شعر خوانی

قدمش روی چشم مردم شهر با نسیم بهار می آید شهر غرق گل و گلاب شده چقدر با وقار می آید شهر قم گر که اعتبار گرفت کار آن بانوی معظمه بود حکمتی داشت این که ماه ربیع میزبان فاطمه بود این همه لطف این همه رحمت همه از دولت امام رضاست حکمتی دارد که قم هر سال بانی جشن فرحت الزهراست بانوی با کرامت این شهر آمده که سجیه الکرم است قدمش روی چشم مردم شهر با نسیم بهار می آید

مرغ پر بسته ام و نیِّت قافی دارم هر چه غیر از تو مرا هست اضافی دارم کعبه از چشمِ تو پنهان چه طوافی دارم پیش بازار رضای تو کلافی دارم در حرم حوله ی احرام من از جنس دعاست حجرالاسود من پنجره فولاد رضاست شده ام مثل کویری که به دریا برسد مثل مجنون که به بوی خوش لیلا برسد کاش چون دستِ گدایی که به دارا برسد به ضریحِ کرمت دستِ دل ما برسد یوسفی هست دلم کاش زلیخا بشود بین این در به دری بلکه دری وا بشود اشک می گفت که من شورم و یک جنس بدل پیش این قله ی شیرینی و دریای عسل چشم می گفت که یک قطره بده حداقل با چه رویی بروم بی تو در این کوچه محل اشک شوری به دلش آمد و بی تاب افتاد دهن چشم از این صحن و سرا آب افتاد می شود گفت شفاخانه به سقاخانه که به یک جرعه زند زلف عطش را شانه بین این صحن و سرا هاجرِ دل مستانه دور اسماعیلش گشته پیِ پیمانه پیش دارالکرمت بر دل من افتاده که خمار تو رسیده ست به دارالباده عقل در درک تو مبهوت و گرفتار شده عشق از عشق تو بیچاره و بیمار شده چشم از اشک لبالب شده و تار شده بس که نور است که در این حرم انبار شده آیه ی نور هم از نور تو می گیرد نور قل هو الله و احد چشم بد از روی تو دور حرف دل با تو همان حرف عقیق یمنی ست دل اگر خون شده از غصه ی دور از وطنی ست همه ی نا شدنی های من این جا شدنی ست لن ترانی نشنیدن به جواب ارنی ست صله ی دعبل شاعر دل از آهو می برد کاش یعقوب ز پیراهن تو بو می برد هفت بند دل ما و پدر مشهد و قم که قمار دل ما هست سر مشهد و قم پادشاهی ست عبایی به بر مشهد و قم کاظمین است چو تاجی به سر مشهد و قم مشهدت بر سرم انداخته عشق قم را مشهدت کرب و بلایی ست دمشق قم را کار یک مرده رسیده به مسیحا بوسی صبح لیلا شده اجر شب صحرا بوسی قطره دریا شود از لحظه ی دریا بوسی من هم از این ره دور آمده ام پا بوسی زعفرانی ست دلم کاش نباتی بدهی یا در این گمشدگی راه نجاتی بدهی مرغ پربسته ام شهاب الدین خالقی

کمال میهمانی سفره زیبا و رنگین است حدیث منقبت گفتن میان شعر شیرین است روی دوش نبی پای علی رفت و بتی افتاد که کار سخت تر در آسیاب با سنگ زیرین است علی آنقدر بالا رفت در شرح شب معراج که هر کس بعد آن مدحی بگوید سطح پایین است به جز یک آیه ای در سوره ی انسان کجا گفتند غذای سفره ی شاهی سهم مسکین است

