شعر خوانی

جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم شب شراب که باشد دچار افراطم بریز هرچه که داری نکن مراعاتم تو بی‌ملاحظه من نیز بی‌مبالاتم سیاه‌مست تو هستم گذشته کار از کار شب شراب می‌ارزد به بامداد خمار نمی‌رسد به شکوه تو فکر کوتاهم اگر مدیح تو را از خود تو می‌خواهم بگو که درد به‌دست تو خلق شد، ما هم بگو بگو و مگو من ثنای‌ الله‌ام لطیف طبع خدا! آنِ آشکار تویی که شعر جوششی آفریدگار تویی تو آن قصیده بی‌اختیار موزونی پر از خیالی و از هر خیال بیرونی شکوه شعر کهن در کلام اکنونی بریز قاعده‌ها را به هم، تو قانونی سرودن تو حماسی‌ترین مغازله است جهان بدون تو اسلوب بی معامله است به شاعرانه‌ترین لحظه‌های حیرانی رسیده‌ام به تو در نظمی از پریشانی نگفته‌ام که چه می‌خواهم از تو می‌دانی شراب شعر صغیر و فؤاد کرمانی لطیف طبع خدا حمیدرضا برقعی

تو ای دل همچنان عاشق ترین باش اگر شد باز عاشق تر از این باش برای آن که شعرت شعر باشد غزل خوان امیرالمومنین باش تو ای دل همچنان عاشق ترین باش اگر شد باز عاشق تر از این باشبرای آن که شعرت شعر باشد غزل خوان امیرالمومنین باش تو ای دل عاشق ترین باش محمدجواد شرافت

صدبار گفته اند ولی باز نوبر است از هر زبان حدیث تو قند مکرر است ماتشنه ایم و در کف تو جام کوثر است هفت آسمان قلمرو جولان حیدر است ای شعر عاشقی نکن اینقدر بی هدف از این طرف نکش دل ما را به آن طرف این جاده. می خورد به سماوات ، لاتخف حی علی الزیارة و حی علی النجف ما ظلمتیم نور ازل تا ابدد علی است حی علی الفلاح ، که خیر العمل علی است هر شب که یاد کوی تو از خاطرم گذشت تا صبح اشک شوق زچشم ترم گذشت از آسمان عمر چه زود اخترم گذشت خاک نجف کجاست که آب از سرم گذشت جان من از علی است مرا جان به کف ببر ای شوق پابرهنه مرا تا نجف ببر ای نام نامی تو گواراتر از عسل هستی به عشق نام تو رقصیده از ازل قد قامت القصیده و قد قامت الغزل مفعول فاعلات مفاعیل مفتعل شعرم همیشه چشم به دست تو دوخته است قربان مصرعی که برای تو سوخته است نام خداست نام علی عباس شاه زیدی با جرعه ای وجود گرفتیم از عدم خوردیم تا شرابی از انگور این حرم این است جام شیعه ی حیدر ، نه جام جم یامظهرالعجایب و یا کاشف النقم ” بگذار تا زشارع میخانه بگذریم “ از شارع الرسول تو مستانه بگذریم گم می شوند و شعله از این طور می برند هرشب فرشته ها سبد نور می برند از گوشه ی ضریح تو انگور می برند شیرینی علی است که با شور می برند غیر از در علی به دری رو نمی زنند بیخود کنار نام تو زانو نمی زنند ما را در این حرم جگر قیل و قال نیست “ارباب حاجتیم و زبان سوال نیست “ این جا غمی به دوش محبان وبال نیست “در بارگاه قدس که جای ملال نیست “ نام خداست نام علی عباس شاه زیدی جایی که جارویش پر و بال فرشته است موسی چقدر مشق تحیر نوشته است سبحان من یمیت ویحیی ، قیامت است اینجا بدایتی است که تا بی نهایت است در وادی السلام تو مردن ، غنیمت است یعنی شهید عشق علی غرق رحمت است کی می شود بیایی و شرمنده ام کنی از جام ” من یمت یرنی ” زنده ام کنی از این حرم که هست حریم ملائکه آدم کجا رود که نیفتد به مهلکه دنیای بی علی چه قدر بود مضحکه شیعه علی نداشت بمیرد برای که؟ کار عدم زعشق به هستی کشیده شد دنیا فقط برای علی آفریده شد بعد از نجف تمام جهان سرزمین توست حقا که آسمان و زمین در نگین توست در سفره ها حکایت نان جوین توست یاللعجب تعجب ما از همین توست   بی اعتنایی تو به دنیا که معرکه است نعلین وصله دار تو تاج ملائکه است هر چند در برابر تو سر ، بلند نیست هر سر که نیست خاک درت سربلند نیست آن سر زیادی است که در این کمند نیست ای اغنیا ، گدای علی مستمند نیست ای منکر علی تو و برهان بی اساس قنبر شناس هم نشدی تا علی شناس پای کرم شکسته ی دست کریم توست دنیا همیشه بر سر خوان نعیم توست نهج البلاغه رائحه ای از شمیم توست سبحان من دنی فتدلی ، حریم توست یعنی علی مع الحق و حق است با علی صلی علی محبک یا مرتضی علی در می زنند ، سائلی از راه آمده است جبریل عاجزانه به درگاه آمده است جایی که عقل پیش تو کوتاه آمده است “قل انما ولیکم الله ” آمده است این آیه جز برای تو نازل نمی شود قرآن ما بدون تو کامل نمی شود روزی که ذوالفقار تو سر در نیام کرد شمشیر ابرویت همه را قتل عام کرد تیغی که خواب راحت ما را حرام کرد باید به تیغ ابروی حیدر سلام کرد دل را به یک اشاره ی خود می برد زدور “این است دلبری که به دنیا فکنده شور “ دارم هزار آرزو اما علی الحساب ای کاش این یکی بشود زود مستجاب در آرزوی خاک کف پای بوتراب گویم هزار مرتبه ” یالیتنی تراب “ یک عمر زیر سایه ی تو جای ما بس است یک یاعلی برای دو دنیای ما بس است نام خداست نام علی عباس شاه زیدی

