شعر خوانی

یک کوچه غیرت ای قلندر تا علی مانده ست شمشیر بر دارد هر آن کس با علی مانده ست دیشب تمام کوچه های کوفه را گشتم تنها علی، تنها علی، تنها علی مانده ست ای ماهتاب آهسته تر اینجا قدم بگذار! در جزر و مد چاه، یک دریا علی مانده ست از خیل مردانی که می گفتند می مانیم انگار تنها ابن ملجم با علی مانده ست ای مرد! بر تیغت مبادا خاک بنشیند برخیز! تا برخاستن یک «یاعلی» مانده ست دانلود یه کوچه غیرت صابر خراسانی

هر وقت حرف دیدن یارست لن هم هست دل کندن از دلبستگیها, از وطن هم هست گفتم همه جمعند گفتم جاى من هم هست در باغ اگر گل هست, پهلویش چمن هم هست وقتى که در باز است حرف باز کردن نیست وقت گدایى که مجال ناز کردن نیست پروانه بودن به همین پرواز کردن نیست گر خواستى پروانه باشى سوختن هم هست لازم نکرده هیچکس ما را نگه دارد ما را دو عالم بس اگر مولا نگه دارد سرمایه اى دارى بده زهرا نگه دارد زیرا که در این راه حتما راهزن هم هست هر وقت دردى هست , یا هر وقت آهى هست از جانب معشوق ما حتما نگاهى هست در کوله بار ما اگر بار گناهى هست اما خوشم, زیرا دعاى پنج تن هم هست داریم ما از دو برادر, هر چه را داریم پس کربلا را از حسین و مجتبا داریم گیرم مدینه بسته شد, ما کربلا داریم قبرحسین بن على قبر حسن هم هست ما آشکارا بغض پنهان منا هستیم هر چند مشغول گلستان منا هستیم فکر یتیمان شهیدان منا هستیم اما حواس ما به اطفال یمن هم هست نامى که هر شب با توسل میبرم زهراست مهر على را دارم و بالاسرم زهراست من بچه این خانه ام,پس مادرم زهراست آرى به فکرم هست زهرا, دائما هم هست آتش گرفته گلشنى در پیش همسایه خاکى شده چه دامنى در پیش همسایه این را که دارى میزنى در پیش همسایه تازه پدر از دست داده, تازه زن هم هست علی اکبر لطیفیان دانلود هر وقت حرف دیدن یار است صابر خراسانی

در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟ ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟ دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟ خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار را آورده است تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن بر خلاف دست، چشمم پُرتر از این حرف‌‌هاست آب سقا‌خانه‌ات تب‌‌بُرتر از این حرف‌هاست این گرفتارت ‌شدن‌ها حُرتر از این حرف‌هاست نان بدون عشق تو آجرتر از این حرف‌هاست در رواق تو تمامی جهان جا می‌شود زودتر از گفتن حاجت گره وا می‌شود دوست دارم با شما باشم، اجازه می‌دهی؟ تو رئوفی من گدا باشم، اجازه می‌دهی؟ شامل لطف رضا باشم، اجازه می‌‌دهی؟ با تو یک شب کربلا باشم، اجازه می‌دهی؟ زائرت هرکس شود، ختم‌به‌خیرش می‌‌کنی پاش بیفتد اگر، حر را زهیرش می‌کنی راه افتادی و زیر پایت ایران ساختند تکه‌ای از خاک ایران را خراسان ساختند با وجود تو در این کشور مسلمان ساختند تو همان لطفی که در پاسخ به سلمان ساختند در نگهداری گل خود را نشان دادیم ما تا ابد مدیون زن‌‌های سنابادیم ما اجازه صابر خراسانی

