شعر خوانی

این روزها که زمزمه ی یار می کنم خیلی هوای دیدن دلدار می کنم در ماه مغفرت نشد آقا ببینمت بر بی لیاقتی خود اقرار می کنم یک بار هم نشد بنشینم کنار تو از بس که بر معاصی ام اصرار می کنم این نفس سر کش از چه رهایم نمی کند؟! این چه گناهی است که تکرار می کنم؟! بار خطا کمیت مرا لنگ می کند طیّ طریق را ز چه دشوار می کنم؟! این «تحبس الدّعا» شدنم بی سبب که نیست از بس که رو به سفره ی اغیار می کنم گفتم به خود که حداقل ای کریم شهر یک شب کنار سفره ات افطار می کنم فهمیده ای به درد تو آقا نمی خورم زیرا خلاف امر تو رفتار می کنم من نوکر تو هستم و محتاج لطف تو خود را به تو همیشه بدهکار می کنم دل را که حجم معصیت آن را گرفته است با اشک های روضه سبک بار می کنم خون جگر ز دیده سرازیر می شود وقتی که یاد کوچه و دیوار می کنم سیلی ز روی پوشیه دردش چگونه است؟! این درد را به جان خود اظهار می کنم زمزمه یار صابر خراسانی

اول ابتدای آغاز است در جنت برای او باز است در مسیرش ملک به پرواز است همه کارهاش اعجاز است وقت پیکار شیر میدان است او که همبازیه یتیمان است نقطه تحت باء بسم الله شرف لا اله الا الله آسمان پیش قامتش کوتاه در خیبر برای او پر کاه دشمن از پیش و پس اگر دارد ذولفقار علی دو سر دارد دست و بازوی او نمک دارد به همه نیت کمک دارد عشق ما ریشه در فدک دارد به ولایت هر آنکه شک دارد برود کعبه را طواف کند و نگاهی بر آن شکاف کند هر زمان فاطمه (س) کنار علیست هر کجا هست بخت یار علیست ملک الموت ذولفقار علیست جبر حتی در اختیار علیست آن همه اختیار داشت ولی بر سر نفس پا گذاشت علی گفت یا فاتح و قرار گرفت نفس خود را در اختیار گرفت بعد در دست ذولفقار گرفت جان کفار را دوبار گرفت بار اول به چشم و ابرویش بار دوم به تیغ و بازویش ما همه قنبریم و غم بر اوست هم دلاو هم اینکه دلبر اوست خصلت جمله انبیاء در اوست اوست از اول در آخر اوست پیش پاهاش کوه خم میشد هر چه با اوست محترم میشد دُر کمیاب اگر که در صدف است دُر نایاب ریگی از نجف است جلو خانه اش همیشه صف است شاه راه بهشت  این طرف است هر که دور ضریح مولا گشت بی حراص از پل صراط گذشت سعدی و مولوی و بیدل را حافظ و عنصری و دعبل را صائب و انوری و معمر را همه شاعران قابل را خوانده ام  نزد او کم آوردند هر قدر بیت محکم آوردند گوش خلق از علی علی پر شد سنگ راهش یکی یکی دُر شد راه رفت و خدا تصور شد با علی راه ما میانبر شد تا که پا روی عدل نگذاریم به ولای علی نظر داریم اول ابتدا آغاز صابر خراسانی

از دل کعبه به صد قرن پس از خود تابید تازه با این که به صد پرده نهانش کردند بود در سجده و بودند به دوشش حسنین اینچنین شد که امیر دو جهانش کردند هست مخصوص به ایشان لقب مولانا حیف این لفظ که خرج دگرانش کردند غدیر با علی غدیر می شود نبی بگو وگرنه دیر میشود میان این همه صحابه رسول چرا فقط علی امیر می شود علی شدن که کار هر کسی نبود علیست آن که بی نظیر می شود علی که وسعت زمین و آسمان میان پنجه اش اسیر می شود علی که نوح نیز پای درک او هزار و چند سال پیر می شود فقیر با علی جهان ثروت است جهان بدون او فقیر می شود علی علی علی فقط علی دوباره شعر دلپذیر می شود غدیر مصطفی عجب دمی گرفت میان دست مصطفی خود چه پرچمی گرفت عقیق سرخ مصطفی رکاب شد علی برای قوم انتخاب شد و عکس یادگاری دو تا رفیق میان برکه غدیر قاب شد امیر دو جهان مجید تال