پیمبر آیا که نه وصی شد محمد آیا که نه علی شد درون آیینه نور تابید و روح آیینه صیقلی شد عزل به نور نبی است روشن ابد به نور علی معین الست یعنی سوال از انسان علی که آمد سخن بلی شد یکی به قرآن یکی به برهان یکی به آیه یکی به نامه که این به نهج البلاغه غم برد و آن به قرآن سینجلی شد به باطن امر ظاهر آمد به وحی منزل مفسر امد نبی به آیات وحی مرسل علی به نهج سخن ولی شد کتاب و عترت نمی تواند جدای از یکدگر بماند صدا زمانی صدا شد آری که از سکوت آمد و جلی شد چو علم خواهی به شهر آی و کلون دروازه را بکوبان که هر که از در درون نیامد برون در ماند و جنگلی شد که راه را سید رضی رفت و غیر این نیست راهی ابد به نور علی معین محسن ناصحی

فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم من غلام علیم از دو جهان آزادم من از آن روز که نام علی آمد به لبم هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم بعلی بعلی بعلی بعلی چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم وسط معرکه شمشیر که میگردانی زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم لحظه مرگ به چشمم اثری از غم نیست آری از بس که از دیدار عزیزت شادم بعد ایوان نجف هر چه که در عالم بود به هوای سر کوی تو به رفت از یادم گریه ام را بنگر رزق نجف را بنویس ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم من غلام علیم محمد میرزایی بازرگانی

