شعر خوانی

ای خدا، روزهای دشواریست غم‌گرفته تمام دنیا را ما به سویت پناه‌آوردیم جان مهدی، نگاه کن ما را سربه‌زیر آمدیم و شرمنده ناله و اشک و آه آوردیم ای طبیب همه مریضی‌ها سرطان گناه آوردیم بین آشفتگی این عالم خواستی تا که امتحان بشویم ما ولی آمدیم این‌جا تا بیمه‌ی صاحب‌الزمان بشویم اوّلین آرزوی ما، فرج است کاشکی صاحب‌الزمان برسد دست و پا می‌زنیم بین گناه کاش «مهدی» به دادمان برسد یک بلا آمده‌ست و این نوکر دیگر آن یار غیرتی تو نیست! آه، آقا! ببخش، هیچ‌کسی نگران سلامتی تو نیست ما سر وعده آمدیم عزیز پس شما هم ثواب کن آقا روز خوب قرار، روز ظهور روی ما هم حساب کن آقا هیچ‌کس فکر گریه‌های تو نیست به خدا کم گذاشتیم، ببخش قدر یک کاسه آب هم حتّی احتیاجت نداشتیم، ببخش ای خدا روز های دشواری است مجید تال ای به قربان جدّ تشنه‌لبت سفری آرزوی ما شده است راه را بسته‌اند، کاری کن دلمان تنگ کربلا شده است یادمان رفته است انگاری هرچه داریم از حرم داریم به خدا از حسین، دور شدیم که بلادیده‌ایم و غم داریم کاش زوّار کربلا امشب بر تن در حصیر، گریه کنند جای ماها که از حرم دوریم تا خود صبح، سیر گریه کنند دلم از روزگار خسته شده هر دری باز بود، بسته شده پاشدم بی‌اراده افتادم هرچه پل ساختم، شکسته شده بی تو عمری عذاب، سهم من است غصّه و اضطراب، سهم من است به در بسته می‌خورم هربار تشنه هستم، سراب سهم من است پسر فاطمه ببخش ولی تو خودت از خدا تمنّا کن ما بعید است، مرد راه شویم راه برگشت را خودت وا کن پسر مهزیار می‌داند ماجراهای غربتت کم نیست بین ما مردمی که میبینی سیصدوسیزده نفر هم نیست تو امام جهان شیعه که نه بلکه آقا، امام دنیایی همه از ماه، نور می‌گیرند تو برای تمام دنیایی روز برگشتن تو، دیدنی است به خدا روز خوش، رسیدنی است و به قدر هزاروسیصد سال حرف‌های دلت شنیدنی است ای خدا روز های دشواری است مجید تال

به شیوه ی غزل اما سپید می آید صدای جوشش شعری جدید می آید چه آتشی غم تو باز زیرسر دارد که باغ شعرٍ تر از آن پدید می آید دوباره سبز شده خاک سرزمین دلم مگر زخطّه ی چشمت شهید می آید؟ نفس نفس به امید تو عمر می گذرد امید می رود آری ، امید می آید برای درد دل تو مفید نیست کسی وگرنه نامه برای مفید می آید مردّدم که تو با عید می رسی از راه و یا به یُمن قدوم تو عید می آید کلیدداری کعبه نشانه ی حق نیست کسی است حق که در آن بی کلید می آید و حاجیان همه یک روز صبح می گویند: چقدر بر تن کعبه سفید می آید به شیوه غزل اما سپید می آید محمدحسن فیضی