بسم الله الرحمن الرحیم عرض سلام و ادب و احترام من علی یا شایان مصلح متولد4 تیرماه 1372 از شهرستان رودبار فوتبالیستم و شعر هم میگم من دو اسمم بعضی ها فکر می کنند اینقدر مذهبی هستم که با اسم شایان حال نکردم اسمم رو گذاشتم علی اینکه اول فوتبال بوده یا شعر قطعا از بچگی فوتبال بازی می کردم که شعر نبوده و مثل همه بچه ها تو کوچه های شهرمون فوتبال بازی کردم اما شعر برای من از سال87 شروع شد که اون موقع در پایه ها داشتم فوتبال بازی می کردم یعنی زمانی که خیلی حرفه ای فوتبال بازی نمی کردم اما شعر می گفتم که به مرور زمان فوتبال و شعر با هم جلو رفت میزان تحصیلاتم مهندسی صنایع است تو مدرسه بچه درس خون بودم و نیمکت آخری و شیطون کلاس؛معلم ها همیشه بین دوراهی بودن که بچه شیطون کلاس رو اخراج کنند یا برای حفظ آبروی کلاس که بچه درس خون کلاس بودم اینکارو نکنند؛هم شیطون بودم هم درس خون تو خونه فوتبال بازی می کردم شیشه ها رو میشکوندم مادرم توپ رو ازم می گرفت با پرتقال بازی میکردم پرتقال له می شد،فوتبال برا من عشق بچگیمه. یه خاطره بگم از یه معلم هم محله ایمون معلم حسابان،من همه ورزش ها به لطف خدا استعداد داشتم سال سوم دبیرستان سر همه کلاس ها میومدن در می زدند مصلح مسابقات والیبال مصلح مسابقات فوتبال مصلح مسابقات پینگ پنگ مصلح مسابقات کشتی از اون طرف مصلح مسابقات اذان و نهج البلاغه  این معلمی که هم محله ایمون بود و من هنوزم خیلی دوستشون دارم دو تا امتحان می گیرند از بچه ها که من هر دو تا امتحانو نبودم که هردو تا امتحان صفر میشم چون امتحانش نهایی بود همه مستمرا رو بالا می داد که بچه ها پاس بشن گفت مصلح دو تا صفر داری که میانگینش میشه صفر بچه محل منی دو نمره بهت میدم دو نمرم به خاطر فلانی میدم چون گناه داری میشی چهار خوبه؟منم بچه پر رو گفتم خوبه اقا منم پایانی یه نمره خوب گرفتم پاس کردم مصاحبه ای خاص شایان مصلح

زحمت مستی ام به گردن کیست جز تو که عاشق شراب تو ام؟ ساقی این قدر مهربان و رئوف؟ با مرامی رضا،خراب تو ام! لطف بی منتِ تو شامل من می شود،تا حیا کند دل من! شک ندارم که دوستم داری گرچه من مایه ی عذاب تو ام از سیاست خوشم نمی آید من به دین تو معتقد هستم انقلابی که نیستم،اما عاشق صحن انقلاب تو ام! این رفیقم که با من آمده است این که وقت اذان پیاله به دست با تمام وجود می گوید: تا دم مرگ در رکاب تو ام گنده ی لات های مشهد بود در پی کفترش حرم آمد وقت برگشت داش مشتی شد متحیر از انتخاب توام! جای قرآن به من اجازه بده که به طب الرضا قسم بخورم هرکسی زیر دِین یک چیزی ست من شفا دیده ی کتاب تو ام! خودمانیم،بس که آقایی! بعد مرگم سه بار می آیی تا که زیر لحد بفهمم،در سایه ی لطف بی حساب تو ام

کاش می شد پنجره خونمونو باز کنم ببینم کبوترا دور و برت پر میزنن خوش به حال مشهدی ها با تو همسایه شدن وقتی دلتنگ میشن میان بهت سر میزنن پدر گفته می خواد قید شمالو بزنه زمیناشو بفروشه شغلشو تغییر بده از همه خاطره های بچگیش دل بکنه زندگیشو بعد این به دست تقدیر بده مادرم قراره بار سفرو جمع کنه سفری که مقصدش نمی ذاره برگردیم هر کی هر چیزی میگه که مانع رفتن شه مارم با خنده می گه فکر اونم کردیم

با لطف ائمه تازه شاعر شده است از شاخه ی ذوق خود غزل می چیند ای یوسف شهر طوس تعبیرش چیست هر شب قلمش خواب حرم می بیند حالش که خراب شد دو رکعت بارید یک گوشه نشست با خودش خلوت کرد دستش که نمی رسید زائر باشد با قلب شکسته با شما بیعت کرد دیوانه شد از لاک خودش بیرون زد تصمیم گرفت بین مردم باشد از صاحب صحن آزادی خواست بالا سرش آسمان هشتم باشد پرواز بلد نبود وضعش بد بود پولش به قطار های ارزان نرسید با گریه به خود گفت توکل به خدا فقر این دفعه به گرد ایمان نرسید الحق که خراسان شما یک کشور مستقل شاهنشاهی است