چه بنویسم؟ که شعرم باب میلم در نمی‌آید دلم می‌خواهد اما آه... از من برنمی‌آید مرا بگذار و بگذر ای غزل! دیوانۀ سرکش! از او گفتن، به این از هرچه کم کمتر نمی‌آید شنیدم با صدای او خدای او سخن می‌گفت در این ساحت سکوتم من، صدایم در نمی‌آید چه بنویسم؟ که خرما بر نخیل و دست ما کوتاه که نام او بلند است و به این دفتر نمی‌آید «امیرالمؤمنین» واژه‌ست؟ نه، پیراهنی زیباست ببین! بر قامتی جز قامت حیدر نمی‌آید به شوق روی پیغمبر سه روز آذین شده یثرب ولی بیرون دروازه‌ست پیغمبر، نمی‌آید علی باید بیاید تا محمد گام بردارد که پیغمبر به همراه یکی دیگر نمی‌آید علی باید بیاید تا کنار مصطفی باشد علی باید بیاید تا محمد، مرتضی باشد که دنیا بی‌علی شهری‌ست بی‌قانون، خبر داری؟ محمد بی‌علی، موساست بی‌هارون، خبر داری؟ بدون او در این طوفان چگونه زنده می‌مانی؟ محمد بی‌ علی، نوح است بی‌کشتی، نمی‌دانی! بلاگردان او در بدر و در احزاب و خیبر بود علی جان محمد یا محمد جان حیدر بود؟ محمد با علی وقتی می‌آید، وقت طوفان است فرار از دستشان کار مسیحی‌های نجران است... علی آری علی... مردی که در افلاک، نامی بود شنیدم بارها هم‌سفرۀ مردی جذامی بود... چه بنویسم؟ که دیگر کاری از من بر نمی‌آید از او گفتن به این از هرچه کم کمتر نمی‌آید همین ابیات درهم را تو می‌بینی خبر دارم همین کم را همین کم را تو می‌بینی خبر دار در این ساحت سکوتم من محمد میرزایی بازرگانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروه الوثقی کلمه الحسنی سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب مدح امیرالمومنین صابر خراسانی

لذت دنیاست در پیمودن فرسنگ ها خوب می‌فهمند حرفم را همه دلتنگ‌ها هیچ جا غیر از رواق تو هیچ جا صلح باشد بینشان آیینه‌ها و سنگ‌ها پیش تو فرقی ندارد که سیاهم یا سپید مهربانی تو مشهور است با یکرنگ‌ها پیش تو هیچ ابن هیچم ای بزرگ ابن بزرگ نام‌ها نزد تو نزد تو چیزی نیست غیر از ننگ‌ها ناهماهنگی شیپور نقارخانه‌ات دلربایی می‌کند از جمله آهنگ‌ها اشک را اینجا سلاحی مشترک دیدیم ما با تمام اختلاف لهجه ها فر هنگ ها حوض هایت نور را در چشم ماه انداخته هر سحر خورشید در صحنت کلاه انداخته زائرت تنها قدم در این حرم نگداشته لشکری از اشک را با خود به راه انداخته ما گدایان را ملالی نیست تو سلطان ما بار بام خویش را در بارگاه انداخته من ملک بودم ولی جایم در این فردوس بود عشقت آدم را چنین در اشتباه انداخته دلتنگ مشهد صابر خراسانی

خادم حرم علی ابن موسی الرضا خوب خدام دو ساعت استراحت میکنند دو ساعت شیفت میدن دوباره دو ساعت میرن تو آسایشگاه دور هم میشینن بعضی هاشون گعده روضه دارن بعضی هاشون هم استراحت میکنند گفت دو ساعت شیفتمو انجام دادم اومدم رفتم تو آسایشگاه خوابم برد تو عالم خواب دیدم از در ورودی حرم علی ابن موسی الرضا یه سید جلیل القدری وارد شد یه سری آدم هم دور و اطراف ایشونن دارن مشایعت میکنند ایشونو وارد حرم امام رضا شدم تعجب کردم یه سید داره میاد خیلی جلیل القدر با عظمت یه سری آدم دور و برشن با بیل و کلنگ اومدن تو قسمتی که اموات خاکن گفت سید چرخید یه دفعه یه قبرو نشون داد با عتاب گفت بکنید از خاک بیاریدش بیرون ببرید یه جای دیگه خاکش کنید اینجا حرم امن الهیه اینجا محل رفت و امد ملائکه .... ضمانت امام رضا صابر خراسانی