از آن نخست که در گوش من اذان دادند خدای عزوجل را به من نشان دادند کشید بر سر من پیر با خدایی با دست و خواند به گوشم خدا بزرگتر است قرار یافت دل بیقرار من ناگاه به ذکر اشهدان لا اله الا الله زبان نداشتم و او شهادتینم داد به گریه افتادم تربت حسینم داد اگر هنوز محرم سیاه میپوشم به جای لالایی روضه بوده در گوشم به اشک روضه شیر داده مادر من حسین بوده از اول پناه آخر من به شیر خوارگیم اصغر حسینم کرد از آن نخست فدای سر حسینم کرد جوان شدم گریه ای هر کجا به کارم خورد پدر مرا به علی اکبر حسین سپرد نصیحت پدرم را هنوز خوب یادم هست به جز حسین مبادا مرید غیر شوی الهی ای پسرم عاقبت به خیر شوی منتظر صابر خراسانی

برسد به گوش جهانیان دو جهان به نام محمد است به مقام شاهی اگر کسی برسد غلام محمد است سر و سرّ خلقت عالمی شده جا میان دو ابرویش سر سوزنی نکند خطا کفه ی تراز ترازویش قد و قامتش چه قیامتی نظرش چه حُسن و ملاحتی من و ذکر او چه عبادتی چه عنایتی چه سعادتی شده ذکر هر شب انبیا همه ی ملائک و انس و جن بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ بمحمّدٍ به خدا قسم اگر عاشقش نشود کسی به خطا رود به گدایی در خانه اش نرود گدا به کجا رود ؟ دل حیدر و دل فاطمه گره خورده بر سر گیسویش حسنین و عرش دو شانه اش ؛ حسنین و منبر زانویش نرسد خیال کسی به پلّه ی اول درجات او به خدا در آل محمد است همه حکمت صلوات او نماهنگ محمد صابر خراسانی

قسم به ارواح طیبه سیده عالم قسم به ماتم های زینب کبری (س) در ویرانه قسم به دژ مستحکم دور دین اجازه نمیدهیم بیگانگان پرچم های مشکی عزاداری را از ما بگیرند باد سرگردان فروکش می کند امام پرچم امام حسین(ع) همچنان پا برجاست ما قدممون رو از کوی محبت کج نمیگذاریم سیاهی شاه مظلومان را در محرم در نمی آوریم اگر مجنون از لیلی سیر بشه ما از حسین (ع) سیر نمیشویم پرچم شاهان می خوابد اما پرچم حسین همچنان پا برجاست باد فروکش می کند طوفان می خوابد اما پرچم امام حسین(ع) همچنان پا برجاست کاخ نامردان هم فرو بپاشد پرچم حسین (ع) پابرجاست از چهره حسین (ع) نوری می تابد که قلب ها را آکنده میکند از خون آن مظلوم است که دین همچنان زنده است آسمان اگر هم بهم بریزد کربلا هنوز پابرجاست

چشم از سر بر نمی دارد که سرداری کند تا حسین بن علی را یک تنه یاری کند کاری از دست کسی که بر نمی آید مگر او به لطف خطبه های محکمش کاری کند چادر خونین خود را وا نکرده از سرش تا که از تندیس عصمت پرده برداری کند قدرت آل علی اینبار در بازوی اوست تا به جای حضرت سقا علمداری کند دست او از مکه کوتاه است اما درعوض می تواند  کعبه  را در شام معماری کند می تواند مثل حیدر فاتح خیبر شود یا شبیه مادرش زهرا فداکاری کند آخر این قصه جایی گوشه ی ویرانه ها باید از یک دختر تنها پرستاری کند چشم از سربرنمیدارد کلامی زنجانی چشم از سر بر نمی دارد که سرداری کند تا حسین بن علی را یک تنه یاری کند کاری از دست کسی که بر نمی آید مگر او به لطف خطبه های محکمش کاری کند چادر خونین خود را وا نکرده از سرش تا که از تندیس عصمت پرده برداری کند قدرت آل علی اینبار در بازوی اوست تا به جای حضرت سقا علمداری کند دست او از مکه کوتاه است اما درعوض می تواند  کعبه  را در شام معماری کند می تواند مثل حیدر فاتح خیبر شود یا شبیه مادرش زهرا فداکاری کند آخر این قصه جایی گوشه ی ویرانه ها باید از یک دختر تنها پرستاری کند چشم از سربرنمیدارد کلامی زنجانی