هر که رو انداخت خاطرجمع زائر می شود قبل زائر کوله بار راه حاضر می شود دل سپردن ساده اما دل بریدن مشکل است هر کسی یک بار آمد قم ، مهاجر می شود خوش به حال خانه ی خشتی نزدیک حرم آخرش یک تکه از صحن مجاور می شود دست را بر سینه ات بگذار و چشمت را ببند رو به رویت گنبد و گلدسته ظاهر می شود نوحه می خواند کسی بین حرم در همهمه بر مشامم می رسد هر لحظه بوی فاطمه ماه قم دست خیال ما و دامان شما میزبان هستید و ما هستیم مهمان شما ماه قم صابر خراسانی

گذرم باز به سمت گذر خان افتاد راه افتادم و گویا به تنم جان افتاد تا رسیدم به حرم شعر به جریان افتاد (چشم باز کردم و چشمم به شبستان افتاد) لحظه ای در نظرم بهتر از آن نیست که نیست در کرم خانه ی قم شور و شعف معلوم است مستمندیم و در این خانه هدف معلوم است از حریم وجنات تو شرف معلوم است زیر ایوان شما خوب نجف معلوم است زیر ایوان شما قید مکان نیست که نیست دست معمار تو نقش دگری میریزد سبک معماری عصر قجری میریزد می ناب است به جام بصری میریزد از هر انگشت حریمت هنری میریزد غیر قم هیچ کجا نصف جهان نیست که نیست شاه بانویی ایران به شما می آید ملکه ملک سلیمان به شما می آید منسب خواهر سلطان به شما می آید چقدر آینه بندان به شما می آید مثل ایوان تو در کل جهان نیست که نیست محضر بانوی قم علم فراگیر شده هر که آمد به حرم دست به تحریر شده یک شبه مرجع دین صاحب تفسیر شده شیعه از سفره ی بذل تو نمک گیر شده مزه ی آب قم از شوری آن نیست که نیست گوهر ناب جنان لؤلؤ و مرجان اینجاست چه کویریست که استان گلستان اینجاست خانه ی فاطمه در خطه ی ایران اینجاست منزل مادری شاه خراسان اینجاست سخن از وصف تو در حد توان نیست که نیست باید آیینه به دیدار تو مرطوب کنیم حرمت را حرم فاطمه محسوب کنیم باید از شان تو یک شهر طلاکوب کنیم باید این جمله به ایوان تو مکتوب کنیم مادرت فاطمه بی نام و نشان نیست که نیست ملکه ملک سلیمان محمد هادی غلامی

آن زمان که برای بردن من می شکافی صف قیامت را اهل محشر به غبطه می گویند خوش به حالت نوشته نامت را رو به سویم می آیی و آرام ،می شود کم ،خروش و همهمه ها چشم می بندم و قدم به قدم ،می شمارم صدای گامت را می گذاری به روی شانه ی من ،ناگهان دست مهربانت را... مانده ام آن زمان چگونه دهم پاسخ اولین سلامت را چارچوب تصورم اینهاست: این که قید مرا نخواهی زد حدسم از عاقبت توهم نیست؛ تجربه کرده ام مرامت را زیر هر آفتاب سوزان نه؛ زیر طوبای تو دلم گرم است نکند کم کنی ز روی سرم سایه ی لطف مستدامت را پیش تر وام عشق دادی تا بخرم آبرو برای خودم ناله سر می دهم مگر با اشک بدهم قسط های وامت را روزگارم اگر چه تفتیده ست، به سراب تو هم یقین دارم تو خودت تشنه ای و می دانی حال عشاق تشنه کامت را روی نیزه دوباره می گذرد خاطرات از مقابل چشمت دود این خیمه ها می اندازد یاد دیوار و در مشامت را... ادعایی نمی کنم اما فکر تنهایی ات مرا هم کشت به خدا من می آمدم سویت می شنیدم اگر پیامت را می شکافی صف قیامت را عبدالرضا هلالی

فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم کامم را شیرین کن با کاسه شیر آمدم چشم انتظار دیدن تو فقیرم صابر خراسانی

نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است نشنیده ام کسی با دست خالی برگردد دست هایم خالی است دست هایم خالی است صابر خراسانی

ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم مهربانا وقت حساب روی فضلت حساب کردیم ای مهربان تر از مادر مادر خطای کودک را هرگز به دل نمیگیرد مهربانا صابر خراسانی

نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم خوب می دانم آب با آتش نمی سازد من از جنس اشکم نمی سوزانیم صابر خراسانی