اول ابتدای آغاز است در جنت برای او باز است در مسیرش ملک به پرواز است همه کارهاش اعجاز است وقت پیکار شیر میدان است او که همبازیه یتیمان است نقطه تحت باء بسم الله شرف لا اله الا الله آسمان پیش قامتش کوتاه در خیبر برای او پر کاه دشمن از پیش و پس اگر دارد ذولفقار علی دو سر دارد دست و بازوی او نمک دارد به همه نیت کمک دارد عشق ما ریشه در فدک دارد به ولایت هر آنکه شک دارد برود کعبه را طواف کند و نگاهی بر آن شکاف کند ابتدای آغاز صابر خراسانی هر زمان فاطمه (س) کنار علیست هر کجا هست بخت یار علیست ملک الموت ذولفقار علیست جبر حتی در اختیار علیست آن همه اختیار داشت ولی بر سر نفس پا گذاشت علی گفت یا فاتح و قرار گرفت نفس خود را در اختیار گرفت بعد در دست ذولفقار گرفت جان کفار را دوبار گرفت بار اول به چشم و ابرویش بار دوم به تیغ و بازویش ما همه قنبریم و غم بر اوست هم دلاو هم اینکه دلبر اوست خصلت جمله انبیاء در اوست اوست از اول در آخر اوست پیش پاهاش کوه خم میشد هر چه با اوست محترم میشد دُر کمیاب اگر که در صدف است دُر نایاب ریگی از نجف است جلو خانه اش همیشه صف است شاه راه بهشت  این طرف است هر که دور ضریح مولا گشت بی حراص از پل صراط گذشت سعدی و مولوی و بیدل را حافظ و عنصری و دعبل را صائب و انوری و معمر را همه شاعران قابل را خوانده ام  نزد او کم آوردند هر قدر بیت محکم آوردند گوش خلق از علی علی پر شد سنگ راهش یکی یکی دُر شد راه رفت و خدا تصور شد با علی راه ما میانبر شد تا که پا روی عدل نگذاریم به ولای علی نظر داریم ابتدای آغاز صابر خراسانی

زندگی چیز دیگری شده است، تا به نامت رسیده‌ایم حسین! عشق سوغات کربلاست، اگر مزه‌اش را چشیده‌ایم حسین! هر دلی را به دلبری دادند، هر سری را به سروری دادند ما که هر وقت گفته‌ایم خدا، از خدایت شنیده‌ایم: حسین از خدایت شنیده‌ایم که ‌گفت: نقش‌ها ما کشیده‌ایم اما «اَحسنُ الخالِقین» از آن روییم که تو را آفریده‌ایم حسین! این علم‌ها و این علامت‌ها اینچنین بی دلیل خم نشدند همه‌ی ما شریک غم‌های خواهری قد خمیده‌ایم حسین! زینت شانه‌های پیغمبر! تا شنیدیم ساعت آخر: دل چگونه بریدی از اکبر، دل از عالم بریده‌ایم حسین! تن بی دست مانده‌ی سقا دیده‌ای، وای از دلت آقا ! در عوض ما کنار هر آبی عکس دستی کشیده‌ایم حسین! بین شرم نگاه عباس و آن دل نازک شما چه گذشت؟ از حرم تا حرم نفهمیدیم ما که هر چه دویده‌ایم حسین! روضه‌های مدینه می‌خوانیم اول کربلا و می‌دانیم از دعاهای مادرت بوده که به اینجا رسیده‌ایم حسین! شاعری با نگاه پاییزی به دو چشم بهاری‌ام خندید چه بگویم که اشک ما از چیست؟ چه بگویم چه دیده‌ایم حسین! عشق سوغات کربلا نجم الدین شریعتی

