان عطش روضه غربت با عشق رساندی تو به دریا پسرت را هر روز درخشیدی و در مکتب حیدر قربانی خورشید نمودی قمرت را دانلود بیتاب علی کرد خدا چشم ترت را زهرا صالحی

امام صادق علیه السلام: مَنْ قالَ فینا بَیْتَ شِعْرٍ بَنَى اللّه ُ تَعالى لَهُ بَیتا فِى الْجَنَّهِ؛ هر کس درباره ما یک بیت شعر بگوید، خداى تعالى در بهشت، یک خانه برایش بنا مى کند. دانلود شعر یک رسانه است نجم الدین شریعتی

تو را اندوه و ماتم گریه کردست همه ذرات عالم گریه کردست مدینه پا به پای گریه هایت محرم تا محرم گریه کردست تنها نه کوه و دشت بر و بحر گریه کرد در کام تلخ حادثه ها زهر گریه کرد تنها بقیع قصه و غم همدمت نبود یکسال پای گریه تو شهر گریه کرد دانلود تو را اندوه و ماتم گریه کردست محمدرضا کاکایی

شوق شبستان شعف شور سحر مادر پیغمبر لبخند های پشت در مادر دنیا به کام کودکانش بود از هر حیث آرامش این خانه بود از هر نظر مادر تا این که حرف رفتن آمد حرف تنهایی تا این که روزی کرد آهنگ سفر مادر حالا برای تو پس از تو بعد تو بی تو وقتی نباشد هست حرفش بیشتر مادر باید کسی می آمد از غم شعله بر میداشت با چادر عهدی که بسته بر کمر مادر آمدی زنی اول کنار انداخت نامش را از بس که دارد در فداکاری هنر آمد بگوید من کنیز خانه ی نورم هر چند دارد شوکت قرص قمر مادر القصه او را بچه ها مادر صدا کردند میدید نخل آرزو را بارور مادر مادر شد اما مادر غم های بی پایان اشک فراق آه شرر خون جگر مادر فرق پر از خون علی را بست با دستش شد روضه خوان روضه راز پدر مادر دانلود شعر شوق شبستان شعف ابوالفضل مبارز

ما را چه به دلتنگی و ما را چه به غم ها با مستی جاری شده در بین حرم ها ما شهر به شهر از شب تشویش گذشتیم در روشنی مرحمت شاه کرم ها از گوشه لبخند تو بوده است بهانه افتاده اگر دست بلاخیز قلم ها گفتند به هم از هیجان لب خشکم در راه رسیدن به تو یک بند قدم ها گفتند تو هم مثل جوادی و جواد یعنی که زیاد است عطای تو به کم ها گاهی به جواد است گهی نیز به جعفر در مشهد بابای تو عنوان قسم ها دانلود ما را چه به دلتنگی سید ابوالفضل مبارز

صحبت اونیه که وقتی بیاد مهربون و پاک و بی تکلفه بدون میکروفونای رنگارنگ همه‌ی دنیا صداشو میشنفه صحبت اونیه که وقتی بیاد یه صلابتی داره تو دلبریش واسه پابرهنه‌ها حرف داره توی جلسه‌ی نشست خبریش واسه سرخپوستای مظلوم و غریب واسه‌ی بومیای استرالیا واسه‌ پیرمردای سارایه وو واسه‌ی جوونای کلمبیا مثه جدشه توی حکومتش همه رو یه شبه عاشق میکنه اگه خلخالی بدزدن از زنی بسکه فکر مردمه دق میکنه حواسش هس به درون آدما بت نشن؛ قبله و تندیس نشن تو شبای بارونی رفتگرا با عبور ماشینا خیس نشن وقتی باشه دیگه هیچ مزرعه ای لب به پاییز و ملخ نمیزنه کنار برجای تلخ و زشت شهر هیچ لبو فروشی یخ نمیزنه اون دلش واسه همه شور میزنه واسه‌ی «ام علی» و «مارگریت» یکی توی کوچه‌ای توی دمشق یکی تو شلوغی «والستریت» خلاصه به فکر انسانیته خوبیای گم شده تو دست باد ما باید دنیا رو آماده کنیم ما باید دعا کنیم که زود بیاد دانلود صحبت اونیه که وقتی بیاد صابر خراسانی