پس ده مرتبه بگويد بِكَ يَا اللَّهُ‏ و ده مرتبه بِمُحَمَّدٍ و ده مرتبه‏ بِعَلِيٍ ‏ و ده مرتبه‏ بِفَاطِمَةَ و ده مرتبه‏ بِالْحَسَنِ‏ و ده مرتبه‏ بِالْحُسَيْنِ‏ و ده مرتبه‏ بِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ‏ و ده مرتبه‏ بِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍ‏ و ده مرتبه‏ بِجَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ و ده مرتبه ‏ بِمُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ و ده مرتبه ‏ بِعَلِيِّ بْنِ مُوسَى‏ و ده مرتبه‏ بِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍ‏ و ده مرتبه‏ بِعَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ و ده مرتبه‏ بِالْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍ‏ و ده مرتبه‏‏ بِالْحُجَّةِ بک یا الله صابر خراسانی

به گردون ابرش ازرحمت برآمد از دل دریا که دریا شد از آن صحرا که صحرا شد از آن دریا غبار از دشت پیدا شد چو ترکان بخارایی زتیر ترکشش خیزد سر خـار از بُن خـارا علیِّ عالیِ اعلا، ولیِ والی والا وصی سیدِ بطحا به حکمش جمله مـا فیها حدیثی خاطرم آمد که می‌فرمود پیغمبر به اصحابش شب معراج سرّ لیلة الاسرا بطاق آسمان چارمی دیدم من از رحمت هزاران مسجدی اندر درون مسجد اقصی بهر مسجد هزاران طاق، بر هر طاق محرابی بهر محراب صد منبر، به هر منبر علی پیدا چو بشنیدند اصحاب این سخن گفتند که دیشب با علی بودیم جمله جمع در یک جا اباذر گفت با سلمان به روح پاک پیغمبر دانلود سر لیله الاسرار محمدحسن فیضی نشسته بودم اندر خدمتش در گوشه ای تنها تبسم کرد سلمان، این سخن گفتا به پیغمبر ندیدم غیر خود من هیچکس را  نزد آن مولا بگوش فاطمه خورد این سخن گفتا علی دیشب برون از خانه پا ننهاد از شب تا سحر اصلا که ناگه جبر ئیل از حق ندا آورد بر احمد که ای مسند نشین بارگاه قرب او ادنی اگر چه بر همه با صورتی ظاهر شدم اما وصیت از همه بگذشت ، با ما بود در بالا جنابش خالقی باشد که بر خلقش دو صد عالم به هر عالم دو صد آدم به هر آدم دو صد حوا به حکمش صد هزاران کوه بر هر کوه صد دامن به هر دامن هزاران  دشت بر هر دشت صد سینا به هر سینا هزاران طور بر هر طور صد  موسی به هر موسی هزاران بیضه اندر بیضه صد عیسا نه وصفش این چنین باشد که می‌گویند در عالم زخندق جست و مرحب کشت اندر بیشه‌ی هیجا علی سریست در وحدت که باشد سِر بی همتا علی خلقی است در خلقت که باشد خلقتش یکتا دانلود سر لیله الاسرار محمدحسن فیضی

روزی شعر من امشب دو برابر شده است چون که سرگرم نگاه دو برادر شده است چون که بانوی کلابیه پسر آورده چشم وا کن ، پدر خاک قمر آورده هر که از قافله ی فطرسیان جا مانده نظرش خیره به گهواره ی سقا مانده زور بازوی تو بی حد و عدد خواهد شد بعد از این ام بنین ، ام اسد خواهد شد با وجود تو زمین حیدر دیگر دارد کعبه جا دارد اگر باز ترک بردارد یا کاشف الکرب مجید تال از در خانه ی او پا نکشیدم هرگز چون حسینی تر از عباس ندیدم هرگز ماه ذی‌ الحجه که عباس به حج عازم شد همه بر کعبه ولی کعبه بر او محرم شد در طوافش سخن از عقل فراتر می گفت در حقیقت "لک لبیک برادر" می گفت ! این اباالفضل که از قبله فراتر می رفت مرتضی بود که بر دوش پیمبر می رفت علی اکبر به ثنا گویی او می آید : چقدر منبر کعبه به عمو می آید خطبه خواند و همه را محو صدای خود کرد در حقیقت همه را قبله نمای خود کرد گفت این خانه که حق آمد و ایجادش کرد مسجدی بود که بابای من آبادش کرد از در خانه ی او پای نکشیدم هرگز چون حسینی تر از عباس ندیدم هرگز "کاشف الکرب" تویی ؛ خنده ارباب تویی "پدر خاک" علی و "پدر آب" تویی ! روی چشم تو بود جای حسن جای حسین هست مابین دو ابروی تو بین الحرمین پیش خورشید و قمر سایه ی تو سنگین است و فقط محضر زینب سر تو پایین است ساقی ما چه شرابی چه سبویی دارد بنویسید رقیه چه عمویی دارد صحبت از مردی تو کار بنی هاشم بود نام تو در دل میدان رجز قاسم بود زور بازوی علی ریخته در بازویت ذوالفقاری نبود تیز تر از ابرویت تیغ چرخانده ای و پیش تو طوفان هیچ است لشگری پیشت اگر آمده میدان ، هیچ است وسط جنگ زمین را به زمان دوخته ای فن شمشیر زنی را ز که آموخته ای ؟! ای جوان ! پیر رهت کیست از آن شاه بگو ؟ "أشهد أن علیاً ولی الله" بگو او علمدار حسین است ببخشید مرا مدح او کار حسین است ببخشید مرا یا کاشف الکرب مجید تال