بانوی اسلامی و به خانه‌ی شوهر کهنه حصیری تو راست مَفرَش و بستر   گندم دستاس توست خوشه‌ی پروین آبله‌ی دست توست مهر منوّر   تا که خدا فخر آورد به ملائک جانب محراب خیز و روی بیاور   وقت مناجات، دانه دانه‌ی اشکت زیور گوش ملائک است چو گوهر   آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر   ای زن مردآفرین عالم هستی! وی ز دل و جان گذشته در ره همسر!   چشم رجال و نسا به سوی تو بانو جان بنات و بنین فدای تو مادر!   کشته‌ی راه خدایی و هدف تو امرْ به معروف بُوَد و نهیْ ز منکر   «صُبّت علیّ مَصائبٌ»سخن توست می‌زند این نغمه‌ات به جان من، اخگر   گر که بریزد مصیبت تو بر ایّام روز جهان می‌شود چو شام، مکدّر   فاطمه! ای سینه‌ات بهشت محمّد! وااسفا! کاین بهشت سوخت در آذر   بر در آن خانه‌ای که اذن گرفته است قابض الارواح و جبریل، مکرّر، آه که آتش زدند امّت بی‌مهر! آه که وارد شدند قوم ستم‌گر!   حبل متین را فکنده حبل به گردن دست خدا را ببسته خلق سبکْ سر   بر سر منبر نشسته غاصب محراب صاحب مسجد ستاده در بر منبر   مدح تو ارزنده‌تر ز خواندن هر ذکر داغ تو سوزنده‌تر ز هر غم دیگر   قبر تو مخفی از آن که در بر قبرت جمله دعا را اجابت است مقرّر   ای دل ما در هوای قبر تو سوزان! قبر تو و اسم اعظم است برابر   این منِ عاصی، «مؤیّدم»، پسر تو ای پدر و مادرم فدای تو مادر! خطّ عبور بقیع بخش تو بر من دیدن قبرت مرا چو نیست میسّر بانوی اسلامی محمدرضا عاصی

ای به مثل بی مثل چو ایزد منان ای به نبی چون نبی ستوده داور چهارده معصوم را تو فرد مکمل ایزد قیوم را تو نور مصور خانه تو کعبه امید امامان بیت تو معراج صبح و شام پیامبر حبل متین هزار عارف و عامی هر نخی از چادرت به عرصه محشر فلک نجاتند اولیا و در آن فلک فاطمه جان هم تو ناخدایی و لنگر ای به مثل بی مثل محمدرضا عاصی

اول دفتر به نام خالق اکبر آن که سزد نام او در اول دفتر نکته ای از قدرتش بس، این که بگویم اوست علی آفرین و فاطمه پرور فاطمه مجموعه صفات خداوند فاطمه آیینه کمال پیمبر عصمت کبری، ولیه ی الله عظمی قره ی عین النبی، حبیبه داور بَضعه ی احمد نه بلکه روح محمد همسر حیدر نه بلکه هستی حیدر اول دفتر محمدرضا عاصی شهر خرد احمد و علی ست درِ آن فاطمه آن شهر راست مرکز و محور ای به مثَل بی مثَل چو خالق یکتا وی به نُبی چون نَبی ستوده داور شأن تو در «إنّما ولیُّکُمُ الله» با حق و با احمد و علی ست برابر جز پدر و شوهر و دو ابن و دو بنتت روی تو نادیده کس ز اکبر و اصغر پای به محشر چو می نهی رسد آواز «غضّوا أبصارکم» به خلق، سراسر چشم و چراغت دو گوشواره عرش اند راحت جانت دو نازدانه دو دختر در قدم مادر است جنت موعود وین سخن نغز چون سروده پیمبر در عجبم زین حدیث و آن که چرا او داده به زهرای خویش کنیه مادر بهر شفاعت تو را بس است در آن روز دست ابوالفضل و خون محسن و اصغر هر که پناهش تویی پناه تو عالم وان که شفیعش تویی شفیع به محشر به به از آن رهبری که پیرو زهراست به به از آن پیروی که فاطمه رهبر حبل متین پیمبران الهی است هر نخی از چادرت به عرصه محشر چهره ز أعمی نهان کنی و بگویی می نگرم من ورا نبیندم او گر آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر کشته راه خدایی و هدف تو امر به معروف بود و نهی ز منکر حضرت باقر برای چاره هر غم نام تو می برد بر زبان مطهر خانه تو قبله امید سه حجت بیت تو معراج صبح و شام پیمبر سید رضا مؤید اول دفتر محمدرضا عاصی

لباس یاس بر تن کرد زهرا کنار دست او بنشست مولا محمد خطبه خواند زهرا بلی گفت غلط گفتم بلی نه یا علی گفت