نه اعتنا به می و نه خمار می کردند علی نبود، خلایق چه کار می کردند؟ علی اگر که نمی بود، شاعران در شعر چه استفاده ای از ذوالفقار می کردند؟ به دار باقی مولا شتافتند آنان کز عشق یار تمنای دار می کردند ز هیبت سخنش، پایه های منبر نیز زمان خطبه، سکوت اختیار می کردند به دست حیدری اش بوسه زد در خیبر و اهل کوفه به این افتخار می کردند برای علم علی تازگی ندارد، هر حقیقتی که بر او آشکار می کردند همه مناظر کوفه ز خویش می رفتند اگر نگاهی از آن رخ شکار می کردند بگو به منکر مولا که در شب هجرت خلیفه های دروغین چه کار می کردند؟ در آن زمان که علی ذوالفقار می چرخاند ز معرکه دو خلیفه فرار می کردند! پیمان طالبی علی نبود خلایق چه کار میکردند محمدحسن فیضی

از جهانی که پر از تیرگی ما و من است می گریزم به هوایی که پر از زیستن است می گریزم به جهانی که پر از یکرنگی ست به جهانی که پر از گریه کن و سینه زن است به همان جا که نفس قیمت دیگر دارد اشک ها درّ نجف، سینه عقیق یمن است به همان جا که در آن باد صبا بسته دخیل به عبایی که پر از رایحه ی پنج تن است چه خراسان چه مدینه چه عراق و چه دمشق هر کجا پرچم روضه ست همان جا وطن است دم من زندگی و بازدمم زندگی است تا که روی لب من ذکر حسین و حسن است قلب آن است که لبریز محبت باشد تا ابد خانه ی اولاد علی قلب من است جهانی که پر از تیرگی ما و من است حمیدرضا برقعی

جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم شب شراب که باشد دچار افراطم بریز هرچه که داری مکن مراعاتم تو بی ملاحظه ، من نیز بی مبالاتم . سیاه مست تو هستم گذشته کار از کار “شب شراب می ارزد به بامداد خمار “ . نمی رسد به شکوه تو فکر کوتاهم اگر مدیح تورا از خود تو می خواهم . بگو که دهر به دست تو خلق شد ، ما هم بگو بگو و مگو من صنایع الهم جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم حمیدرضا برقعی لطیف طبع خدا آنِ آشکار تویی که شعر جوششی آفریدگار تویی . تو آن قصیده ی بی اختیار موزونی پر از خیالی و از هر خیال بیرونی . شکوه شعر کهن در کلام اکنونی بریز قاعده ها را به هم تو قانونی . سرودنِ تو حماسی ترین مغازله است جهان بدون تو اسلوب بی معادله است . رسیده ام به تو در نظمی از پریشانی به شاعرانه ترین لحظه های حیرانی . نگفته ام که چه می خواهم از تو … می دانی – شراب شعر صغیر و فواد کرمانی . تو ای قصیده ی اعلا مسمط عالی جنون ” فاتح علی خان ” در اوج قوّالی . کتاب معجزه در بی شمار ابوابی اگر چه نقطه ی ایجاز غرق اطنابی . بخوانمت منِ وامانده با چه القابی اگر خدات بگویم تو بر نمی تابی . اگر ملال توام بی دریغ کن دفعم تو تیغ می کشی اما منم که ذینفعم . تو همزمانِ زمان نیستی کجایی تو کنار فاطمه ای همدم حرایی تو . به چشم حیرت جبرییل آشنایی تو به ذهن کوچک دنیا پر از چرایی تو . تو در نهایت معراج در نبایدها نشسته ای به تماشای رفت و آمد ها . تو آفتابی و هرگز نمی شوی انکار دریغ و درد که نهج البلاغه را یک بار – . کسی مرور نکرد ای شکوه بی تکرار برای مالک اشتر نوشته ای بسیار . هنوز جوهر آن نامه ها تر و تازه است غریبیِ سخنت در زمین پر آوازه است . به ناشناسیِ منظومه ی علی نامه به الغدیر به موی سپید علامه . به یا علی مددِ پوریا به هنگامه به شرمگینیِ من در چکامه و چامه تو دیگری و دلم در خیال دیگر نیست که سرنوشتی از این سرنوشت بهتر نیست … جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم حمیدرضا برقعی