چو دست تیغ ز حلقوم آن جناب گرفت ستاره مرد و مه افتاد و آفتاب گرفت به غیر قامت زینب که از بلا خم بود پس از حسین چه کس سایه بر رباب گرفت عزیز فاطمه گودال را مشرف کرد سنان عنان به کف و خولیش رکاب گرفت نه از فرات نسیمی وزید بر رخ او نه چتری از خنکا بر سرش سحاب گرفت نه اکبرش به سر و نی ببر علی اصغر غم علی ز دل آن جناب تاب گرفت یکی ز پشت عقاب و یکی ز آغوشش فلک صغیر و کبیرش چه با شتاب گرفت اما زبان حال غریبی است حال عمه ما که نور از قمر و سیر از شهاب گرفت ز دسته بسته ملولم که بین بزم یزید سری که قسمت من بود را رباب گرفت چو دست تیغ ز حلقوم آن جناب گرفت محمد سهرابی

وجود نازنین امام رضا رسیدن نیشابور همین نزدیکی های شاهرود تحت تدابیر شدید امنیتی میدونستن هر کسی امام رضا رو ببینه کار تمامه برای اینه که دوازده هزار نفر اومدن نیشابور آقا حرف بزنه از پشت پرده محمل آقا جانم صحبت میکردند اینا مینوشتن وقتی مرکب حرکت کرد آقا پرده رو کنار زدن یه نگاه به جمعیت کردند فرمودند انا من شروطها میگن مردم مثل برگ تو پاییز از درخت میریزه رو زمین میریختند نمیذاشتن کسی امام رضا رو ببینه دانلود ایستادن پای قول صابر خراسانی

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا دانلود پا شدم آبله پیدا کردم صابر خراسانی

فقط دعای کسی مستجاب می گردد که قوت غالبش اینجا شراب می گردد . غلام همّت آنم که زیر چرخ کبود غلام قنبرش عالیجناب می گردد . نگاه حضرت ساقی به هر کسی افتاد اگر چه ذرّه ولی آفتاب می گردد . به یُمن جوهر عشق علی و اولادش گناه هر چه که باشد ثواب می گردد . خوشا به حال کسی که شبیه ابراهیم در آستان حسینش مُجاب می گردد . نشان دهید به مستان که دور قبر قمر هنوز هم که هنوز است آب می گردد . به هر دری که رسیدی و قفل بود ؛ نترس به نام نامی او فتح باب می گردد . نجف نرفته چه می فهمد این حقیقت را که کعبه دور سر بوتراب می گردد آب کربلا احمد علوی

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر بلندمرتبه پیکر، بلندبالا سر فقط به تربت اعلات، سجده خواهم کرد که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت، هرجا سر قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق که پر شده است جهان، از حسین سرتاسر نگاه کن به زمین! ما رأیت إلا تن به آسمان بنگر! ما رأیت إلا سر سری که گفت: «من از اشتیاق لبریزم به سرسرای خداوند می‌روم با سر هر آنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر.» همان سری که “یحب الجمال” محوش بود جمیل بود، جمیلا بدن، جمیلا سر سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک، همه بودن سروران را سر زهیر گفت: حسینا! بخواه از ما جان حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر سپس به معرکه عابس، ” أجنّنی”گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر بنازم ” أم وهب” را، به پاره تن گفت برو به معرکه با سر ولی میا با سر خوشا به حال غلامش، به آرزوش رسید گذاشت آخر سر، روی پای مولا سر چنان که یک تن دیگر به آرزوش رسید به روی چادر زهرا گذاشت سقا، سر در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد همان سری است که برده برای لیلا سر همان که احمد و محمود بود سر تا پا همان سری که خداوند بود، پا تا سر پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر میان خاک، کلام خدا مقطعه شد میان خاک؛ الف، لام، میم، طا، ها، سر حروف اطهر قرآن و نعل تازه‌ی اسب چه خوب شد که نبوده است بر بدن‌ها سر تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود به هرکه هرچه دلش خواست داد، حتی سر جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است جدا شده است و نیفتاده است از پا سر صدای آیه کهف الرقیم می‌آید بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر بسوزد آن همه مسجد، بمیرد آن اسلام که آفتاب درآورد از کلیسا سر عقیله، غصه و درد و گلایه را به که گفت؟ به چوب، چوبه محمل، نه با زبان، با سر دلم هوای حرم کرده است می‌دانی دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر به نام نامی سر حمید رضا برقعی