هر که رو انداخت خاطرجمع زائر می شود قبل زائر کوله بار راه حاضر می شود دل سپردن ساده اما دل بریدن مشکل است هر کسی یک بار آمد قم ، مهاجر می شود خوش به حال خانه ی خشتی نزدیک حرم آخرش یک تکه از صحن مجاور می شود دست را بر سینه ات بگذار و چشمت را ببند رو به رویت گنبد و گلدسته ظاهر می شود نوحه می خواند کسی بین حرم در همهمه بر مشامم می رسد هر لحظه بوی فاطمه ماه قم دست خیال ما و دامان شما میزبان هستید و ما هستیم مهمان شما دست خیال ما صابر خراسانی

«و من الماء کل شئ حی» همه مدیون حضرت آبیم از زلال تو روشنیم ای آب، دل به دریا که می‌زنیم ای آب موج در موج شرح دلتنگی ست، لب هر جوی اگر که بی‌تابیم دجله هر شب هزار و یک قصه از نیستان سامرا دارد مثل ما که هزار و یک سال است زائر غصه‌های سردابیم بی‌ تو یک روزِ خوش نبود و نرفت آبِ خوش از گلویمان پایین یا سرابیم بی تو در پوچی یا که در خواب خویش مردابیم کی بتابی تو یک شبِ بی ابر، بر شبستان حوض کوچک‌مان؟ و ببینیم باز هم با تو، غرقِ تسبیح موج و مهتابیم گفته پیری که از بلندی کوه، جویبار دل تو جاری شد ما که یک عمر رفت و در خوابیم «مگر این چند روز دریابیم» آمدی بغض کوچه‌ها وا شد، اشکها قطره قطره دریا شد با شما هر جزیره خضراء شد، در بهارت چه سبز و شادابیم و من الماء کل شی حی صابر خراسانی

عاشق مشتاق تا آغوش هجران می رود پابرهنه در پی خار مغیلان می رود شب به شب سر به بیابان طلب بگذاشتم هر که عاشق می شود شبها بیابان می رود کوچه ای خوب است که طی کردنش دردسر است میل دیوانه به استقبال طفلان می رود بیشتر مهر پدر را میکند معطوف خویش طفل در نزد پدر هر وقت گریان می رود گر از اینجا سر در آوردیم ما کار تو بود گله هر جا می رود با میل چوپان می رود سفره ی مهمان ندیده نیست در شآن کریم اول ابراهیم ما دنبال مهمان می رود آبروی فاطمه ما را کنارت راه داد طفل بازی گوش با مادر دبستان می رود من دوباره گیر کردم ضامن آهو کجاست من دلم تا گیر می افتد خراسان می رود معجزه یعنی همینکه در میان روضه اش هر که گریان می شود تا خانه خندان می رود من تورا با قیمت جانم به دست آورده ام هر کجا اسم تو می آید ز تن جان می رود عاشق مشتاق صابر خراسانی

خادم حرم علی ابن موسی الرضا خوب خدام دو ساعت استراحت میکنند دو ساعت شیفت میدن دوباره دو ساعت میرن تو آسایشگاه دور هم میشینن بعضی هاشون گعده روضه دارن بعضی هاشون هم استراحت میکنند گفت دو ساعت شیفتمو انجام دادم اومدم رفتم تو آسایشگاه خوابم برد تو عالم خواب دیدم از در ورودی حرم علی ابن موسی الرضا یه سید جلیل القدری وارد شد یه سری آدم هم دور و اطراف ایشونن دارن مشایعت میکنند ایشونو وارد حرم امام رضا شدم تعجب کردم یه سید داره میاد خیلی جلیل القدر با عظمت یه سری آدم دور و برشن با بیل و کلنگ اومدن تو قسمتی که اموات خاکن گفت سید چرخید یه دفعه یه قبرو نشون داد با عتاب گفت بکنید از خاک بیاریدش بیرون ببرید یه جای دیگه خاکش کنید اینجا حرم امن الهیه اینجا محل رفت و امد ملائکه …. ماجرای ضمانت امام رضا برای گنهکار صابر خراسانی