راه را بشناس سالک رهبرت را حفظ کن سر ندارد ارزشی تاج سرت را حفظ کن رهبرت تاج سرت باشد حسین ابن علی پس سرور سینه پیغمبرت را حفظ کن شیر پاک آورده بر این مجلس ماتم تو را با ادب باش احترام مادرت را حفظ کن دردو دل کن با حسین از روی اخلاص و بگو جان زهرا آبروی نوکرت را حفظ کن روزگار آشفته بازاری است ایمان میخرند قیمت تقوا بدان و گوهرت را حفظ کن جوان چهار انگشت است بین حق و باطل فاصله خواندی نهج البلاغه باورت را حفظ کن آبرو ریزی دل آزاری نمی باشد هنر مهربان شو از خطر دور و برت را حفظ کن یا علی گفتیم و عشق آغاز شد مرگ بر وهابیان یا حیدرت را حفظ کن یا حیدر یاحیدر یا حیدر

روی پا آمده ای دیدن دختر مثلا تو بیا باش پسر من به تو مادر مثلا مثل شب های مدینه تو زمسجد برگرد منتظر باش که من باز کنم در مثلا فکر کن موی سرم شانه شده سوخته نیست نزده هیچ کسی دست به معجر مثلا من زبانم به دهانت نهم از سوز عطش تشنه تر از منی و من علی اکبر مثلا یعنی بابا یادمه علی اکبرو بغل کردی لب ها رو به لب های علی رسوندی بکنم روی زمین با کف دستم قبری تو مرا دفن کنی من علی اصغر مثلا دست داری مثلا غسل بده جسم مرا عمه اسما مثلا من تن مادر مثلا تا رسیدی به رخ نیلی و بازوی کبود دست بردار ز غسلم بشو حیدر مثلا مثلا خوابمو تو راهی میدان هستی به رخم بوسه بزن بوسه ی آخر مثلا میشوم من تن بی سر به زمین میفتم همچو بسمل بزنم جای تو پر پر مثلا مثلا کنج خرابه، ته گودال و من خواهر تو بزنم بوسه به حنجر مثلا دیدن دختر کاظم احمدزاده

دستگیر عالمم اما دودستم بر سر است من چهل منزل رخم نیلی و چشمانم تر است گر به من گویند بابا را نخوان سیلی نخور صورتم سازم سپر گویم که بابا بهتر است شام را ویران کنم ورنه رقیه نیستم ذکر صبح و شام اینان سب جدم حیدر است غائبین کوچه بر من عقده خالی میکنند هرکه دیدم گفت رویت مثل روی مادر است می شود فهمید از این حمله ی مرکب سوار آمده گیسو کشد کی در شکار معجر است یک نسیم از این همه طوفان که من دیدم اگر در گلستانی فتد بر یک اشاره پر پر است قد و بالای سه ساله دختری زانو بغل از کف یک چکمه زجر حرامی کمتر است گر زمین گیرم به عمه اقتدا خواهم نمود چاره ی دردم فقط یک بوسه ای از حنجر است وجه تشبیه سر من با سر تو این بود هر دو صورت سوخته گیسو پر از خاکستر است دستگیر عالمم کاظم احمدزاده

ای کاش ما هم زائر شش گوشه بودیم هر شب که مهدی زائر آن سر زمین است در چشم ما جاماندگان دنیا خرابه است تادختر جامانده ویرانه نشین است ما با رقیه عالمی داریم امسال در سینه ما آرزوی اربعین است آنچه که در مکتب ما کودک ویرانه نشین داشته صد پیر خرابات ندارد همه جا گشتم و دیدم کمی از معرفتش را همه عرض و سماوات ندارد چه کسی با چه خیالی به بلندای وجودش دم از انکار زده دختر خورشید که نیازی به اثبات ندارد فاتح شام شد آن گونه که تاریخ چنین فتح و فتوحات ندارد تازه ایم مومنه محض سلاحی به خدا غیر مناجات ندارد کاشف الکرب اباالفضل شدن کار رقیس عمویی که خودش کعبه حاجات جهان بوده گرفتار رقیس خود فاطمه در عرش خریدار رقیس بار ها در دل شب گوشه ویرانه به خود گفت فدای سر عمه که سرم زخم شده بال و پرم زخم شده یاد رباب و جگر سوخته اش کرد و به خود گفت غمی نیست که قدری جگرم زخم شده چه مبارک سحری هست و چه فرخنده شبی آمده بابا که نجاتم بدهد از دو لب پاره خود آب حیاتم بدهد تا که به دیدار عمو برگ براتم بدهد عمه حلالم کن حلالم کن اگر که یک شبی از غافله جاماندم جای من خسته تو کتک خوردی و پژمردم و پژمردی