کرامت پیشه ای بی مثل و بی مانند می آید که باران تا ابد پشت سرش یک بند می آید کسی که میشناسد نسل او را خوب میداند که او تنها نه با شمشیر با لبخند می آید همان تیغی که برقش میشکافد قلب ظلمت را همان دستی که می دهد ما را پیوند می آید همه تقویم ها را گشته ام میلادی و هجری نمیداند کسی او چند چند چند می آید جهان می ایستد با هر چه دارد روبروی او زمان می ایستد بوی خوش اسفند می آید ولی الله عین الله سیف الله نور الله علی را گر چه بعضی بر نمیتابندمی آید آن آیت اللهی که بعضی خشک مذهب ها برای بیعت با او نمی آیند می آید برای یک سلام ساده تمرین کرده ام آری ولی میدانم آخر هم زبانم بند می آید بخوان شاعر نگو این شعر بافی در خور او نیست کلاف ما به چشم یوسف ارزشمند می آید به در می گویم این را تا که شاید بشنود دیوار به پهلوی کبود مادرم سوگند می آید می آید محمدحسین ملکیان

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را که به ماسوا فکندی همه سایه هما را دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین به علی شناختم من به خدا قسم خدا را به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را برو ای گدای مسکین در خانه علی زن که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را به‌ جز از علی که گوید به پسر که قاتل من چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا به‌ جز از علی که آرد پسری ابوالعجائب که علم کند به عالم شهدای کربلا را چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان چو علی که می‌ تواند که به‌ سر برد وفا را نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را به دو چشم خون‌ فشانم هله ای نسیم رحمت که ز کوی او غباری به من آر توتیا را دانلود شعرخوانی علی ای همای رحمت صابر خراسانی به امید آن که شاید برسد به خاک پایت چه پیام‌ ها سپردم همه سوز دل صبا را چو تویی قضای‌ گردان به دعای مستمندان که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را چه زنم چو نای هردم، ز نوای شوق او دم که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی به پیام آشنایی بنوازد آشنا را ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا دانلود شعرخوانی علی ای همای رحمت صابر خراسانی

باشد علی خدا که نه، ولی ناخدا که هست بعد از خدا بزرگ همه ماسوا که هست بعد از خدا و بعد رسول خدا، علی ساقی است گر شراب نداری بیا که هست گیرم که با علی دل ما نیست آشنا اما دل علی به غریب آشنا که هست مشکل گشا علی است و لشکرگشا علی فرمانروا که بود و شه لافتی که هست ما سائل رکوع علی نیستیم اگر او إنّما ولیّکم الله ما که هست محشر صفی به وسعت آغوش مرتضاست ای عاشقان هجوم نیارید، جا که هست! عاشق گناهکار اگر شد در آتش است اما حسابش از همه عالم جدا که هست... آن بی نشانه ای که نشان داشت از علی دل بی قرار یافتنش، هرکجا که هست باشد علی خدا که نه ناخدا که هست صابر خراسانی