خدا نوشت از او خالی است دنیایم کجاست آینه‌ ای تا کند تماشایم . برای خلوت خود دوست ، دوست می‌ خواهم در این هزاره ی غم چاره اوست می‌ خواهم – . که خمره خمره ی ایجاد را به کاسه کنم خودم خدایی خود را در او خلاصه کنم . می‌ آفرینمش اینسان به خود اشاره کنم به هر چه می‌ نگرم خویش را نظاره کنم . به قصد خلقت عالم قلم گرفت آنگاه گذاشت نقطه ی باء را و گفت بسم‌ الله . به نقطه خیره شد و چیز دیگری ننوشت بر آن تکامل بی‌ حد فراتری ننوشت . به نقطه خیره شد و نقطه جان گرفت از او در این معاشقه کم‌ کم زبان گرفت از او . به نقطه گفت که تو جوهر صدای منی که من برای تو هستم تو هم برای منی . به نقطه گفت که ‌ای آرزوی غائب من خوش آمدی به من ‌ای مظهرالعجایب من . به نقطه خیره شد و گفت این چقدر من است به نقطه گفت که هنگامه ی علی شدن است . بسنده کرد به یک نقطه از علی فرمود که این هم از سر عالم زیاد خواهد بود . کتابت همه ی دهر از تو یک سطر است که صفحه صفحه ی دریا هنوز القطره است خدا نوشت از او خالی است دنیایم حمیدرضا برقعی سلیقه داشته آری ، سلیقه داشته است خدا تخلص خود را علی گذاشته است . خدا به خلقت ایجاز خویش مایل شد تمام گستره ی کائنات ساحل شد . خدا به حوصله برداشت مشتی از آن گل جمال شکل گرفت و کمال کامل شد . نیافرید خدا چیز دیگری گویا غرض وجود یدالله بود و حاصل شد . اضافه آمد از آن گل کمی که بعد از آن هر آن‌ چه خلق شد از ما بقیّ آن گل شد . علی به جلوه‌ ی دیگر به جلوه‌ ی کلمه کلام شد به زبان رسول نازل شد . صدای او شب معراج را تکان می‌ داد شهود رتبه‌ ی او سخت بود ؛ مشکل شد . به چشم داشت انگشتری او بودند نماز خواند علی کائنات سائل شد خدا نوشت از او خالی است دنیایم حمیدرضا برقعی جهان نخواند علی را … مگر نمی‌ دانست فریضه است علی از فریضه غافل شد . جهان به چشم علی استخوان خوکی بود که صبح نوزدهم جان گرفت قاتل شد . ولی تمام نشد مرتضی دوباره تپید به سینه‌ ی من و ما رفت و نام او دل شد . علی به جلوه‌ ی دیگر به کربلا آمد علم به دوش گرفت و ابوالفضائل شد . چگونه دم بزنم از تو از خصائل تو که مانده‌ ام به مدیح ابوالفضائل تو . کسی که بر شب صفّین چیره شد قمر است برای روز مبادا ذخیره شد قمر است . اجازه داد بیفتد در آب تصویرش که قطره قطره‌ ی دریا شود نمک‌ گیرش . به آب بوسه بزن آب را معطّر کن فرات تشنه‌ ی لب‌ های توست لب تر کن . فرات موج زد و کائنات می‌ خندید که او به وسوسه‌ های فرات می‌ خندید . میان آبم و در آب آتش افروزم که دارم از خنکای فرات می‌ سوزم صدای آب مبادا مرا به گوش آید که خون مادرم امّ البنین به جوش آید . اگرچه آب ندارم هنوز سقّایم به من سراب تعارف مکن که دریایم . پناه عالم و آدم منم به هنگامه برای علقمه آورده‌ ام امان‌ نامه سیّد حمیدرضا برقعی خدا نوشت از او خالی است دنیایم حمیدرضا برقعی

