شعر خوانی

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت توحید انعکاس نمایانتری نداشت جز در مقام عالی زهرا فنا شدن ملک وجود فلسفه دیگری نداشت زهرا اگر در اول خلقت ظهور داشت دیگر خدا نیاز به پیغمبری نداشت فرموده اند در برکات وجود او زهرا اگر نبود علی همسری نداشت محشر بدون مهریه ی همسر علی سوگند می خوریم شفاعتگری نداشت حتی بهشت با همه نهرهای خود چنگی به دل نمی زد اگر کوثری نداشت دیروز اگر به فاطمه سیلی نمی زدند دنیا ادامه داشت، دگر محشری نداشت زهرا اگر نبود محمدحسین پویانفر

هر دیدی یه بازدیدی داره یه جا هم مادر تلافی کرد گفت دیدم پیراهن عربیشو بالا زده داره بیرون میاد اما دست و پاش هم میلرزه گفتم پس چرا دست و پات میلرزه گفت تا نشستم روی سینش كمتر بر اين غريب بدون كفن بزن اين ضربه ي دوازدهم را به من بزن هر آنچه داشت رفت دگر جستجو نكن اينقدر اين شهيد مرا زير و رو نكن قبول كن كه شبيه حصير افتادي قبول كن ته گودال گير افتادي مخواه تا كه سر من به گريه بند شود بگو چكار كنم از تنت بلند شود بگو چه كار كنم آب را صدا نزني بگو چه كار كنم تا كه دست و پا نزني بگو چكار كنم از تو دست بردارند براي پيكر تو يك لباس بگذارند بگو چكار كنم بيش از اين تكان نخوري بگو چكار مكنم از سنان،سنان نخوري بگو چكار كنم من؟ بگو چكار كنم؟ كنار شمر بمانم و يا فرار كنم؟ غریب بی کفن صابر خراسانی

بچه ها لحظه ای سکوت کنید به گمانم، صدای پایی هست یک نفر نیست عده ای هستند بین کوچه سروصدایی هست این دری را که با پَرَش میزد محترم میشمرد، جبرائیل یا که با قبضِ روح پیغمبر با اجازه میآمد عزرائیل حال بنگر که مشت میکوبند اُف به دنیای مردم آزارم چقدر آشناست بر گوشم این صدا را به خاطرم دارم این همان، دستِ ناجوانمردیست که در آن کوچه مادرم را زد گوشواره اش، پر از خون شد پیشِ چشمم به چادرش، پا زد این همان، دستِ ناجوانمردیست که مرا بین کوچه، پیرم کرد پیشِ مان، مادرم زمین خورد و پیشِ بابام، سر به زیرم کرد یک کوچه بود موی حسن را سپید کرد…  هجوم به خانه ی وحی بچه ها لحظه ای سکوت کنید به گمانم، صدای پایی هست یک نفر نیست عده ای هستند بین کوچه سروصدایی هست این دری را که با پَرَش میزد محترم میشمرد، جبرائیل یا که با قبضِ روح پیغمبر با اجازه میآمد عزرائیل حال بنگر که مشت میکوبند اُف به دنیای مردم آزارم چقدر آشناست بر گوشم این صدا را به خاطرم دارم این همان، دستِ ناجوانمردیست که در آن کوچه مادرم را زد گوشواره اش، پر از خون شد پیشِ چشمم به چادرش، پا زد این همان، دستِ ناجوانمردیست که مرا بین کوچه، پیرم کرد پیشِ مان، مادرم زمین خورد و پیشِ بابام، سر به زیرم کرد یک کوچه بود موی حسن را سپید کرد…  هجوم به خانه ی وحی به درخانه میزنند صابر خراسانی

الحمدلله صابرخراسانی الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب اسدالله الغالب صابر خراسانی

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا آبله پیدا کردم صابر خراسانی