لذت دنیاست در پیمودن فرسنگ ها خوب می‌فهمند حرفم را همه دلتنگ‌ها هیچ جا غیر از رواق تو هیچ جا صلح باشد بینشان آیینه‌ها و سنگ‌ها پیش تو فرقی ندارد که سیاهم یا سپید مهربانی تو مشهور است با یکرنگ‌ها پیش تو هیچ ابن هیچم ای بزرگ ابن بزرگ نام‌ها نزد تو نزد تو چیزی نیست غیر از ننگ‌ها ناهماهنگی شیپور نقارخانه‌ات دلربایی می‌کند از جمله آهنگ‌ها اشک را اینجا سلاحی مشترک دیدیم ما با تمام اختلاف لهجه ها فر هنگ ها حوض هایت نور را در چشم ماه انداخته هر سحر خورشید در صحنت کلاه انداخته زائرت تنها قدم در این حرم نگداشته لشکری از اشک را با خود به راه انداخته ما گدایان را ملالی نیست تو سلطان ما بار بام خویش را در بارگاه انداخته من ملک بودم ولی جایم در این فردوس بود عشقت آدم را چنین در اشتباه انداخته لذت دنیاست در پیمودن فرسنگ ها صابر خراسانی

دل ما و صفای بارانت، از دعای تو سبز و سیرابیم «و من الماء کل شئ حی» همه مدیون حضرت آبیم از زلال تو روشنیم ای آب، دل به دریا که می‌زنیم ای آب موج در موج شرح دلتنگی ست، لب هر جوی اگر که بی‌تابیم دجله هر شب هزار و یک قصه از نیستان سامرا دارد مثل ما که هزار و یک سال است زائر غصه‌های سردابیم بی‌ تو یک روزِ خوش نبود و نرفت آبِ خوش از گلویمان پایین یا سرابیم بی تو در پوچی یا که در خواب خویش مردابیم کی بتابی تو یک شبِ بی ابر، بر شبستان حوض کوچک‌مان؟ و ببینیم باز هم با تو، غرقِ تسبیح موج و مهتابیم گفته پیری که از بلندی کوه، جویبار دل تو جاری شد ما که یک عمر رفت و در خوابیم «مگر این چند روز دریابیم» آمدی بغض کوچه‌ها وا شد، اشکها قطره قطره دریا شد با شما هر جزیره خضراء شد، در بهارت چه سبز و شادابیم شعر خوانی دل ما و صفای بارانت صابر خراسانی

نشستم توی صحنت یادم افتاد یه روزی جا نبود اینجا بشینم غریب آقا عجب همسایه هایی الهی صحن تو خالی نبینم یه عمری هر مریضی اومد اینجا شفا دادیش با دستای کریمت ببخش آقا که خیلی اعتقادا مطهر نیست بر عکس حریمت واسه پاکی ما آلوده ها باز داره توی حرم بارون میباره روایت میگه این مرقد بهشته مریضی تو بهشت جایی نداره فلج اینجا بلند شد روی پا هاش هنوز لنگ کمیت باورامون تو این دارالشفا ترس از مریضی خدایی خیلی سنگینه برامون رسیدن تا ضریحت نه نمیشه دلو از راه دور کردم مجاور حریمت این روزا مثل بقیعه جلوتر رفتنش ممنوعه زائر غریب آقا مسعود یوسف پور