رنگ از چهره پریده است، خودت می‌دانی عرق شرم چکیده است، خودت می‌دانی پشت این خانه گدا آمده و با گریه دست یاری طلبیده است، خودت می‌دانی تو بزرگی و مرام تو نبخشیدن نیست از شما قهر بعید است؛ خودت می‌دانی مهربانی و به جز لطف تو این قدر کسی بار ما را نخریده است، خودت می‌دانی هر کجا گفت زلیخا پی یوسف هستم طعنه و خنده شنیده است، خودت می‌دانی به غریبی تو سوگند، دل در به درم از همه جز تو بریده است، خودت می‌دانی عمر من رفت، فقط چند صباحی مانده آخر کار رسیده است، خودت می‌دانی سگ دربار خراسان شده‌ام تا شاید بر سر من بکشی دست، خودت می‌دانی مجلس روضه به پا گشته، بیا که بانی مادری زار و خمیده است، خودت می‌دانی عمر من رفت صابر خراسانی

الحمدلله صابرخراسانی الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب حیدر حیدر صابر خراسانی

خدا کند که کسی پا به ماه به زمین نخورد خدا کند که کسی مادرش زمین نخورد خدا کند که کسی بی هوا زمین نخورد به ضرب پا وسط شعله ها زمین نخورد هزار مرد بیفتد به پیش چشم همه ولی زنی وسط کوچه ها زمین نخورد در ازدحام هجوم ستم ، در خانه خدا کند که زنی (پا به ما) زمین نخورد…. به آن عبا که علی روی همسرش انداخت زنی مقابل نامردها زمین نخورد به اشک چشم حسینش خدا کند دیگر که مادری جلوی بچه ها زمین نخورد زدند فاطمه را هر چه ، باز هم میگفت که من زمین بخورم ، مرتضی زمین نخورد پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن خدا کند پسرش کربلا زمین نخورد خدا کند که کسی نیزه بی هوا نزند خدا کند که دگر بی هوا زمین نخورد الهی مادرت زمین نخوره صابر خراسانی

باید غبار صحن تو را طوطیا کنند « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند» هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق خیل ملائکند رضا یا رضا کنند بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند «هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت او را به درد کرببلا مبتلا کنند دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند از آن حریم قدسی ات آقای مهربان «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند» غبار صحن تو صابر خراسانی

در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟ ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟ دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟ خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار را آورده است تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن در حریم قدسی ات صابر خراسانی

حال او سخت خراب است مراعات كنيد دلش از داغ كباب است مراعات كنيد نكش اينقدر!زمين خورد،زمين خورد رباب دست و پايش به طناب است مراعات كنيد اين عروس پسر دختر پيغمبر ماست فرض كن اهل كتاب است مراعات كنيد همه ي طايفه اش تشنه به خون قلتيدند درد او ديدن آب است مراعات كنيد خواهشأ پاي نكوبيد،گمان كرده به ني كودكش خسته و خواب است مراعات كنيد نيزه ي راس علي اصغر او را ببريد اينكه اينجاست رباب است مراعات كنيد نگذاريد به سر حرمله نزديك شود بي حيا مست شراب است مراعات كنيد لب گزيدي كه نگو،چشم،نميگويم،چشم ادب روضه ثواب است مراعات كنيد حال او سخت خراب صابر خراسانی