در خلقت تو هرچه خدا داشت عیان شد در روز ازل هرچه دلت خواست همان شد هر کس که گدای تو شد آقای جهان شد از برکت نام تو اذان نیز اذان شد سردار بجز میثم تمار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم از ظرفیت خویش فراتر چه بگویم؟ گنگ است زبان پیش تو دیگر چه بگویم؟ از تو که خدا گفته مکرر چه بگویم؟! هیچ است علی، پیش تو من هر چه بگویم مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه ست چیزی که عیان است چه حاجت به بیان ست نام تو شده قدرت بازوی پیمبر در غزوه احزاب تویی یک تنه لشکر یک ضربه ات از کل عبادات فراتر با فاطمه شد قدرت تو چند برابر غیر از تو علی هیچ کسی حصن حصین نیست یا فاطمه گفتی رجزی بهتر از این نیست باید که به رخ ها بکشانی هنرت را آسوده کن این مرتبه تیغ دوسرت را رندی کن و یک گوشه رها کن سپرت را صفین محیاست بیاور پسرت را چشم تو گره خورده به ابروی اباالفضل وصل است به تو قدرت بازوی اباالفضل در خلقت تو مجید تال

اگه دیوونه ندیده ای به ما میگن دیوونه اگه دیوونه شنیده ای به ما میگن دیوونه منم یه روز عاقل بودم عشق تو مجنونم کرد ز شهر عقل و عاقلا یکباره ویرونم کرد به جرم عشق و عاشقی به ما میگن دیوونه بزار ملامت بکنن یه خوب و بد میمونه دل من از روز ازل اسیر یک نگاهه حسین رو دوست داره مگه خاطر خواهی گناهه دیوونه حسینم و ویروونه حسینم خراب و مست گوشه میخونه حسینم دل هرکی با یاری خوشه یار دل ما حسینه ترانه ای که دل رو میبره صدای یا حسینه عقل از سر من پریده و دیوونگی جا گرفته حرف اگه داری با خدا بزن عقلم رو خدا گرفته منم یه روز عاقل بودم عشق تو مجنونم کرد زشهر عقل و عاقلا یکباره ویرونم کرد هرکی عاقله غمی داره روزگار درهمی داره عاشق نشدی نمیدونی دیوونگی عالمی داره بهشت من حسینه و سرشت من حسینه نوشته کتاب سرنوشت من حسینه دل من از روز ازل اسیر یک نگاهه حسین رو دوست داره مگه خاطر خواهی گناهه داستان سید جواد ذاکر مجید تال