به مادرم دکتر های آن زمان گفتند که بچه تو به قطع و یقین نمیماند و در جواب همه مادرم فقط می گفت محب فاطمه بارش زمین نمیماند و مادر از همه جا دل برید و رفت حرم سلامتی مرا خواست از امام رضا هنوز بر سر ماندن یا نماندنم شک بود گذاشت نام مرا مادرم غلامرضا به قول مادرم از آن زمان امام رضا پناه من شده هر جا به او نیاز شده عجیب نیست برایت که شاعری بلدم زبان من دم باب الجواد باز شده از لحظه ای که پا به مشهد می گذاریم انگار می پرسد کسی احوالمان را در می رود یکباره از تن خستگیمان انگار میگیرند زیر بالمان را از دور دور دور هم پیداست گنبد پر میزنم این جاده پر پیچ و خم را هر گوشه مشهد که باشم غلامرضا محمدحسین ملکیان میشناسم مثل کف دستم خیابان حرم را هر کس که می آید زیارت دست خالی است این در نیازی به نگهبانی ندارد اصلا مگر زائر چه دارد غیر حاجت حاجات را که دم در میشمارد من فکر میکردم که این آرامش امن از لطف چشم تیز بین دوربین بود تا در ورودی حرم فهمیدم این راز در ادخولوها بسلام آمنین بود ناموس و جان و مال اینجا در امان است در کل عالم هیچ جا مثل حرم نیست من که ولی هر مرتبه رفتم زیارت تا بازگشتم از حرم دیدم دلم نیست گفتند اینجا گم شود چیزی محال است من از شکوهش دست و پا گم کرده بودم امن است پس هر قدر میگردم چرا نیست من با خودم یک کوه غم آورده بودم غلامرضا محمدحسین ملکیان

هلا ای جسم من ای خفته ای زندانیِ دیوار فقط با مرگ از این خواب سنگین می شوی بیدار فراری از تمام مردم دنیا مسیرم خورد به قبرستان به شهر مردمِ آرام و بی آزار می اندیشم به آرامش به خوابی خوش درون خاک جهان ! ای بختک بی انتها دست از سرم بردار به سر شوق رهایی داشتم از این جهان اما نفس در سینه ام اصرار کرد اصرار کرد اصرار به ساز خود مرا رقصاند و بی تنبوره رقصیدم جهان این مست لامذهب ، جهان این پیر لاکردار جهان آری چه فرقی می کند با سیب یا گندم فریبم داد با درهم فریبم داد با دینار جهان این استخوان خوک در دست جذامی ها جهان این مثل آب بینی احشام، بی مقدار رویای بی تکرار حمیدرضا برقعی جهان یک روز در صفین ، جهان یک روز بر منبر فریبم داد با قرآن فریبم داد با دستار جهان نگذاشت تا روز دهم در کربلا باشم چه فرقی می کند حالا شوم تواب یا مختار جهان این نخ نمای رنگ و رو رفته ولی گاهی شبیه چادر مادربزرگم می شود گلدار جهان این تیرهء خاموش روشن می شود آری محرم ها که می کوبم سیاهی بر در و دیوار همان وقتی که اشکی می چکد در روضه از چشمم همان وقتی که می گویند از گودال از مسمار همان وقتی که در مشّایه خوابم برد روی خاک دلم آن خواب را می خواهد آن رویای بی تکرار عمود آخر است و چشم های خیس من بسته است به گوشم می رسد اهلا و سهلا مرحبا زوار جهان پایان خوبی با حسین ابن علی دارد تو تنها گریه کن در روضه ، باقی را به او بسپار جهان زیبا جهان زیبا جهان زیبا جهان زیباست جهان با حضرت زهرا جهان با حیدر کرار انالحق شطح منصور است روی دار اما ما علیُ حق به لب داریم همچون میثم تمار....شاعر: سید حمیدرضا برقعی رویای بی تکرار حمیدرضا برقعی