سفارش امام رضا جان خیلی پدر و مادرتون رو دوست داشته باشید همین امشب وقتشه هر کی تو دلش مادرشو یه دعا بکنه هر کسی هرجایی صدای منو میشنوه مادرم گفته غلامت باشم ممنون مادرمم مادر خیلی موثر تو زندگی هی جلو اومد با مادرش خداحافظی کنه هی مادرش عقب عقب می رفت گفت چرا نمیزاری باهات خدا حافظی کنم گفت حسین داره نگاه میکنه این بچه ها مادر ندارند اما دیدم روضه جایی که من دوست دارم تو رو خدا هر کسی نیت تو دلش داشته باشه شهدای مدافع حرم فیض ببرن پدر و مادر صابر خراسانی

تو ای شور نهان در رقص پرچم ها تبت سوزان ترین تب ها غمت شیرین ترین غم ها تو را می‌خواهد این شب ها تو را می‌خواند این دم ها تو ای احرام مشکی پوش ها ماه محرم ها الا ای اشکریزت چشم ابراهیم و عیسی و نوح و آدم ها مصیباتت فراتر از لهوف و از مقرّم ها تو ای ماه محرم ها... *** لباسی باید از جنس تجلی بر تنت باشد که عریانی گواه اشتیاق رفتنت باشد نجیبی مثل اسرار خدا جای شگفتی نیست اگر جسمت فدای حرمت پیراهنت باشد اگر کوهی به این سرهای بی تن هم نظر داری تو زانو می زنی تا کل صحرا دامنت باشد ازین آتش که در سر داری ای وارسته از هستی سری باقی نمی ماند که محتاج تنت باشد تو حق بر گردن توحید داری باز سر دادی مبادا دینی از حتی سرت بر گردنت باشد اگر چه وسعت داغ تو در عالم نمی گنجد خدا می خواست قلب شیعیانت مدفنت باشد تو ای شور نهان هادی جانفدا

افتادی از بلندی و آقا سرت شکست ته مانده های زخمی بال وپرت شکست وقتی عمود آمد وشقّ القمر که شد تیر کمان میان دو چشم ترت شکست با نیزه های لشگریان زیر و رو شدی در زیر نیزه ها به خدا پیکرت شکست در لحظه ای که تا شدی و دست وپا زدی سقا کنار خیمه قد خواهرت شکست بر روی پای فاطمه گفتی بیا اخا بنگر به نیزه ای کمر لشگرت شکست یک یا حسین گفتی و زینب دلش گرفت آن لحظه عاقبت نفس آخرت شکست آزادی زندانی صابر خراسانی

قسم به وعده شیرین من یموت یرنی که ایستاده بمیرم به احترام  علـــــی به حال سجده بیفتم به احترام  علـــــی خوشا دمی که بمیرم به زیر گام  علـــی به گنبد و به ضریح و به حرمت نجفش علی امام من است و منم غلام  علــــــی قسم به وعده شیرین من یموت یرنی که ایستاده بمیرم به احترام  علـــــی به حال سجده بیفتم به احترام  علـــــی خوشا دمی که بمیرم به زیر گام  علـــی به گنبد و به ضریح و به حرمت نجفش علی امام من است و منم غلام  علــــــی قسم به وعده شیرین من یموت یرنی که ایستاده بمیرم به احترام  علـــــی به حال سجده بیفتم به احترام  علـــــی خوشا دمی که بمیرم به زیر گام  علـــی به گنبد و به ضریح و به حرمت نجفش علی امام من است و منم غلام  علــــــی قسم به وعده شیرین من یموت یرنی که ایستاده بمیرم به احترام  علـــــی به حال سجده بیفتم به احترام  علـــــی خوشا دمی که بمیرم به زیر گام  علـــی به گنبد و به ضریح و به حرمت نجفش علی امام من است و منم غلام  علــــــی قسم به وعده شیرین من یموت یرنی که ایستاده بمیرم به احترام  علـــــی به حال سجده بیفتم به احترام  علـــــی خوشا دمی که بمیرم به زیر گام  علـــی به گنبد و به ضریح و به حرمت نجفش علی امام من است و منم غلام  علــــــی ایستاده بمیرم تواشیح

