شعر خوانی

افتادی از بلندی و آقا سرت شکست ته مانده های زخمی بال وپرت شکست وقتی عمود آمد وشقّ القمر که شد تیر کمان میان دو چشم ترت شکست با نیزه های لشگریان زیر و رو شدی در زیر نیزه ها به خدا پیکرت شکست در لحظه ای که تا شدی و دست وپا زدی سقا کنار خیمه قد خواهرت شکست بر روی پای فاطمه گفتی بیا اخا بنگر به نیزه ای کمر لشگرت شکست یک یا حسین گفتی و زینب دلش گرفت آن لحظه عاقبت نفس آخرت شکست افتادی از بلندی صابر خراسانی

عمریست لحظه لحظه دلم بی قرار توست چشمم به راه مانده و در انتـــظار توست انــگار روح از بدنـــم پر کشیـده است یک جسم بی تحرک و جانم کنـار توست بی تــو دلــم شـبیه دل بی قــرار ها دارم در انتـــظارت از او انتــــظارها ما آن قبیــله ایم که محـروم مانده ایم مــانند قصـــه پسر مهـــزیارهـــا خورشیـــد آسمــان، ز پس ابر در بیا دندان گذاشتیـــم به روی جگــر بیا جاده به هر کجا که تویی پهن می کنیم دلواپسیـــم تو را به خــدا زودتر بیا من که مسافــر سفــر جمکرانییــم اصلا فـدای بی کسیــه تو جوانییــم گریه برای غربت چشـمت وظیفه است دنبال اشکهـای امــــام زمانییـــم ما را ببخـش از عشق تو دیوانه نیستیم با ضائران چشم تو بیــگانه نیستیــم از صبــح شنبه تا شب جمــعه بیا بیا جمــعه برای آمــدنت خانـه نیستیم ما مرده ایم در تنمـان جان درست کن بی معجزه بیــا و مسلمـان درست کن مــا پشت رد پای شمــا راه می رویم از مـا عزیز فاطمه، سلمـان درست کن چشمم به غیر گریه به کـاری نمی رسد یاری سراغ بی کس و کــاری نمی رسد تا قبله کنج خیمه صحـرا نشسته است کعبـه به داد سجده گـذاری نمی رسد ما را بــرای نوکرییــت انتخــاب کن با رحمت سـراسـرییـت انتخــاب کن زهرا مرا بـرای حسینش خــریده است با حسن چشـم مـادرییت انتخـاب کن عمریست لحظه لحظه صابر خراسانی

گفتم برم گردان نمی خواهم بمانی این خاک مایل نیست ما باهم بمانیم راس تو میرود بالای نیزه ها من زار میزنم در پای نیزه ها آه ای ستاره دنباله دار من زخمی ترین سر نیزه سوار من پاشو داداش نگاهی کن که دارن به من غم زده میخندن دارن پای سر عباس جلو چشم همه دستمو میبندن (حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم) گفتم برم گردان صابر خراسانی

بگو که یک‌ شبه مردی شدی برای خودت و ایستاده‌ای امروز روی پای خودت نشان بده به همه چه قیامتی هستی و باز در پی اثبات ادعای خودت از آسمانیِ گهواره روی خاک بیفت بیفت مثل همه مردها به پای خودت پدر قنوت گرفته تو را برای خدا ولی هنوز تو مشغول ربّنای خودت که شاید آخر سیر تکامل حَلق‌ات سه جرعه تیر بریزی درون نای خودت یکی به جای عمویت که از تو تشنه‌تر است یکی به جای رباب و یکی به جای خودت بده تمام خودت را به نیزه‌ها و بگیر برای عمه کمی سایه در ازای خودت و بعد، همسفر کاروان برو بالا برو به قصد رسیدن، به انتهای خودت و در نهایت معراج خویش می‌بینی که تازه آخر عرش است، ابتدای خودت سه روزِ بعد، در افلاک دفن خواهی‌شد کنار قلب پدر، خاک کربلای خودت پدر قنوت گرفته صابر خراسانی

سوارِ گمشده را از میان راه گرفتی چه ساده صید خودت را به یک نگاه گرفتی شبیه کشتی نوحی، نه! مهربان تر از اویی که حرِّ بد شده را هم تو در پناه گرفتی چنان به سینه فشردی مرا که جز تو اگر بود حسین فاطمه! می‌گفتم اشتباه گرفتی من آمدم که تو را با سپاه و تیر بگیرم مرا به تیر نگاهی تو بی سپاه گرفتی بگو چرا نشوم آب که دست یخ‌زده‌ام را دویدی و نرسیده به خیمه‌گاه گرفتی چنان تبسم گرمی نشانده‌ای به لبانت که از دل نگرانم مجال آه گرفتی رسید زخم سرم تا به دستمال سفیدت تو شرم را هم از این صورت سیاه گرفتی سوار گمشده صابر خراسانی