آن دل که به سر شوق سفر داشته باشد حیف است که از خویش خبر داشته باشد از تیرگی نفس مجو جوهر خورشید این شام محال است سحر داشته باشد دامن مکش از خار به راهی که ز شوقش هر آبله صد چشمه گوهر داشته باشد آن قافله که جوشن توحید به تن کرد دیگر چه هراسی ز خطر داشته باشد دل حادثه ساز است به قربان کسی که از بسمل این حادثه پر داشته باشد خوش باز به تصویر کشد حالت دل را بی دل که صد آیینه هنر داشته باشد دل آیه فتحی است ز قرآن محبت زیر و زبر زخمی اگر داشته باشد دانلود شوق سفر داشته باشد جواد محمد زمانی

شبنم و صبحند مست جام تو دیدن گریه و لبخند تو امان تو دیدن سر زده خورشید از طراوت مشرق در هوس سیر کاروان تو دیدن چیست امید نگاه در دم افطار بر سر این سفره قرص نان تو دیدن قاصرم از شرح داستان تو گفتن عاجزم از اوج آسمان تو دیدن دود برآید کلاه عقل و بیان را وقت مقامات دودمان تو دیدن حیف که بر قبرت آفتاب بتابد چشم منو شوق سایبان تو دیدن کاش دلم حالتی رفیع بگیرد جان مرا عطری از بقیع بگیرد شبنم و صبحند مست جام تو دیدن جواد محمد زمانی

تو را آن گونه می نامند مولای تلاطم ها و نامت غرش آبی آوای تلاطم ها تو را این گونه می فهمند مجذوبان كه اربابی و نامت مونس هموارهٔ شب های بی خوابی تو را این گونه می سنجند با شأن خداوندی خدا ذات تو را با ذات عصمت داده پیوندی تو را پیغمبر بی سرترین پیغام می دانند تو را بنیانگذار اصلی اسلام می دانند و تو تكثیر حق در جان هفتاد و دو پیغمبر كه پیغام تو را بردند از لاهوت آن سوتر تو میلادت شروع جنبش خونین آزادی ست تو میلادت برای عاشقان غم، عارفان شادی ست نمی فهمیم یعنی چه؟ تلاطم از دل دریا نمی دانیم یعنی چه؟ تولد از دل زهرا دانلود تو را اینگونه می نامند هادی جانفدا تو را بر محملی از دل از آن بالا فرستادند تمام آسمان و اهل آن بر پایت افتادند زمین سر تا سرش چشم است وقتی جلوت اللهی قدم بگذار ای جان جهان هر جا كه می خواهی تو را كه مصطفی همواره از جبریل می پرسید علی در قاب چشم فاطمه هر شب تو را می دید برایت قبل از آنی كه بیایی گریه می كردند برای تو شهید كربلا گریه می كردند برای تو زمین تنگ است می دانم تحمل كن برایت زندگی ننگ است می دانم تحمل كن برای تو بلوری كه تراشیده شدی در عرش زمین و آسمان سنگ است می دانم تحمل كن برای تو كه گوشت پر ز آهنگ بهشتی هاست كلام من بد آهنگ است می دانم تحمل كن تو و با ظلم سازش؟! هرگز این آیین مردان نیست تو حرف آخرت جنگ است می دانم تحمل كن دانلود تو را اینگونه می نامند هادی جانفدا زمین می ماند و تو ظهر شور انگیز عاشورا و یك روز حماسی و غرور انگیز عاشورا به پیش بادها استاده ای ای روح طوفانی نگاه تو عمیق و ساده چون آیات قرآنی خدا را هر چه با اثبات خود اثبات می كردی تمام عقل ها و روح ها را مات می كردی كنون من مانده ام بین سرود مرثیه حیران منم یك لحظه زیر آفتاب و لحظه ای باران كنون من مانده ام با عقده های تو گره خورده دلی كه با ضریح كربلای تو گره خورده قلم از عشق تو آقا زیارت نامه می خواند و فطرس در جوار تو برایت نامه می خواند یكی از نامه ها خیس است همراهش سلام ماست و تو با مهربانی می نویسی این غلام ماست شاعر : هادی جانفدا دانلود تو را اینگونه می نامند هادی جانفدا