وضو بگیرم در حال روزه با تکبیر کنم مباهله با دشمنان حیّ قدیر زبان حق شوم و آیۀ مباهله را به شأن فاطمه و شوهرش کنم تفسیر ز قول دوست و دشمن شنو که این آیه به وصف اهل کسا از خدا شده تعبیر محمد و علی و فاطمه، حسین و حسن که پنج در عددند و یکی چو حیّ ّقدیر پی مباهله کردند، روی در صحرا یکی چو مهر فروزان چهار ماه منیر وضو بگیرم در حال روزه با تکبیر کنم مباهله با دشمنان حیّ قدیر زبان حق شوم و آیۀ مباهله را به شأن فاطمه و شوهرش کنم تفسیر ز قول دوست و دشمن شنو که این آیه به وصف اهل کسا از خدا شده تعبیر محمد و علی و فاطمه، حسین و حسن که پنج در عددند و یکی چو حیّ ّقدیر پی مباهله کردند، روی در صحرا یکی چو مهر فروزان چهار ماه منیر مباهله محمد فصولی

من ماجرا را خوب یادم هست، چون کاروان ما جلوتر بود پیکی رسید و گفت برگردید، دستور، دستور پیمبر بود چرخید سرهای شترهامان چون با محمد بود دلهامان فرمانبری از حرف پیغمبر، با حج برای ما برابر بود خیل عظیم حج گزاران را گرد درختانی کهن دیدیم کار بنای سایه بان ها با عمار و سلمان و ابوذر بود زنگ شترها از صدا افتاد، از دشت حتی رد نمی شد باد راوی به حرف خویش پایان داد، یعنی محمد روی منبر بود «الیوم اکملت لکم دینی...» « من کنت مولاه علی مولاه...» بانگ رسایی داشت پیغمبر، هرچند بعضی گوش ها کر بود آن ها که می دیدند می خواندند از چشم پیغمبر مرادش را آن ها که نشنیدند می دیدند در دست او دست برادر بود هم برکه هم دریا شهادت داد هم طور هم سینا شهادت داد حتی شن صحرا شهادت داد حکم ولایت دست حیدر بود از خندق و از بدر تا خیبر، تا لحظه ی آخر که در بستر... از ابتدا حرف از ولایت بود، آری! ولایت حرف آخر بود ماجرا را یادم هست صابر خراسانی

به دیدار هر لحظه امیدوارم به جز دیدنت آرزویی ندارم از عمرم فقط جمعه را می شمارم رسیدس هر هفت روزم به تکرار به امید دیدار پدر ها پسر ها محرم محرم در این آرزو گریه کردند باهم که از عمر این فاصل کم شود کم به پیری رسیدن طفلان بسیار به امید دیدار انا بن العلی تو در گوش کعبه عبا را می اندازد از گوش کعبه عجب صحنه ای تو در آغوش کعبه ای بیا بی نصیبم از این صحنه نگذار به امید دیدار اگر اربعین کربلا را ببینم به هر سو روم هر کجا را ببینم فقط دوست دارم شما را ببینم در آن اجتماع هزاران عزادار به امید دیدار زیاد است یوسف شلوغ است بازار و هر یوسفی را خریدار بسیار و من هم چنان پر ضرر بی خریدار اگر آمدی روزی این سوی بازار به امید دیدار بیا و مرا بی سر انجام نگذار کسی را ندارم تو تنهام نگذار غریبم اگر گم شدم جام نگذار بیا زود تا کار نگذشته از کار به امید دیدار هر لحظه امیدوارم صابر خراسانی

قلم بر صفحه سرگردان عشق است و دفتر سفره دار خوان عشق است یتیم شهر مکه شد پیمبر همان که صاحب قرآن عشق است اگر گفتند ابتر کور بودند که زهرا گوهر تابان عشق است پسر عمش ابالایتام آنکه خودش بابای فرزندان عشق است کریم ومهربان ودست ودل باز حسن، بانی هر احسان عشق است و آن نامی که سر خط جنون است حسینم وای سرگردان عشق است عجیب است اینکه بیمار است سجاد دوای درد بی درمان عشق است امام باقر آن علامه دهر دبیر دانش اموزان عشق است کسی کز دست صادق اب خوردست مرید مرد با ایمان عشق است کلید باب حاجات است کاظم خودش محبوس در زندان عشق است رئوف و مهربان آقاست مردم علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است سرگردان عشق صابر خراسانی