خورشید صبح گاهی بامت حسین بود بعد از دو هفته ماه تمامت حسین بود هر دفعه که برادرت از راه میرسید از فرط شور و شوق سلامت حسین بود یک راستای نور وجوده تو زینب است نوری که در مسیر امامت حسین بود ساده ترش شد اینکه نوشتیم زینب و دیدیم در حقیقتِ نامت حسین بود در خانواده ای که واژه ی برخاستن علی است از کودکی تو ذکر قیامت حسین بود در ذیل خطبه های فصیحت مورخان آورده اند تکه کلامت حسین بود خواهر اگر توئی و برادر اگر حسین نادیده ام برادر و خواهر در عالمین ای لحن خطبه های تو شیواتر از همه مضمون جمله های تو گویاتر از همه تعریف داغ در نظرت جور دیگری ست ای کربلا به چشم تو زیباتر از همه حتماً تمام واقعه را خوب دیده ای ظهری که بود جای تو بالاتر از همه ظهری که سی هزار نفر بود و یک نفر افتاده بود زخمی و تنهاتر از همه ظهری که در هجوم به گودال تیر و تیغ پیچیده می شدند و معماتر از همه… نوشتیم زینب صابر خراسانی

ای سراب از قدمت آینه پنهان کرده گیسویت زمزمه ی رود پریشان کرده ای تلنگر زده بر نبض مناجات همه لال از مدح تو خمیازه ی گنگ کلمه یوسف حزن به پیراهن تو دوخته اند ناز را سینه به سینه به تو آموخته اند در دل شب برس از راه قمر پاشی کن روی بوم دل ما عاطفه نقاشی کن ما پر و بال نداریم ولی بامت هست نیستی نیستی اما همه جا نامت هست مطلع فجر به سر آمده بیدارم کن سخت آماده شدم سخت گرفتارم کن پشت پا خورده ز مردم گله را می فهمد این دل تنگ مگر فاصله را می فهمد همه را با خبر از آمدنت کن برگرد جامه ی آمدنت را به تنت کن برگرد به تماشای تو ما باغچه را گل کردیم گفته بودند می آیید تحمل کردیم ای که از کوچه ی پاییزی ما با خبری ما کجا گل بفروشیم که از ما بخری نامه دادیم گرفتیم ولی نیست حبیب ای غریب بن غریب بن غریب راهمان گمشده دیباچه ی نور تو کجاست بنشینیم کجا راه عبور تو کجاست کفر در آمده ایمان مرا می گیرد بی تو این نفس گریبان مرا می گیرد من سرم گرم گناه است سرم داد بزن سینه ات سخت به تنگ آمده فریاد بزن جمعه هایی که نبودید به تفریح زدیم ما فقط در غم حجران تو تسبیح زدیم خشکسالیم کویریم تو ای رود بیا شیعه مظلوم تر از قبل شده زود بیا غریب ابن غریب صابر خراسانی

این آبها که ریخت، فدای سرت که ریخت اصلا فدای امّ بنین مادرت، که ریخت گفته خدا دو بال برایت بیاورند در آسمان علقمه، بال و پرت که ریخت اثبات شد به من که تو سقای عالمی بر خاک قطره قطره ی چشم ترت که ریخت طفلان از اینکه مشک به دست تو داده اند شرمنده اند، بازوی آب آورت که ریخت گفتم خدا به خیر کند قامت تو را این قوم غیض کرده به روی سرت که ریخت وقت نزول این بدن نا مرتّبت مانند آب ریخت دلم؛ پیکرت که ریخت معلوم شد عمود شتابش زیاد بود بر روی شانه های بلندت سرت که ریخت اما هنوز دست تو را بوسه می زنم این آب ها که ریخت فدای سرت که ریخت سقای عالمی صابر خراسانی

پرسيد از قبيله که اين سرزمين کجاست؟ اين سرزمين غمزده در چشمم آشناست اين خاک بوي تشنگي و گريه مي دهد گفتند:«غاضريه» و گفتند:«نينوا»ست دستي کشيد بر سر و بر يال ذوالجناح آهسته زير لب به خودش گفت: کربلاست توفان وزيد از وسط دشت، ناگهان افتاد پرده، ديد سرش روي نيزه هاست يحياي اهل بيت در آن روشناي خون بر روي نيزه ديد سر از پيکرش جداست توفان وزيد، قافله را برد با خودش شمشير بود و حنجره و ديد در «منا»ست باران تير بود که مي آمد از کمان بر دوش باد ديد که پيراهنش رهاست افتاد پرده ، ديد به تاراج آمده ست مردي که فکر غارت انگشتر و عباست برگشت اسب از لب گودال قتلگاه افتاد پرده، ديد که در آسمان عزاست این سرزمین کجاست صابر خراسانی