 خادم اهل بیت در عمرش فخر باید به خدمتش بکند مثل مادربزرگ خانه ی ما که خداوند رحمتش بکند . پیرزن سال‌ های آخر عمر سخت دلبسته شد به خاموشی چیزهای کمی به خاطر داشت مبتلا بود به فراموشی . روزی از روزها به او گفتم گرچه خو کرده‌ای به بیماری نام‌ های ائمه را مادر ! این اواخر به خاطرت داری ؟ گفتم اول ؟ درست گفت ! ” علی “ پاسخ دومین سوال : حسن سومی را نگفته گفت : حسین ؛ آن که در کربلا نداشت کفن گفتمش چارمین ؟ و ساکت شد گفت : مادر ! ببخش یادم نیست تا همین ‌جاش یاد من مانده ست مشکل از دین و اعتقادم نیست گفتمش آمدیم و از تو کسی این سوالات را شفاهی کرد دور از جان تو ، ملک در قبر گر بپرسد چه کار خواهی کرد ؟ گر چه حرفم مزاح بود اما اشک او روی گونه ‌اش افتاد گفت من رفته است از یادم او مرا که نمی‌ برد از یاد من فقط تا حسین یادم هست دادم از کف توان و نیرو را شسته‌ ام سال‌های سال اما استکان ‌های مجلس او را من که اولاد سیدالشهدا اسم‌ شان رفته ‌است از یادم زیر دیگ عزاش را یک‌ عمر فوت کردم به گریه افتادم همه سال منتظر بودم تا دوباره محرمش بشود چادرم را به تکیه می‌ دادم تا سیاهی ماتمش بشود اشک مادربزرگ در روضه ماند از او به ‌جا و ارثیه شد رفت مادربزرگ از این دنیا خانه ی کوچکش حسینیه شد ! دانلود خادم اهل بیت در عمرش عبدالرضا هلالی

لحـــظه ها میل بـــندگی دارنـــد وقت ادعـــیه ی خوانی دل شد چشم را باید اشــک پاشی کرد وقـت خـــانه تــکانی دل شـد حال و روز زمین چه دیدنی است اسمان رخت نو به تن کرده است ســالروز تــــولد مــــاه است چقـدر شب ستاره اورده است رد پــــــای فرشــــته ها روی جــانماز زمـــین شـــکوفا شد هـــمه دل تنـــگ این هــوا بودند غنــــچه ی سـبز ربنــا وا شد بزم عشقی خدا به پا کرده است هـــمه دعوت شــدند و مهمــانند خوشنشینان ســفره ی افطـــار ریـــزه خوار بهــــار قــراننــــد در هـــمین لحــــظه های نورانی باری از دوش یکـــنفر بــردار روزه داری فقط نخوردن نیست چون عــلـی کیسه ی سحر بردار دانلود لحظه ها میل بندگی دارند صابر خراسانی

آسمان دل غربت کده ام بارانی است ابری ام دیدۀ ماتم زده ام بارانی است مثـل پروانـه پـرم در به در سـوختن اسـت گریۀ شمع همه زیر سر سوختن است این چه داغیست که جان همه را سوزانده در دل قــــبر دل فاطــــمه را ســـوزانده حسـن از هـیبت نامش جملی را انداخت باورم نیست که یک ضربه علی را انداخت باورم نیـست که خیبر شـکن از پا افتاد حضـرت واژۀ برخـواستن از پا افــتاد کم نمکدان تو را هر که نمک خورد شکست باز با زخم سرت  کعبه ترک خورد شکست آسمان دل غربتکده ام بارانی است صابر خراسانی

مرا ببر به همان روز ها که میدانی همان ضریح همان بوسه ها پنهانی بپیچ نسخه ممنوعه را که بی تابم علاج نیست مرا غیر بوسه درمانی بی تو بپوسم در این قرنطینه مرا قصاص نکن رحم کن به زندانی چقدر فاصله انداخت بینمان تردید یقین کفر می ارزد به این مسلمانی قبول رابطه ما همیشه یکطرفه قبول حق من است این فراق طولانی فراق مجید تال