چیزی نمانده خاطرم از نان مادرم چیزی به‌غیر تاول دستان مادرم تنها اتاق خلوت رؤیای کودکی… شاهانه بود چادر ارزان مادرم قایم که می‌شدیم کسی کارمان نداشت در چادر گرفته به‌دندان مادرم وقتی که از زمین و زمان خسته می‌شدیم سر می‌گذاشتیم به دامان مادرم اقساط ماهیانه بابای کارگر کم بود در مقابل ایمان مادرم غیر از دعا به حال من و خواهران من چیزی نبود در تب و هذیان مادرم یادش به‌خیر… شانه به موهام می‌کشید قربان گیسوان پریشان مادرم یک سفره پر از برکت پهن کرده‌ام با پول تانخورده قرآن مادرم هرگز قسم به جان عزیزش نخورده‌ام دلتنگ مادرم شده‌ام… جان مادرم کو شانه‌ای که سر بگذارم به‌روی آن حالا که آمده‌ست سر شانه مادرم از روزگار درس فراوان گرفته‌ام اما هنوز طفل دبستان مادرم وقتی که از زمین و زمان خسته می‌شدیم سر می‌گذاشتیم به دامان مادرم شانه به موهات میکشید صابر خراسانی

سلام ام‌ ابیها ، منم ، گدای شما تمام بود و نبود جهان فدای شما سلام حامیِ حیدر ، سلام جان علی سلام مادرِ مظلوم شیعیان علی سلام مادر مظلومه‌ ام ، دلم تنگ است زمانه با من مسکین دوباره در جنگ است سلام «کشتی پهلوگرفته» در غم‌ ها سلام مادرِ همواره ی مُحرم‌ ها دوباره این پسرت مبتلاست ، مادر جان دوباره در دل من کربلاست ، مادرجان دوباره یاد تو افتادم و دلم خون شد دوباره طاقت و صبرم ز دست بیرون شد دوباره یاد تو آمد ، شکست شیشه ی دل دوباره زنده شد آن درد تا همیشه ی دل دوباره غربت مولا و تو ، دوباره فدک دوباره سفره ی ساده ، دوباره نان و نمک دوباره آتشِ بی‌ شرم و خانه ی مولا دوباره صبرِ علی ، زخم پهلوی زهرا دوباره آنچه شنیدم ، دوباره غیرت و خشم دوباره بارشی بارانِ بی‌ امان از چشم شنیده‌ ام نشنیدند حرفِ دردت را که پیش چشم تو بستند دست مردت را از آن زمان که شنیدم نصیبِ من غم بود که از قنوتِ نماز تو نیمه‌ ای کم بود شنیده‌ ام که علی‌ وار راه می‌ رفتی تو نیز دست به دیوار راه می‌ رفتی به یاد غربت مولا شکسته‌ می‌ خواندی شنیده‌ ام که نماز نشسته می‌ خواندی به حق آنچه شنیدم ، به حق آن‌ همه غم بگیر دست مرا و ببر از این عالم سلام ام ابیها رسالت بوذری

زیر باران دوشنبه بعد از ظهر اتفاقی مقابلم رخ داد وسط کوچه ناگهان دیدم زن همسایه بر زمین افتاد سیب ها روی خاک غلطیدند چادرش در میان گرد وغبار قبلا این صحنه را…نمی دانم در من انگار می شود تکرار آه سردی کشید،حس کردم کوچه آتش گرفت از این آه و سراسیمه گریه در گریه پسر کوچکش رسید از راه گفت:آرام باش! چیزی نیست به گمانم فقط کمی کمرم… دست من را بگیر،گریه نکن مرد گریه نمی کند پسرم چادرش را تکاند، با سختی یا علی گفت و از زمین پا شد پیش چشمان بی تفاوت ما ناله هایش فقط تماشا شد *** صبح فردا به مادرم گفتم گوش کن ! این صدای روضهء کیست طرف کوچه رفتم و دیدم در ودیوار خانه ای مشکی است *** با خودم فکر می کنم حالا کوچه ی ما چقدر تاریک است گریه،مادر،دوشنبه،در،کوچه راستی! فاطمیه نزدیک است… با خودم فکر می کنم حالا کوچه ی ما چقدر تاریک است گریه،مادر،دوشنبه،در،کوچه راستی! فاطمیه نزدیک است… سید حمیدرضا برقعی زیر باران دوشنبه عرفان نجفی