نبی فریاد زد، بر عالم و آدم مسلم شد علیّ بن ابی طالب، ولیُ الله اعظم شد برای خاتم پیغمبران جزاو نگینی نیست شهادت می دهم جز او امیرالمومنینی نیست شکاف کعبه آیا ماند در نزد شما مغفول؟ طواف مرتضی کردید آری ((حَجُّکم مقبول)) الهی گُر نگیرد آتش خاموشِ بعضی ها الهی که بسوزد پنبه ی در گوش بعضی ها پیمبر گفت آری انتظار آمد به سر دیگر ازین دنیای فانی بسته ام بار سفر دیگر وصیت می کنم هرکس که من مولای او هستم بداند این علی هارون و من موسای او هستم که عقبی بی علی  فانی و دنیا باعلی باقی غدیر خم به جوش آمد...الا یا ایها الساقی! امام المتقین، عین الیقین، حبل المتین، حیدر عَماد الآصفین، شمس المبین، یعسوب دین، حیدر علی غایب، علی حاضر، هُوالاوّل هُوَالآخِر علی پنهان، علی پیدا، هُوَالباطن هُوَالظاهر ((اَشدّاء علی الکفار)) قَتّال العرب... یعنی... جهان از شوکتش فریاد زد: یاللعجب، یعنی... ...خدا وقت تماشایش، دلِ بی طاقتی دارد خوشا قنبر برای خود چه اعلی حضرتی دارد پناه آهِ مظلومان کجا فکر خلافت داشت؟ علی بی تاج و مسند نیز بر دلها حکومت داشت برایش فتح خیبر مثل تفریحی در اوقات است دلِ مسکین به دست آوردنش فتح الفتوحات است میان جنگ هم شمشیر او چون تیغ جراحی ست اگر خون ریخت،درمان کرد،اعجازش یداللهی ست ریاضت دیده هم از خاک با جادوگری، زر ساخت هنر او داشت که از خاک پای خود ابوذر ساخت عوالم را ببین،آتش علی دریا علی گفته که حتی دشمنش در وصف او ((لولا علی)) گفته... علی هرگز نمی بندد به روی هیچ کس در را کسی از ابتدا تا انتها نشناخت حیدر را نبی فریاد زد مجید تال

دیدم به روی نیزه ها بال و پرت را دیدم به صحرا اربا اربا پیکرت را دیدم به سرعت آمدند و دوره کردند دیدم گرفتند اشقیا دور و برت را دیدم نشسته شمر روی سینه ی تو دیدم تمام لحظه های آخرت را بالا سرت بودم - گریبان می دریدم وقتی که با پا بر زمین میزد سرت را آقای من هرکار می کردم نمی شد بیرون کشم از بین مقتل مادرت را سر را برید و برد و ... من ماندم همان جا زانو زدم بوسه بگیرم حنجرت را **** در بین راه کربلا تا کوفه هر بار دیدم به دست ساربان انگشترت را در بین راه کربلا تا کوفه هر بار با کعب نی ها زجر میزد دخترت را یادم نخواهد رفت این بی حرمتی ها یادم نخواهد شد نگاه مضطرت را یادم نخواهد شد خرابه - شام ویران- یادم نخواهد رفت یاس پرپرت را **** مویم سپید و گشته است قدم کمانی سالار زینب می شناسی خواهرت را ؟؟ شاعر : علیرضا خاکساری

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب آقا جانمون علی ابن ابی طالب سلطان اولیاء صابر خراسانی

عمریست لحظه لحظه دلم بی قرار توست چشمم به راه مانده و در انتـــظار توست انــگار روح از بدنـــم پر کشیـده است یک جسم بی تحرک و جانم کنـار توست بی تــو دلــم شـبیه دل بی قــرار ها دارم در انتـــظارت از او انتــــظارها ما آن قبیــله ایم که محـروم مانده ایم مــانند قصـــه پسر مهـــزیارهـــا خورشیـــد آسمــان، ز پس ابر در بیا دندان گذاشتیـــم به روی جگــر بیا جاده به هر کجا که تویی پهن می کنیم دلواپسیـــم تو را به خــدا زودتر بیا من که مسافــر سفــر جمکرانییــم اصلا فـدای بی کسیــه تو جوانییــم گریه برای غربت چشـمت وظیفه است دنبال اشکهـای امــــام زمانییـــم ما را ببخـش از عشق تو دیوانه نیستیم با ضائران چشم تو بیــگانه نیستیــم از صبــح شنبه تا شب جمــعه بیا بیا جمــعه برای آمــدنت خانـه نیستیم ما مرده ایم در تنمـان جان درست کن بی معجزه بیــا و مسلمـان درست کن مــا پشت رد پای شمــا راه می رویم از مـا عزیز فاطمه، سلمـان درست کن چشمم به غیر گریه به کـاری نمی رسد یاری سراغ بی کس و کــاری نمی رسد تا قبله کنج خیمه صحـرا نشسته است کعبـه به داد سجده گـذاری نمی رسد ما را بــرای نوکرییــت انتخــاب کن با رحمت سـراسـرییـت انتخــاب کن زهرا مرا بـرای حسینش خــریده است با حسن چشـم مـادرییت انتخـاب کن دلم بی قرار توست صابر خراسانی