خدایی را شناسم که خدای حیدر است کافرم بر آن خدایی که جدای حیدر است زحمت پیغمبران از آدم و خاتم همه سیر مخلوقات بر سوی ولای حیدر است دوش احمد که بر آن مهر نبوت خورده است به که وقت بت شکستن زیر پای حیدر است در شبی دیدند او را در چهل جا همزمان این یکی از بی نهایت ماجرای حیدر است رد شمسی که دهان را از تعجب وا گذاشت بازی شیرین چشم دلربای حیدر است خدای حیدر نوید پورمرادی

پدید آمده خورشید با حلول نجف خدا کند که شوم مورد قبول نجف قدم زنم وسط شارع الرسول نجف چای عراقی است از اصول نجف بهشت خوشه ای از شاخه های انگورش فدای مرقد و ایوان طلای مشهورش دوباره شد وسط شعر حرف از ایوان مرا همیشه گرفته ابهت ایوان چه بهتر است بگویم که حضرت ایوان دوباره در صف نوبت به نوبت ایوان ملائکه همگی با شتاب می آیند به دست بوسی عالیجناب می آیند پدید آمده خورشید نوید پورمرادی

کسی به غیر علی عدل را پیاده نکرد امیر و بود و از این نام استفاده نکرد به تن به غیر همان یک لباس ساده نکرد خدا مخالف او را حلال زاده نکرد علی برای عبادت پی بهشت نبود کنار لقمه نانش دو تا خورشت نبود همه به فضل علی باید اعتراف کنند و با ولایت او حل اختلاف کنند و جای کعبه دور سرش طواف کنند به روی ماذنه مکه سینه صاف کنند کسی به غیر علی نوید پورمرادی

برای علت خلقت خدا جواب نداشت اگر که مادر آب و ابوتراب نداشت برای نام گذاری اسم اعظم او کسی به غیر خدا حق انتخاب نداشت خدا برای خودش مظهر صفات گذاشت که غیر صورت این خانواده قاب نداشت دعای نور که میخواند در نماز شبش مدینه صبح نیازی به آفتاب نداشت رسید آب وضوش به دست حوریه ای وگرنه شیشه عطار ها گلاب نداشت برای علت خلقت نوید پورمرادی

در باغ های شهره به اوج معطری در چشمه گلاب دل انگیز قمصری در دشتهای سبز و چمن خیز و دلنواز در جاده های ممتد سرو و صنوبری در ریشه تصور تاریک تاک ها در چشمه سار های خروشان کوثری در موج موج آبی تسنیم و سرسبیل در آسمان روشن شبهای اختری در جاده ای که لحظه ای از جای جای آن حتی نسیم هم نگذشته است سرسری در نص آیه های پر از نور کردگار در شرح هر حدیث زلال پیمبری در هر حدیث قدسی و هر ذکر مستند در متن صادقانه ی آیین جعفری در خطبه های هر نبی صاحب کتاب در مصحف نمونه ی زهرای اطهری تنها علی است آنکه میان تمام خلق با او کسی نیافت توان برابری بر کرسی قضاوت یکتایی علی باید خود خدا بنشیند به داوری مسند نشین عرش معلی ست مرتضی مصدر علی است در دل هر یاء مصدری ما محو آفتاب جمالش شدیم و هست در ساق عرش یکسره در سایه گستری با دیدن جمال علی میزند ملک بی اختیار صیحه ی الله و اکبری در نام اوست خسته قلم هر چه خوش نویس در فضل اوست بسته زبان  هر چه منبری با خواندن فضائل او داغ میشود بازار شاعری و بساط سخنوری چرخیده اند دور علی سال های سال ناهید و زهره و زحل و ماه و مشتری در پیشگاه نور علی غرق ظلمت است صد ها هزار آینه خورشید خاوری خواندیم خطبه های امیرالکلام را با قند های پارسی و شور آذری خم میشدند پیش خم ذوالفقار او هنگام کارزار مقامات لشکری مانند کاه نقش زمین شد مقابلش هر کس که داشت داعیه ی کوه پیکری ناد علی بخوان که پس از نام نامی اش با یک اشاره وا شود ابواب خیبری در اضطرار بر لبم امن یجیب نیست نام علی ست بر لب من وقت مضطری خون حسین اوست نشانی از اقتدار صلح حسن چه بود ؟... نماد دلاوری وقت گریز آمده ، این بیت کربلاست آیا کسی نمانده بیاید به یاوری یک عده مست کرده و فرزند زر شدند انگار مرده بود مرام ابوذری تاریخ منزجر شده از عمروعاص ها اسلام زخم خورده از امثال اشعری شرح فضایل علوی را نوشته اند حسکانی و سیوطی و شیخ زمخشری حقی که از خدا به علی واگذار شد هرگز نمیرسد به فلانی و دیگری فریاد شقشقیه ی مولا اثر نداشت بر قوم کور دل شده ی شهره در کری من حق پرست هستم و حق حضرت علی ست از این طریق شهره شهرم به کافری بی شک برای حضرت مرضیه هیچ کس غیر از علی نبود سزاوار همسری عقد علی و فاطمه بی شبهه در ازل در پیشگاه حضرت حق گشته محضری ما خاک پای فاطمه هستیم تا ابد در خاندان ما همه هستند حیدری نه اشتباه گفتم و باید چنین نوشت ما نوکریم و شهرت ما هست قنبری ما را هوای سلطنت ملک دیگری است تا روز حشر سلطنت ماست نوکری ما را به خاک چادر مادر امید هاست چون خاندان فاطمه هستند مادری عالم فدای‌فضه کنیزش که بوده‌است کوچک ترین کرامت او کیمیاگری وقتی قسیم دوزخ و جنت فقط علی است باشد امید ما به کرم حداکثری با اشرف خلایق عالم که مصطفی است تنها علی رسیده به فیض برادری دلبسته کسی نشدم چون کسی نبود غیر از علی و آل علی باب دلبری خوشبخت آن فقیر که در آستان او این فقر را عوض نکند با توانگری سنجیدن عیار قصاید به دست کیست وقتی که شعر گوهر و مولا ست گوهری جان ها فدای ماه ترین یادگار او عالم فدای قامت فرزند عسکری این بیت آخر است و دو زانو نشسته ایم چشم انتظار آمدن ماه آخری شاعر احمد حسین پور علوی