تو که می تــوانی بمانی بمان عزیزم تو  خیــلی  جـوانی بمان تو هم مثل من نیمه جـانی بمان زمــین گـیر  من،آســمانی،بمان اگر  می شـود می توانی بـمان تو  نـیلوفرانه  تـریـن  یاس  شـهر وجود  تو  کانون  احـساس  شهر دعا گوی  هر قـدر  نشناس شهر نکش دست از دست دستاس شهر نباشـی، چـه آبی چه نانـی بمان چه شد با علی همسفر ماندنت چه  شـد  ماجرای  سـپر ماندنـت چه  شد پـای حـرف پـدر  ماندنـت پس از غـصه ی پشـت  در  ماندنت نـدارد علــی هـمزبانی بمــان برای علی بی تو بـد میشود بدون تو غم بی عـدد میشود نرو که غــرورم لــگــد میشود و این سـقف،سـنگ لحدمیشود تو باید غــمم را بدانــی بمــان چرا اشــک را آبـرو میکــنی چرا چــادرت را رفـو میکـــنی چرا اسـتخوان درگـلو میکــنی چرامـــرگ را آرزو میکـــــنی چه کم دارد این زنــدگانی بمان نیلوفرانه صابر خراسانی

و ناگهان وسط کوچه مادرم افتاد تمام عرش خدا در برابرم افتاد وسط کوچه مادرم افتاد صابر خراسانی

من دوست دارمت به من نگاه کن روتو بر نگردون به این خونه تابوتو برنگردون ما داغ پیغمبرو تازه دیدیم ما تازه تشییع جنازه دیدیم دو ماهه مشکلامو حل نکردی دو ماهه زینبو بغل نکردی دو ماهه دور شده از آرزو هاش دو ماهه شونه نزدی به موهاش هم تو جوونی هم علی جوونه زنده بمون علی زنده بمونه تنهاییمو دیدی و تنها شدی خیلی شبیه پیر زن ها شدی من دوست دارمت به من نگاه کن روتو بر نگردون به این خونه تابوتو برنگردون ما داغ پیغمبرو تازه دیدیم ما تازه تشییع جنازه دیدیم دو ماهه مشکلامو حل نکردی دو ماهه زینبو بغل نکردی دو ماهه دور شده از آرزو هاش دو ماهه شونه نزدی به موهاش هم تو جوونی هم علی جوونه زنده بمون علی زنده بمونه تنهاییمو دیدی و تنها شدی خیلی شبیه پیر زن ها شدی من دوست دارمت صابر خراسانی

به رسم فرقه ی عشاق ساده باید مُرد به احترام علی ایستاده باید مُرد چه بی اراده و چه با اراده باید مُرد برای غربت این خانواده باید مُرد چه خوب حق رسول خدا ادا کردند کنار درب حرم کوه هیزم آوردند میان مسلک کفار این عمل بد بود هنوز فاطمه مشغول داغ احمد بود اگرچه بعد نبی غصه هاش بی حد بود ولی به حرمت حفظ علی مُقید بود به داد و نعره علی را حرامیان خواندند درِ حریم نبی را به شعله سوزاندند رسید این طرف در زبانه ی آتش و بود فاطمه شانه به شانه ی آتش امان ز حوریه و تازیانه ی آتش نشست بر سر و رویش نشانه ی آتش کسی که بر همه ی خلق نان عطا می کرد به پای حیدر کرار جان فدا می کرد لگد زدند، در افتاد بی هوا این سو زدند فاطمه را تازیانه رو در رو میان حجره زمین خورد آه با پهلو قسم به حرمت کعبه که بار دارد او آهای مردم نامرد حرف بد نزنید زنی که خورده زمین را دگر لگد نزنید هجوم لشگر اشرار ماند آثارش به خانه و در و دیوار ماند آثارش به جسم فاطمه انگار ماند آثارش فشار و تیزی مسمار ماند آثارش برای غصب خلافت زدند زهرا را بدون جرم و جنایت زدند زهرا را به رسم فرقه عشاق صابر خراسانی