ما ساده گرفته‌ایم آمدنت را... ما همین به ظاهر شیعیان تو ساده گرفته‌ایم آمدنت را و همینطور ساده گرفته‌ایم انتظار آمدنت را و اِلا چرا این همه سرد، چرا این همه ساده؟ تو نرفته‌ای که بازگردی... این مائیم که باید برگردیم... برگردیم از این همه تغافل و گناه... خاموشیم، سکوت می‌کنیم که نه، لالیـم کران و کورانیم، گنگیم که تمسک سکوت طوفانی علی(ع) را به خیال خام می‌بریم سال‌هاست فریادهامان را با دست خود در گلو خشکاندیم غریب ماندن را هم شاید، راه و رسمی است که باید آموخت اما چرا این همه درد و دریغِ دروغ؟ هنوز طلوع خورشید را ندیده‌ایم، چرا غروب؟ یابن الحسن! ببخش ببخش این تجاهل و تغافل را.... ساده گرفتیم وحید جلیلوند

باز هم در بدر شب شدم ای نور سلام باز هم زائرتان نیستم از دور سلام با زبانی که به ذکرت شده مأمور سلام به سلیمان برسد از طرف مور سلام کاش سمت حرمت باز شود پنجره ها باز از دوریت افتاده به کارم گره ها ننوشته ست گنهکار نیاید به حرم پس بیایید اگر خوب و اگر بد به حرم برسد خواهش این ناله ی ممتد به حرم زود ما را برسانید به مشهد به حرم مست از آنیم که از باده به خم آمده ایم ما سفارش شده ایم، از ره قم آمده ایم یاد دادید به ما رنج کشیدن زیباست پس از این فاصله تا طوس دویدن زیباست پا برهنه شدن و جامه دریدن زیباست بعد هم پای ضریح تو رسیدن زیباست پیچش قافله ی ما که به سوی نور است رگه ای در دل فیروزه ی نیشابور است چه خبر در حرم ضامن آهو شده است؟ صحن ها بیشتر از پیش چه خوش بو شده است طرف پنجره فولاد هیاهو شده است باز یک چشمه از آن لطف و کرم رو شده است باز هم زائرتان نیستم از دور سلام مجید تال مادری گریه کنان ذکر رضا می گیرد دست و پای فلجی باز شفا می گیرد با شفا از تو، چه زیبا شده بیمار شدن به تو وابسته شدن با تو گرفتار شدن کار من هست فقط گرمی بازار شدن گر چه در باور من نیست خریدار شدن... یوسفم باش، بدون تو کجا برگردم؟ من برایت دو سه تا بیت کلاف آوردم تو خودت خواسته ای دار و ندارم باشی کاش لطفی کنی و آخر کارم باشی مرد سلمانی تو باشم و یارم باشی لحظه ی مرگ بیایی و کنارم باشی قول دادی به همه پس به خدا می آیی هر که یک بار بیاید تو سه جا می آیی شاعر: مجید تال باز هم زائرتان نیستم از دور سلام مجید تال

خبر رسید که از آسمان نوید آمد برای مردم چشم انتظار عید آمد دعای منتظران را خدا اثر بخشید خبر رسید به نرگس خدا پسر بخشید عروس فاطمه این بار کوثر آورده خدا برای جهان باز حیدر آورده رسیدنش نفسی تازه داده دنیا را همان مسیح که احیا کند مسیحا را همان که یوسف کنعان به شوق دیدارش شده است مشتری پا به قرص بازارش همان که چهره او نور فاطمی دارد کنار گونه خود خال هاشمی دارد خدا کند بپذیرد مرا به خادمی اش سپید بخت شوم مثل خال هاشمی اش سلام یوسف زهرا خوش آمدی آقا امید آخر دنیا سلام یوسف زهرا تو را صدا کردم برای آمدنت آمدم دعا کردم نگو که فاصله ما هزار فرسنگ است ببین که مادرت این روز ها چه دلتنگ است عزیز فاطمه عمریست بی تو در به دریم هزار جمعه گذشت و هنوز بی خبریم عزیز فاطمه کجاست خانه تو گرفته است دل تنگ ما بهانه تو تو آخرین پسر خانواده مایی تو آبروی زمینی بقیه الله خبر رسید که از آسمان نوید آمد مجید تال