برای گفتن تبریک آمده باران به پای بوسی اش آمد نسیم وقت اذان چه شوکتی چه جلالی وان یکاد بخوان چه تند میزند این جای قصه نبض زمان عروس آینه آمد به خانه قرآن ترانه های زمین و زمان شنیدنی است چقدر هلهله عرشیان شنیدنی است سکوت تازه عروس جوان شنیدنی است صدای قلب علی بی گمان شنیدنی است مبارک است وصال دو روضه رضوان ستاره ریخته بر سفره های این خانه چقدر معجزه دارد خدای این خانه ذسیده ایم کجا با دعای این خانه همیشه آیه رسیده برای این خانه جهان فدای تو ای شان سوره انسان

دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آمیز فدای پیرهن چاک ماه رویان باد هزار جامه تقوی و خرقه پرهیز خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز فرشته عشق نداند که چیست ای ساقی بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز پیاله بر کفنم بند تا سحرگه حشر به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت که در مقام رضا باش و از قضا مگریز میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

زیور ببندید آسمان ها و زمین را آذین کنید از یاس ها عرش برین را از پولک براق و زیبای ستاره برگوش حوران بهشتی گوشواره با بهترین رخت و لباس میهمانی امشب بیایید حوریان آسمانی آری ملائک صف به صف مشغول شادی غم رفته امشب کاملاً در انفرادی شهر مدینه نور باران شد سراسر با چل چراغ ماه و "رقص نور" اختر پُر گشته دنیا بی نهایت از فرشته بر روی بال تک تک آن ها نوشته بنوشته با خط خودش حی تبارک پیوند یاس و حضرت یاسین مبارک عاقد خدا و شاهدش پیغمبر او داماد حیدر گل عروسش کوثر او در صورت زهرا چه شرم دلنشینی ست در چهره ی مولا چه شوق بی قرینی ست لبخند شرم و شوق زهرا را نظر کن این رخت دامادی مولا را نظر کن این ساقی کوثر امیر المومنین است که ساق دوشش حضرت روح الامین است اوج کمال و عشق احمد نور خاتم این عشق اوج عشق معنای حضور است نور علی نور است امشب غرق نور است مدح حضرت زهرا صابر خراسانی