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافریست رنجیدن به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن منم که شهره شهرم احد خجسته

مادر شهید صبوری به خود من گفت شاید کلیپشو دیده باشین دنبال کاروان پیکر شهدا راه میره عکس بچشو نشون میده آقا گمنام 61 به خود من گفت گفت آقای خراسانی ما مادر 7000 شهید گمنامیم یک لحظه با خودت فکر کن بچت از خونه بره بیرون شب یه ساعت دیر تر بیاد چه حالی داری گفت آقای خراسانی 31 ساله منتظرشم دانلود کلیپ روایت گمنام 61 صابر خراسانی

عاشقی دردسری بود نمی دانستم حاصلش خون جگری بود نمیدانستیم  پرگرفتیم ولی باز به دام افتادیم شرط ، بی بال و پری بود نمیدانستیم  آسمان از تو خبر داشت ولی ما از تو سهممان بی خبری بود نمیدانستیم  آب و جاروی در خانه ما شاهد بود از تو بر ما گذری بود نمیدانستیم  اینهمه چشم به راهی نگرانم کرده عاشقی دردسری بود نمیدانستیم تا ظهورت چقدر فاصله داریم آقا؟ آه از جمعه ی بی تو گله داریم آقا رفته بودی که بیایی چقدر طول کشید؟ عرض کردیم نبودی و سحر طول کشید ما برای خودمان اینهمه گفتیم بیا؟ نذر کردیم به پای تو بیفتیم بیا تو طبیب دل غمدیده ی مایی آقا ما که مردیم بیا پس تو کجایی آقا مگر اینکه تو بیایی و حیاتم بدهی مگر اینکه تو از این وضع نجاتم بدهی از به خود آمدن این قافله را گم کردیم وای بر ما پسر فاطمه را گم کردیم دست برداری از این غیبت طولانی اگر من به پای تو بریزم طلبی جامی دگر از تو دنبال تو بودن نکند سهم من است؟ فقط از هجر سرودن نکند سهم من است؟ من شب جمعه قرار تو دلم میخواهد صبح فرداش کنار تو دلم میخواهد بخدا منتظر آمدنت میمانیم پای این عشق اویس قرنت میمانیم تو دلت بیشتر از ما تب هجران دارد سحر وصل همیشه شب هجران دارد تا به اندازه ی شمعی که ز سر میسوزد پر پروانه به امید سحر میسوزد خیر از جمعه ندیدیم به ولعصر قسم بی تو ما طعنه شنیدیم به ولعص قسم دانلود عاشقی دردسری بود نمیدانستیم صابر خراسانی

شمعی بود بس شب افروز لبریز ز اشک و گریه و سوز روحی بود بس مهذب پاکیزه فروتن و مودب صاحب دل و اهل زهد و تقوا دلسوخته عزای زهرا همواره متین و با تواضع تندیس تدین و تخشع شوریده شور کربلا بود نی نه که نوای نینوای بود نورانی و پر فروغ و پر سوز پیشانی او سپیده روز شعرخوانی حاج فیروز زیرک کار استاد معاونیان

خواندیم ولی نوشته می شد خیرالعملی نوشته  می شد هر جا غزلی نوشته  می شد در شأن علی نوشته می شد به چه  پسری حسین دارد جز  نام  علی نمی گذارد ای دلخوشی جناب ارباب تکرار ابوتراب ارباب ارباب میان قاب ارباب شیرین عسل رباب ارباب تنها نه تحول آفریدی لبخند زدی گل آفریدی نور به نظر رسـیده تبریک درشهر خبر رسیده تبریک یک یار دگر رسیده تبریک سرباز پدر رسیده تبریک آیینه ای از نگاه باباست او یک تنه خود سپاه باباست خواندیم ولی نوشته میشد صابر خراسانی