تسبیح اشک های سحر بی نتیجه نیست در گریه دیده ایم اثر بی نتیجه نیست باور کــنید آهِ جگر بی نتـــیجه نیست این قدر باز ماندن در بی نتیــجه نیست از انتـظار، پنجره ها باز می شوند با نور چـشم تـو گره ها باز می شوند تقـویم هـایمان هـمه زارند خــسته اند این ابرها چگونه بـبارند خسـته اند بی تو از این که جمـعه شمارند خسته اند از برگ برگ خـود گـله دارند خسته اند کارم غروب جمعه به اشکال خورده شد دیدی هزار و سیصدمان سال خورده شد نام تو می بـریم اگـر، قـــند می خوریم پس ما به ردّ پـای تو پیـوند می خوریم وقتی که ما به جان تو سوگند می خوریم یعنی به دردِ لطف خـداوند می خوریم مرحمتش گرفت گرفتار تـو شدیم چله نشین لحظه ی دیدار تو شدیم با هر گـناه اشک تـو را حیف می کنم رویـم سیاه اشک تو را حیف می کنم شرمنده آه اشک تو را حیف می کنم حیف از تو مـاه اشک تو را حیف می کنم پیش خدا که روی سفیدی نداشتیم اشکت اگر نبود امیدی نداشتیم تسبیح اشک های سحر صابر خراسانی

یه وقتا اون قدر گرم مریضی که چایِ روی میزت سرد میشه آخه خاصیتِ سنگ صبوره که با هر آدمی همدرد می شه اگه مَرده می شه مثل یه مادر اگه زن مثل مردا استواره برای اون که روپوشش سفیده فقیر و پادشاه فرقی نداره تموم ثروت دنیا به پای یه ذره آدمیت کم می آره نه یلدا و نه عید و نه عزایی کی میخواد رو اینا قیمت بزاره یه وقتا اونقدر کارت زیاده که یادت می ره حالت روبه را نیست تو رو دیدم دوباره با ورم شد فداکاری فقط تو قصه هانیست چجوری می شه یه آدم بتونه به دَردای خودش بی اعتنا شه که حتی آرزوش این باشه ای کاش! کسی که روی تخته زود پاشه نه دوربینی روی تو زم کرده نه از صفحه ات کسی داره نشونی جدا از این دروغای مجازی حقیقیِ حقیقیِ مهربونی باید عاشق بشی ساده نمی شه به زیبای رسید از این همه درد نمی شه گفت پرستاری یه شغله پرستاری رو باید زندگی کرد فرشته صابر خراسانی

کرامت  هست آن جایی  که  سائل می شود پیدا اگر چه دست و پـا گم می شود، دل می شود پیدا گره  از  مشهد و  قم  وا نگشته بر نخواهد گشت برادر  خواهری  اینگونه  مشـکل  می شود  پیـــدا ز هر  دلــشوره  ای  دل  را  به  دریــای  تو باید زد که  قدر  اشک  از  امواج  ساحل  می شود  پیدا دل  ایران  ز  لطف  سایه ی  خورشید مشهد گرم و قم همشیره اش چون ماه کامل می شود پیدا دو  دلبر  از  جناب  حضرت  موسی بن جعفر چون حسین  و  زینبی  حیدر  شمایل  می شود  پیدا بدون  زهر  هم  معصو مه ی  دور  از رضا می مرد مـــثالش  زینـب کبـــری، دلایـــل  می شود  پیــدا کرامت هست صابر خراسانی