در آسمان مدینه ستاره باران بود ستاره بود و همه کوچه ها چراغان بود خدا دو نور خودش را رسانده بود به هم عجیب نیست اگر شهر نورافشان بود ملائکه همگی آمدند روی زمین از ازدحام ملک شهر راهبندان بود فرشته ها همه از آن سفره شام می خوردند ولیمه ی علی و فاطمه فراوان بود شبی که صاحب مجلس خود پیمبر بود چه مجلسی که در آن جبرئیل مهمان بود چه افتخار بزرگی نصیب ایران شد عنان مرکب زهرا به دست سلمان بود در آسمان و زمین شور و جشن و همهمه است که روز عروسی و عقد علی و فاطمه ست شب عروسی و عقد دو درّ ناب خداست همه مخارج این جشن با حساب خداست اگر که هر دو جهان خواستگار زهرا بود علی میان همه اول انتخاب خداست برای دادن پاسخ اگر تامل کرد رسول منتظر دیدن جواب خداست سزاست مهریه ی فاطمه علی باشد برای این که علی مظهر کتاب خداست ظهور فاطمه را هیچ کس نخواهد دید چرا که پیش علی هست و در حجاب خداست کسی که باعث رنج علی و فاطمه شد همیشه مستحق آتش عذاب خداست به پیشگاه خدا مصطفی ستایش کرد به فاطمه چقدر از علی سفارش کرد ز این به بعد تو همخانه ی علی هستی علی ست شمع و تو پروانه ی علی هستی نبی سپرد به دست وصی نگینش را از این به بعد تو دردانه ی علی هستی اگر چه ساقی کوثر علی شده کوثر تویی و صاحب میخانه ی علی هستی به خاطر تو علی روزی اش دو چندان شد تو رزق و روزی روزانه ی علی هستی اگر که شان تو برتر نباشد از حیدر بدون شک تو هم شانه ی علی هستی فرشته آمد و قرآن به دورشان چرخاند خدای عز و جل نیز عقدشان را خواند

چشمامو میبندم تو اینجایی اصلا مگه میشه نباشی نه از این دلی که سخت دلتنگه باور ندارم جداشی نه پشت تموم لحظه هام هستی هر جا میرم قبل از من اونجایی هر چی میگم انگاری میدونی تنهام نمیزاری و تنهایی شعرامو دوست دارم یه جورایی حس میکنم رنگ تو رو دارند انگاری یه صندوقچه گنجند تا راز عشقت رو نگه دارند آیینه رو هی زیر و رو کردم شاید تو چشمام عکس تو باشه پلکامو بستم تا بریزه اشک تا رد پات تو آینه پیدا شه

به دیدار هر لحظه امیدوارم به جز دیدنت آرزویی ندارم از عمرم فقط جمعه را می شمارم رسیدس هر هفت روزم به تکرار به امید دیدار پدر ها پسر ها محرم محرم در این آرزو گریه کردند باهم که از عمر این فاصل کم شود کم به پیری رسیدن طفلان بسیار به امید دیدار انا بن العلی تو در گوش کعبه عبا را می اندازد از گوش کعبه عجب صحنه ای تو در آغوش کعبه ای بیا بی نصیبم از این صحنه نگذار به امید دیدار اگر اربعین کربلا را ببینم به هر سو روم هر کجا را ببینم فقط دوست دارم شما را ببینم در آن اجتماع هزاران عزادار به امید دیدار زیاد است یوسف شلوغ است بازار و هر یوسفی را خریدار بسیار و من هم چنان پر ضرر بی خریدار اگر آمدی روزی این سوی بازار به امید دیدار بیا و مرا بی سر انجام نگذار کسی را ندارم تو تنهام نگذار غریبم اگر گم شدم جام نگذار بیا زود تا کار نگذشته از کار به امید دیدار به امید دیدار صابر خراسانی

فکر کن ظهر شود روز به آخر برسد لحظه ها بگذرد و ساعت خنجر برسد لحظه ی آخر گودال به کندی برود خنجر شمر سراسیمه به حنجر برسد فکر کن بین اجانب به چه وضعی به چه حال؟ زینب از تل به تماشای برادر برسد هرچه بوده است به غارت برود ، در گودال بوسه ای از رگ خشکیده به خواهر برسد ازدحام است و در این معرکه زینب مانده به برادر برسد یا که به معجر برسد قد خم دارد از این غم چه کسی می دانست؟ ارث مادر وسط دشت به دختر برسد لحظه آخر گودال محسن ناصحی