عاشق مشتاق تا آغوش هجران می رود پابرهنه در پی خار مغیلان می رود شب به شب سر به بیابان طلب بگذاشتم هر که عاشق می شود شبها بیابان می رود کوچه ای خوب است که طی کردنش دردسر است میل دیوانه به استقبال طفلان می رود بیشتر مهر پدر را میکند معطوف خویش طفل در نزد پدر هر وقت گریان می رود گر از اینجا سر در آوردیم ما کار تو بود گله هر جا می رود با میل چوپان می رود سفره ی مهمان ندیده نیست در شآن کریم اول ابراهیم ما دنبال مهمان می رود آبروی فاطمه ما را کنارت راه داد طفل بازی گوش با مادر دبستان می رود من دوباره گیر کردم ضامن آهو کجاست من دلم تا گیر می افتد خراسان می رود معجزه یعنی همینکه در میان روضه اش هر که گریان می شود تا خانه خندان می رود من تورا با قیمت جانم به دست آورده ام هر کجا اسم تو می آید ز تن جان می رود مردم اهل حساب کتابن صابر خراسانی

به حمد الله و المنه علی حبه جنه قسیم النار و الجنه به کوری فلانی ها امام الانس و الجنه نجف را نصیب ما کن قسیم نار و الجنه به حمد الله و المنه علی حبه جنه قسیم النار و الجنه به کوری فلانی ها امام الانس و الجنه نجف را نصیب ما کن قسیم نار و الجنه علی مولا علی علی مولا سرم خاک کف پای سگ کوی کسی باشد که او خاک کف پای سگ کوی علی باشد علی حبه جنه محسن عرب خالقی  

زهرا گر زراست، پیامبر اباذراست زرگر همیشه با خبر از قیمت زر است از حسن خلق و رحمت پیغمبری چنین باید خداش هدیه دهد دختری چنین دختر چه دختری؛ بگو مادر پدر حوریه‌ای که آمده در کسوت بشر دختر چه دختریست، که معراج مصطفی است هم تاج اوست احمد و هم تاج مصطفی است دختر چه دختریست؛ که به قول پیامبرش هرشب حیا نشسته دو زانو برابرش دختر چه دختریست، که لبخندش آفتاب ماه است گوشوار و گلوبندش آفتاب دختر چه دختریست؛ در اوصاف اوست که آب وضوش باعث خلق ملائکه دختر چه دختری که بهشت است منجلی در خانه‌ای که اوست همسر علی همسر چه همسری نفس مرتضی علی در سینه اش به جای تپش بانگ یا علی همسر چه همسریست که عین روایت است بی بی؛ نیم اش نبوت و نیمی اش ولایت است‌ همسر چه همسریست، نه سال بی وضو نام علی نبرده و علی نیز نام او همسر چه همسری که تمام وقار بود در آسمان برادر او ذوالفقار بود همسر چه همسریست که فقر اختیار کرد تنها به شوق سائل میل انار کرد همسر چه همسریست؛ به او قبله مایل است شام زفاف پیراهنش سهم سائل است پیراهن عروسی خود را که داد گفت: پیراهن حسین مرا در می‌آورند. همسر چه همسری که فقط احترام کرد جای تمام شهر به حیدر سلام کرد همسر چه همسریست که اگر چشمم شکسته است بر سینه اش جمال علی نقش بسته است بی بی جان! بی نور مِهری به سعادت نرسید بی مُهر تو، امضای عبادت نرسید گفتند که صد جا تو به فریاد رسی در کوچه، ولی کسی به دادت ...