دستان بی‌ملاحظه طوفان تاریخ را ورق زده در باران چشمم شبیه هر ورقش خونین خونم چنان قصیده‌ی من جوشان بی طاقت از تخلص و از تشبیب برداشتم مقدمه را از آن داغ کتابخانه‌ی بغدادیم از ما نه سطر مانده و نه عنوان چرمینه جلدهای کتابم شد زین قشون و چکمه مزدوران هر قطعه از عراق عجم زنجیر هر گوشه از عراق عرب زندان همدستی خلیفه‌ی عباسی با نطفه‌ی هلاک هلاکو خان سرگشتگی فاطمیان مصر آوارگی قرمطی گیلان فریاد غربت جبل العامل واویلتای تا ابدِ لبنان حله، نجف، مزار شریف و ری از هم جدا شدیم چقدر آسان با ما چه کرده اند بپرس اول از شیعیان خسته‌ی پاکستان از آن همه حماسه‌ی بغض آلود از نعره‌های حیدری آنانتحت الحنک به گردن آنان، دار وقت قنوت در کف ایشان، جان این زخم‌های کهنه اگر تازه است خورده است دم به دم نمک از دوران آغاز شد حکایت ما با زخم با زخم فتنه بر جگر ایمان‌ از حجه الوداع که آمد گفت باید بگیرم از همگان پیمان تا روز روشنم نشود تاریک تا آفتابِ من نشود کتمان اما دریغ و درد زبانم لال بستند بر امین خدا هذیان انداختند شعله به حنانه آتش گرفت رایحه‌ی ریحان دانلود دستان بی ملاحظه طوفان حمیدرضا برقعی روزی که سوخت فاطمه از آن روز دنیا شده است بر سر ما ویران باید چگونه گفت چه‌ها کرده است؟ یا فضهُ خزینی او با جان فضه بیا که خرد شد آیینه فضه بیا که آینه شد حیران فضه بیا که چادر زهرا سوخت برخیز و شعله های مرا بنشان تابوت را که دید تبسم کرد آهسته لب گشود به الرحمن چشم علی به سوره‌ی کوثر خورد تابوت رحل و فاطمه اش قرآن تسلیم حکم عهد ازل مولاست کاری نداشته است به این و آن ممسوس ذات اقدس حق مولاست می‌گیرد از خدای خودش فرمان ارکان شانه هاش پر از زخم است خلقت بنا شده است بر این ارکان مردی که لقمه لقمه نهاد آرام با دست خود به کام جذامی نان حیدر چنین شده است چنین حیدر انسان چنین شده است چنین انسان مولا که اجتماع نقیضین است دانلود دستان بی ملاحظه طوفان حمیدرضا برقعی گاهی نسیم و گاه دگر طوفان وقتی ابوتراب به رزم آید باخاک می‌کند همه را یکسان وقتی حدید هست به انگشتش وقتی که ذوالفقار دهد جولان دشمن به کارزار نخواهد داشت چمچاره ای جز اینکه شود عریان برداده است رنج علی آری تمار بوده حاصل نخلستان ایوان بی ثبات مدائن ریخت برپاست تا ابد به نجف ایوان معلوم می‌شود که مسلمان کیست روزی که هست حب علی میزان میراث دار روزم و روزم را حاشا که در تقیه کنم پنهان مارا شکسته اید ولی هرگز خالی نمانده از من و ما میدان در پیچ و تاب راه نیفتاده است این رودخانه از نفس از جریان آری قسم به خون شهیدانم خون همیشه جاری بی پایان آری به پشتوانه‌ی شاه طوس آری به دولتیِ سر سلطان در اشتهای گندم ری ابلیس این‌بار اگر که تیز کند دندان دندان به آرواره نخواهد دید تا سق زند به لقمه ای از آن نان آن پنبه را درآورد و برگوش این چند جمله را کند آویزان مارا علی سپرده به فرزندش هستیم دور سفره‌ی او مهمان حب الحسین یجمعنا یعنی ایران عراق بود و عراق ایران ما اربعین «وَ اعْتَصِمُوا…» هستیم دریای ماست معجزه‌ی دوران دریای ماست قطره ای از موعود موعود ماست خاتمه‌ی هجران تا صبح دولتش بدمد آن روز می‌گیرد این زمانه سر و سامان ما عهد بسته ایم جد اندر جد هیهات اگر که بشکند این پیمان تا مانده است نام علی جاوید تا هست نام فاطمه جاویدان دانلود دستان بی ملاحظه طوفان حمیدرضا برقعی

صدا آری صدا جان جهان را زیر و رو می کرد پیمبر در همه عمر آن صدا را جستجو می کرد نفس های خودش بود آن صدای با طمأنینه صدایی که شب معراج با او گفتگو می کرد نمی دانم چرا اما پیمبر بعد معراجش عبای مرتضی را بیشتر از پیش بو می کرد خدا آن شب سخن می گفت با صوت یداللهی خدا پیش محمد دست خود را داشت رو می کرد خدا مشغول خلقت بود دنیا را همان موقع علی در مسجد حنانه کفشش را رفو می کرد نفهمیدیم مولا را … نفهمیدیم بعد از جنگ علی شمشیر را با اشک هایش شست و شو می کرد اگر او یازده تن را به جای خود نمی آورد چگونه با نبود او زمین یک عمر خو می کرد صدا آری صدا جان جهان را زیر و رو میکرد حمیدرضا برقعی

هر کجا مجلس مدح تو به پا مى گردد اشک شوق از قفس دیده رها مى گردد با شما مى شکفد غنچه اگر مى شکفد یا که برگى اگر از شاخه جدا مى گردد روى خورشید اگر از تو درخشان نشده ست پس زمین دور سر شمس چرا مى گردد ؟ "بأبى أنت و أمّى" که سعادتمند است هرکه در مسلک عشق تو فدا مى گردد کعبه از عشق تو بى پرده گریبان چاک است بى سبب نیست اگر قبله ى ما مى گردد دور باطل زده ، سرگرم تسلسل شده است هر که بى مهر تو دنبال خدا مى گردد درد ما درد خمارى ست ، که با یک بوسه روى انگور ضریح تو دوا مى گردد عاقبت مى رسد آن مرد و چو ایوان نجف گنبد همسرتان نیز طلا مى گردد مجلس مدح تو محمد میرزایی بازرگانی