تو ای شور نهان در رقص پرچم ها تبت سوزان ترین تب ها غمت شیرین ترین غم ها تو را می‌خواهد این شب ها تو را می‌خواند این دم ها تو ای احرام مشکی پوش ها ماه محرم ها الا ای اشکریزت چشم ابراهیم و عیسی و نوح و آدم ها مصیباتت فراتر از لهوف و از مقرّم ها تو ای ماه محرم ها... *** لباسی باید از جنس تجلی بر تنت باشد که عریانی گواه اشتیاق رفتنت باشد نجیبی مثل اسرار خدا جای شگفتی نیست اگر جسمت فدای حرمت پیراهنت باشد اگر کوهی به این سرهای بی تن هم نظر داری تو زانو می زنی تا کل صحرا دامنت باشد ازین آتش که در سر داری ای وارسته از هستی سری باقی نمی ماند که محتاج تنت باشد تو حق بر گردن توحید داری باز سر دادی مبادا دینی از حتی سرت بر گردنت باشد اگر چه وسعت داغ تو در عالم نمی گنجد خدا می خواست قلب شیعیانت مدفنت باشد ماه محرم ها هادی جانفدا

سرّ توحید احمدی این است : که علی را فقط خطاب کند عرصه‌ ی جنگ هم که تنگ شود روی حیدر فقط حساب کند آی مرحب ! برو کنار بایست ، هدف انگار کندن در نیست شیر حق این چنین که می‌غرّد آمده قلعه را خراب کند روح انگار روح تازه گرفت ، آمد از فاطمه اجازه گرفت تا که در عرش ، عکسِ حیدر را ـ درِ قلعه به دست ـ قاب کند می‌ پری آن طرف سواره ، ولی عمرو ! آن سوی خندق است علی جنگجویی ندیده‌ام چون تو سوی مرگش چنین شتاب کند دلت از او شنید و نرم نشد ؟ پیش خورشید بود و گرم نشد ؟ پس لب ذوالفقار او تنها می‌ تواند تو را مجاب کند فرق او را شکافتی ، بشکاف ! مُحرِم است او و خواست قبل طواف در وضویش به رسم عاشق‌ ها روی خود را به خون خضاب کند تیغ بر عمرو ، پهلوان حیدر آنچنان زد که حضرت داور ضربه‌ی روز خندقِ او را بهترین ضربه انتخاب کند در میان عرب خبر پیچید ، در دلش هر مبارزی فهمید سر توحید احمدی قاسم صرافان خاک خود را به باد خواهد داد رزم اگر با ابوتراب کند همه دیدند امیر می‌ آید زودتر از غدیر می‌ آید کی شود یک امینی دیگر شرح آن ضربه را کتاب کند ؟ بیشتر بین عاشقانِ علی ، حرف سلمان و مالک است ولی رقص خرما فروش بر سرِ دار دل ما را همیشه آب کند بعد یک عمر ذکر یا حیدر مطمئنیم ساقی کوثر به دل کوزه‌ گر می‌ اندازد خاک ما را خم شراب کند قلب ما در لحد که می‌بویند ، به رقیب و عتید می‌ گویند بنده‌ ی حیدرند بگذارید او بیاید خودش حساب کند شعرم از برق ذوالفقار رسید ، روشن و گرم و بی‌ قرار رسید تا به ذره‌ نگاه یار رسید ، می‌ رود کار آفتاب کند شعر شمعی برای تو که نشد ، قد گلدسته‌های تو که نشد شادم اما ، مگر شنیده کسی شاعرش را علی جواب کند ؟ سر توحید احمدی قاسم صرافان

کسی در سن هجده سالگی پهلو نمیگیرد کسی در خانه اش از مَحرَم خود رو نمیگیرد جوان وقت نشستن از کسی یاری نمیخواهد و تا برخواست از جا دست بر زانو نمیگیرد ولی زهرای من این روز ها یک دست بر پهلو و دست دیگرش را هم به روی گونه میگیرد نمیبینم که بنشاند به زانو کودکانش را بغل میگیرد اما یاری از بازو نمیگیرد به دستی میکِشد بر گیسوی طفلان خود شانه به دست دیگر اما موج را از مو نمیگیرد درسن هجده سالگی محمدحسین ملکیان

شیر مادر قطره اش دریای حب حیدر است شیعه ی حیدر شدن تاثیر شیر مادر است بین ما اهل زمین معروف به حیدر شده بین اهل آسمان ها شهرت او صفدر است عالم آگاه شرح عارف بالله کرد گفت که من شهر علمم و علی بر من در است