مادری بین دود گفت بیا؛ یا ابن الحسن! با صدایی کبود گفت بیا شب غسلش هنوز خون می رفت مرحم سینه زود گفت بیا پدرت زیر ضربت شمشیر؛ زیر لب در سجود گفت بیا سر نیزه، حسین لب وا کرد؛ در محل یهود گفت بیا دور و اطراف عمه ات زینب؛ چون که محرم نبود گفت بیا اللهم عجل لولیک الفرج صابر خراسانی

به رخ کودکم نگاه کنید رنگ ، دیگر به روی طفلم نیست کوفیان إرحمو بهذالطفل قطره ای هم برای او کافیست خودمانیم شیرخوارهء من کاش از شاخه ات نمی چیدند کاش پوشانده بودمت به عبا تا گلوی تو را نمی دیدند وقتی می آمدیم خواهر تو با نگاهش مرا معذّب کرد تا تو برگردی و بخوابی باز عمه گهواره را مرتب کرد تو بگو من چطور پاسخ این یک حرم ، اضطراب را بدهم عمه با من ، علی بگو که چطور من جواب رباب را بدهم این گلو مثل ساقۀ گل بود قطع کردن ، تبر نیاز نداشت کس نپرسید حرمله این طفل به سه شعبه دگر نیاز نداشت آه ، تصمیم ، واقعا سخت است وای اگر تیر جابجا بشود تیر را از گلو اگر بکشم ترسم این است سر جدا بشود عطش آرام کرده بود تو را تاب حرکت نبود در بدنت حرمله با سه شعبه باعث شد بنگرم باز دست و پا زدنت بعد از عباس ای علی اصغر خیمه ها را تو زیر و رو کردی از سرِ شانه ام گرفتی پر هوس شانۀ عمو کردی با دودستی که غرق در خون است اشک خود را ز گونه پاک کنم می برم پشت خیمه ها که تو را با دل خون درون خاک کنم دانلود کلیپ به کودکم نگاه کنید صابر خراسانی

ابر مستی تیره گون شد باز بی حد گریه کرد با غمت گاهی نباید ساخت باید گریه کرد امتحان کردم ببینم سنگ می فهمد تو را از تو گفتم با دلم کوتاه آمد گریه کرد ای که از بوی طعام خانه ها خوابت نبرد مادرم نذر تو را هر وقت «هم زد» گریه کرد با تمام این اسیران فرق داری قصه چیست؟ هر کسی آمد به احوالت بخندد گریه کرد از سر ایمان به داغت گاه می گویم به خویش شاید آن شب «زجر» هم وقتی تو را زد گریه کرد وقت غسلت هم به زخم تو نمک پاشیده شد آن زن غساله هم اشکش در آمد گریه کرد شاعر: کاظم بهمنی دانلود کلیپ کودک گرسنه صابر خراسانی

هر وقت حرف دیدن یارست لن هم هست دل کندن از دلبستگیها, از وطن هم هست گفتم همه جمعند شاید جاى من هم هست در باغ اگر گل هست, پهلویش چمن هم هست وقتى که در باز است حرف باز کردن نیست وقت گدایى که مجال ناز کردن نیست پروانه بودن به همین پرواز کردن نیست گر خواستى پروانه باشى سوختن هم هست لازم نکرده هیچکس ما را نگه دارد ما را دو عالم بس اگر مولا نگه دارد سرمایه اى دارى بده زهرا نگه دارد ما را دو عالم بس اگر مولا نگه دارد صابر خراسانی زیرا که در این راه حتما راهزن هم هست هر وقت دردى هست , یا هر وقت آهى هست از جانب معشوق ما حتما نگاهى هست در کوله بار ما اگر بار گناهى هست اما خوشم, زیرا دعاى پنج تن هم هست داریم ما از دو برادر, هر چه را داریم پس کربلا را از حسین و مجتبا داریم گیرم مدینه بسته شد, ما کربلا داریم قبرحسین بن على قبر حسن هم هست ما آشکارا بغض پنهان منا هستیم هر چند مشغول گلستان منا هستیم فکر یتیمان شهیدان منا هستیم اما حواس ما به اطفال یمن هم هست نامى که هر شب با توسل میبرم زهراست مهر على را دارم و بالاسرم زهراست من بچه این خانه ام,پس مادرم زهراست آرى به فکرم هست زهرا, دائما هم هست آتش گرفته گلشنى در پیش همسایه خاکى شده چه دامنى در پیش همسایه این را که دارى میزنى در پیش همسایه تازه پدر از دست داده, تازه زن هم هست علی اکبر لطیفیان ما را دو عالم بس اگر مولا نگه دارد صابر خراسانی