سردار به جز حیدر کرار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم احمد به خدا غیر علی یار نمی خواست پیغمبر ما همسفر غار نمی خواست رفتند به بیراهه و خوردند به بن بست تا بوده علی بوده و تا هست علی هست بر اسب سوار است قیامت شده بر پا دشمن به فرار است از این حالت مولا شمشیر کشیده است که لشگر بگشاید باید برود یک تنه خیبر بگشاید یا قادر و یا قاهر و فاتح و یا حق این جرئت و این هیبت و این قدرت مطلق مخصوص علی هست علی شیر خداوند آن یکه جوانمرد به تعبیر خداوند از ترس ز دستان عدویش سپر افتاد با خشم علی هر که در افتاد ور افتاد سردار به جز حیدر کرار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم احمد به خدا غیر علی یار نمی خواست پیغمبر ما همسفر غار نمی خواست رفتند به بیراهه و خوردند به بن بست تا بوده علی بوده و تا هست علی هست بر اسب سوار است قیامت شده بر پا دشمن به فرار است از این حالت مولا شمشیر کشیده است که لشگر بگشاید باید برود یک تنه خیبر بگشاید یا قادر و یا قاهر و فاتح و یا حق این جرئت و این هیبت و این قدرت مطلق مخصوص علی هست علی شیر خداوند آن یکه جوانمرد به تعبیر خداوند از ترس ز دستان عدویش سپر افتاد با خشم علی هر که در افتاد ور افتاد حیدر کرار مجید تال

و خدا خواست که باران برسد تا بیابان به گلستان برسد خواست تا زندگی آغاز شود شب تاریک به پایان برسد در محبت به تمامی جهان هیچ کس مثل تو آوازه نداشت من به خود فهمیدم مهربانی تو اندازه نداشت بینوا نیست در این آبادی دست و دلباز ترین مرد کریم رحمت تو همه را می بخشد از کجا آمده این خلق عظیم رافت تو به جهان ثابت کرد دستگیر همه بودن هنر است نبی الله فراوان داری پدر فاطمه بودن هنر است کاش در عشق زبانزد باشیم وقت آن نیست مردد باشیم پس چه خوب است شبیه زهرا عاشق نام محمد باشیم و خدا خواست که باران برسد تا بیابان به گلستان برسد خواست تا زندگی آغاز شود شب تاریک به پایان برسد در محبت به تمامی جهان هیچ کس مثل تو آوازه نداشت من به خود فهمیدم مهربانی تو اندازه نداشت بینوا نیست در این آبادی دست و دلباز ترین مرد کریم رحمت تو همه را می بخشد از کجا آمده این خلق عظیم رافت تو به جهان ثابت کرد دستگیر همه بودن هنر است نبی الله فراوان داری پدر فاطمه بودن هنر است کاش در عشق زبانزد باشیم وقت آن نیست مردد باشیم پس چه خوب است شبیه زهرا عاشق نام محمد باشیم بیابان به گلستان برسد مجید تال

به دقت گوش کن انگار چیزی بر زمین افتاد سکوت شب شکست و در همه دنیا طنین افتاد گمانم این صدای بر زمین افتادن بت هاست یکی الله اکبر گفت و اینک در جهان غوغاست خدایاکیست بتهای جهان را واژگون کرده شکوه چیست تاج سروران را سرنگون کرده خبر آمد که در ایران ترک برداشت ایوانی سراسیمه پرید از خواب، شاهنشاه ساسانی مدائن را ببین! انگشت بر لب مانده از حیرت که این بی طاقتی در طاق کسری نیست بی علت کسی خاموش کرده آتش شرکی مسلم را کدامین نور تا این حد دگرگون کرده عالم را خدا تعریف دیگر یافت این هم یک خوش آمد بود چنین تغییر در دنیا فقط کار محمد بود رسوم جاهلیت را به هم زد وقت میلادش رسید و استجابت شد دعای خیر اجدادش گرفته آسمان انبیا یک عمر نور از او سخن گفتند در تورات انجیل و زبور از او نشان دادند تنها قدری از اوج مقامش را رسولانی که وقت معجزه بردند نامش را پر از عجزیم وقتی بوده اعجازش کلام الله چه جای مدح؟ خرما بر نخیل و دست ما کوتاه رسید از چشمه آفاق جان تازه ای آورد برای مردم دنیا جهان تازه ای آورد به نام زن کرامت داد، دریا را به صحرا برد مقام دختران را با کلام خویش بالا برد نصیب او به غیر از ناسپاسی ها نشد آری لبش یک بار هم اما به نفرین وا نشد آری نبی آمد ولی افسوس قدرش را ندانستند نه...قدرش را بجز زهرا و جز مولا، ندانستند علی در یاری تنهایی احمد مصمم ماند ولی الله اعظم با رسول الله اکرم ماند.... به دقت گوش کن مجید تال