آن شبی را که خلایق شب قدرش خوانند عرشیان قدر به یک موی علی می دانند بر سر سفره اش افظار و سحر مهمانند بعلی بعلی بعلی میخوانند علقت خلقت ماه رمضان است علی در شب قدر مفاتیح جنان است علی جز بین است علی سیطره بر کل دارد به خدا که به علی هر که توسل دارد به خدای ازلی نیز توکل دارد بر صراطش بگذارند تعادل دارد موقع وصف علی هر غزلی میگویم اول و آخر هر بیت علی میگویم به بلندای مقامش نرسد هیچکسی اوست شاهین و رقیبان به هوایش مگسی بی علی زنده نمیماند فلانی نفسی بی علی عرض و سما چیست به غیر از قفسی هر چه از او بنویسیم و بگوییم کم است شعر خیلی بشود نقش و نگار حرم است علت خلقت ماه رمضان محمدحسین ملکیان

بی روی علی شعر من آرایه ندارد بی اذن علی، نطق، درونمایه ندارد بی نام علی قرآن یک آیه ندارد بی حب علی دین بخدا پایه ندارد عمری پدرم گفت که فرزند خلف باش یعنی که فقط بنده ی سلطان نجف باش یاسین رخ و رحمان دل و توحید مقام است با حکم غدیر آمده، پس کار تمام است “سلطان جهانش به چنین روز غلام است” ذکر لب مولا صلوات است و سلام است هم شان علی کیست؟ اگر هست بیاید! بالاتر از این دست محال است بیاید هم جاذبه هم دافعه دارد، به تعادل توصیف گر روی گل او شده بلبل نقل است که شاعر شده حافظ به توسل “لاحول و لاقوه الا بتغزل” ایجاز رباعی ست، بلندای قصیده ست از دفتر اشعار خدا، بیت گزیده ست بی روی علی محمدحسین ملکیان خورشید شده آینه گردان جمالش خوردند ملایک همگی غبطه به حالش گشتم، به خدا نیست کسی مثل و مثالش میراث محمد، صلواتی ست که آلش کس نیست به جز فاطمه و حیدر و اولاد با آل علی هرکه در افتاد بر افتاد تاریخ عرب، فاتح خیبرشکن اش خواند “او” بود که پیغمبر اسلام، “من”اش خواند صدآیه ی نازل نشده از دهنش خواند استاد سخن،فاطمه، صاحب سخن اش خواند کو آنکه قدم جای قدومش بگذارد جز او احدی خطبه ی بی نقطه ندارد برده ست خدا نام از او داخل انجیل موسی به لبش نادعلی داشت لب نیل داده ست به فرمان علی گوش، ابابیل پیغامبری را علی آموخت به جبریل این ها همگی هیچ، بگو معجزه اش چیست اعجاز علی اینکه کسی مثل علی نیست عدل علوی دست عقیل است در آتش گیرم بزند دشمن او پشت در آتش لطفش به گنهکار چون آبی ست بر آتش شاعر! نزند دست بر این شعر تر، آتش در آتش سوزنده و بی سایه ی محشر بر چادر زهرا متوسل شو و بگذر عشق علی و فاطمه تکرار ندارد جز فاطمه عالم گل بی خار ندارد جز با در این خانه، گدا کار ندارد این خانه دری دارد و دیوار ندارد در کوچه ی باریک علی آه…چه ها شد هر بار گدا حاجتی آورد، روا شد بی روی علی محمدحسین ملکیان

من ماجرا را خوب یادم هست، چون کاروان ما جلوتر بود پیکی رسید و گفت برگردید، دستور، دستور پیمبر بود چرخید سرهای شترهامان چون با محمد بود دلهامان فرمانبری از حرف پیغمبر، با حج برای ما برابر بود خیل عظیم حج گزاران را گرد درختانی کهن دیدیم کار بنای سایه بان ها با عمار و سلمان و ابوذر بود زنگ شترها از صدا افتاد، از دشت حتی رد نمی شد باد راوی به حرف خویش پایان داد، یعنی محمد روی منبر بود «الیوم اکملت لکم دینی…» « من کنت مولاه علی مولاه…» بانگ رسایی داشت پیغمبر، هرچند بعضی گوش ها کر بود آن ها که می دیدند می خواندند از چشم پیغمبر مرادش را آن ها که نشنیدند می دیدند در دست او دست برادر بود هم برکه هم دریا شهادت داد هم طور هم سینا شهادت داد حتی شن صحرا شهادت داد حکم ولایت دست حیدر بود از خندق و از بدر تا خیبر، تا لحظه ی آخر که در بستر… از ابتدا حرف از ولایت بود، آری! ولایت حرف آخر بود ماجرا را خوب یادم هست محمدحسین ملکیان