از تو يک عمر شنيديم و نديديم تو را به وصالت نرسيديم و نديديم تو را روزي ما فقرا شربت وصل تو نبود زهر هجر تو چشيديم و نديديم تو را شايد ايام کهن سالي ما جلوه کني در جواني که دويديم و نديديم تو را چه قدَر چلّه نشستيم و عزادار شديم چه قدَر شمع خريديم و نديديم تو را گاهي اندازه ي يک پرده فقط فاصله بود پرده را نيز کشيديم و نديديم تو را سعي کرديم شبي خواب ببينيم تو را سحر از خواب پريديم و نديديم تو را مدتي در پي تو رند و نظر باز شديم همه را غير تو ديديم و نديديم تو را فکر کرديم که مشکل سر دلبستگي است از همه جز تو بريديم و نديديم تو را لا اقل کاش دم خيمه ي تو جان بدهيم تا بگوييم : رسيديم و نديديم تو را از تو یک عمر شنیدیم و ندیدیم تو را صابر خراسانی

راه عاقبت به خیری دعای پدر مادره هیج جایی هیچ خبری نیست مادر دعات کنه کارت راه میفته نمیشه آدم امام حسینی باشه مادر ازش ناراضی باشه امشب رفتی خونه صورتتو بچسبون کف پای مادرت این حرف من نیست سیدالشهدا امامه مقامش جایگاش مرتبتش من که نمیفهمم همین آقا امامه عالم در اختیارشه اما لحظات آخر عمر پربرکت مادرش صورتشو میچسبونه کف پای مادرش آره اربابتم صورتشو کف پای مادرش گذاشت مادر حسینم مادرجان یه چیزی بگو جواب منو نمیدی روضه کف پای مادر صابر خراسانی احمد واعظی

یابن شبیب تاب و تبم روضه های اوست یابن شبیب خواب شبم روضه های اوست یابن شبیب با لب تشنه شهید شد یابن شبیب موی رقیه سپید شد یابن شبیب شمر به گودال رفته بود بیرون خیمه عمه ام از حال رفته بود خیلی زبان دشمنشان تند بوده است یابن شبیب خنجر او کند بوده است یابن شبیب مشک گرفتار تیر شد یابن شبیب عمه ما هم اسیر شد چشم رباب بود و تقاضای آب آب یابن شبیب وای من از مجلس شراب دانلود یابن شبیب شهاب الدین خالقی

خدا کند که کسی بی هوا زمین نخورد به ضرب پا وسط شعله ها زمین نخورد هزار مرد بیفتد به پیش چشم همه ولی زنی وسط کوچه ها زمین نخورد در ازدحام هجوم ستم ، در خانه خدا کند که زنی (پا به ما) زمین نخورد…. به آن عبا که علی روی همسرش انداخت زنی مقابل نامردها زمین نخورد به اشک چشم حسینش خدا کند دیگر که مادری جلوی بچه ها زمین نخورد زدند فاطمه را هر چه ، باز هم میگفت که من زمین بخورم ، مرتضی زمین نخورد پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن خدا کند پسرش کربلا زمین نخورد خدا کند که کسی نیزه بی هوا نزند خدا کند که دگر بی هوا زمین نخورد خدا کند که دگر پیش خواهری مضطر سر برادری از نیزه ها زمین نخورد سر بریده به نیزه خدا خدا میکرد رقیه ام زروی ناقه ها زمین نخورد رباب هم به روی ناقه ها دعا میکرد علی اصغرم از نیزه ها زمین نخورد خدا کند صابر خراسانی