الحمدلله صابرخراسانی الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب سخن گذار منبر سلونی صابر خراسانی

گریه ام در حرم از روی پریشانی نیست که پریشانی از آداب مسلمانی نیست در طوافند چنان موج کبوترهایت که در این سلسله انگار پریشانی نیست عربی آمده پابوس تو از سمت عراق همه ی حسرتش این است که ایرانی نیست دست خالی ست هر آنکس به حرم می آید در ورودی که نیازی به نگهبانی نیست! در معطل شدن و دست رساندن به ضریح لذتی هست که در سجده طولانی نیست از روی پریشانی صابر خراسانی ادخلوها بسلامٍ آمنین…در باز شد از میان جمعیت راهی به این سر باز شد در حرم سهل است, حتی در دل میدان مین هر زمان که یارضا گفتیم, معبر باز شد اول ِ نامش که آمد بر زبانم سوختم در دلم بال صد و ده تا کبوتر باز شد از صدای گریه ی زن ها یکی واضح تر است خوش به حالش بعد عمری بغض مادر باز شد دار قالی…پنجره فولاد… مادر سال ها از روی پریشانی صابر خراسانی

ای سایه ات فتاده به روی سرم حسین معنای واقعی اصول الکرم حسین یک یاحسین گفتم و دیدم غمی نماند تسکین دردهای دل مضطرم حسین یادم نمیرود که همه عزتم تویی من پای سفره تو شدم محترم حسین لطفی که کرده ای تو به من مادرم نکرد ای مهربان تراز پدرومادرم حسین من سالهاست دربه در روضه توام داغ تو را به جان ودلم میخرم حسین در کوچه های سینه زنی سالیان سال در حسرت هوای حرم می پرم حسین کابوس من شده غم دوری کربلا در خواب هم ذکر لب من حرم حسین تا گفتم اسم کرب و بلا را دلم گرفت مانند خواهری که صدا زد دلم حسین اینجا کجاست؟ خواهرت افتاد از نفس رحمی نما به سینه شعله ورم حسین اینجا عجیب بوی فراق تو میرسد یک دم نگاه کن تو به چشم ترم حسین زینب کجا و مجلس نامحرمان کجا یک ذره حق بده نشود باورم حسین مجموع حرف های من اینجا خلاصه شد در یک کلام ای همه باورم حسین سایه فتاده به روی سرم محمدحسن فیضی

زخم هایم شده این لحظه مداوا مثلا چشم کم سوی من امشب شده بینا مثلا آمدی تا که تو هم بازی دختر بشوی؟ باشد ای رأس حنا بسته! توبابا مثلا مثلا خانه مان شهر مدینه است هنوز وتو برگشته ای از مسجد وحالا مثلا کار من چیست؟نشستن به روی زانوی تو کارتو چیست؟بگو شانه به موها مثلا یا بیا مثل همان قصه که آن شب گفتی تو نبی باشی و من ام ابیها مثلا جسم نیلی مرا حال تو تحویل بگیر مثل آن شب که نبی فاطمه اش را مثلا زخم هایم شده مداوا صابر خراسانی

چشم حسودان کور‌ باد و گوش شیطان کر تنها تو اُم المومنینی نزد ما، مادر بستی دهان هرزه ی یک مشت جاهل را آن ها که می گفتند به خَتم الرُسُل: اَبتَر السابقون السابقون تفسیر ایمانت ای دامنت شان نزول سوره ی کوثر از مال دنیا هیچ کس مانند تو نگذشت ایمان که باشد بیشتر، دل هست دریا تر! دست کدامین جاعِل تاریخ پیرت کرد در صورتی که بوده ای هم سن پیغمبر؟ کُفو علی زهرا شد و کُفو محمد، تو ای جان عالم به فدای مادر و دختر... ام المومنینی شایان مصلح