اگر به چشم تو لفظ غزال برگردد به جسم مرده شعرم خیال برگردد بدون تو من ازین ماه برنمیگردم اشاره کن به دو ابرو هلال برگردد نگاه میکنی و آفتاب حیران است به سمت غرب و یا که شمال برگردد به ساحتی که تویی آسمان چه میفهمد کسی به پای بیاید به بال برگردد اگر مکبر ما هم قد قیامت نیست به خال خویش بفرما بلال برگردد الهی این قد و بالا بلندتر نشود قلم الهی ازین سطر لال برگردد که از جوار تن جاری تو حضرت کوه رشید و سخت بیاید هلال برگردد و عقل کل به جز این پاسخی نمی یابد که از جوار تو با صد سوال برگردد ازین به بعد در این شعر تو خدا هستی و امر کن گذر ماه و سال برگردد ببینم او که مرا شاعر آفریده تویی کسی که قبل من این شعر را شنیده تویی بگو بلا بنویسند ، ها که می خواهیم تمام دهر نخواهند ما که می خواهیم تو جلوه کردی و ما نیز می پرستیمت به دین نیاز نباشد خدا که می خواهیم و چشمهای تو جنات تحت الانهار و چند تایی ازین آیه ها که میخواهیم نه دعبلیم که در حشر با شما باشیم برای لخت نماندن عبا که میخواهیم تو باشی و پدرت باشد و خدا باشد ببین بهشت تو را نیز با که می خواهیم و دفن کرده مرا زیر روضه های شما لفظ غزال صابر خراسانی

لباسی باید از جنس تجلی بر تنت باشد که عریانی گواه اشتیاق رفتنت باشد نجیبی مثل اسرار خدا جای شگفتی نیست اگر جسمت فدای حرمت پیراهنت باشد اگر کوهی به این سرهای بی تن هم نظر داری تو زانو می زنی تا کل صحرا دامنت باشد ازین آتش که در سر داری ای وارسته از هستی سری باقی نمی ماند که محتاج تنت باشد تو حق بر گردن توحید داری باز سر دادی مبادا حقی از حتی سرت بر گردنت باشد اگر چه وسعت داغ تو در عالم نمی گنجد خدا می خواست قلب شیعیانت مدفنت باشد نجیبی صابر خراسانی

چیزی نمانده خاطرم از نان مادرم چیزی به غیر تاول دستان مادرم تنها اتاق خلوت رویای کودکی… شاهانه بود چادر ارزان مادرم قایم که می شدیم کسی کارمان نداشت در چادر گرفته به دندان مادرم وقتی که از زمین و زمان خسته می شدیم سر می گذاشتیم به دامان مادرم اقساط ماهیانه ی بابای کارگر کم بود در مقابل ایمان مادرم غیر از دعا به حال من و خواهران من چیزی نبود در تب و هذیان مادرم یادش بخیر…شانه به موهام می کشید قربان گیسوان پریشان مادرم یک سفره ی پر از برکت پهن کرده ام با پول تا نخورده ی قرآن مادرم هرگز قسم به جان عزیزش نخورده ام دلتنگ مادرم شده ام…جان مادرم کو شانه ای که سر بگذارم به روی آن حالا که آمده ست سر شانه مادرم چیزی نمانده خاطرم از نان مادرم چیزی به غیر تاول دستان مادرم تنها اتاق خلوت رویای کودکی… شاهانه بود چادر ارزان مادرم قایم که می شدیم کسی کارمان نداشت در چادر گرفته به دندان مادرم وقتی که از زمین و زمان خسته می شدیم سر می گذاشتیم به دامان مادرم اقساط ماهیانه ی بابای کارگر کم بود در مقابل ایمان مادرم غیر از دعا به حال من و خواهران من چیزی نبود در تب و هذیان مادرم یادش بخیر…شانه به موهام می کشید قربان گیسوان پریشان مادرم یک سفره ی پر از برکت پهن کرده ام با پول تا نخورده ی قرآن مادرم هرگز قسم به جان عزیزش نخورده ام دلتنگ مادرم شده ام…جان مادرم کو شانه ای که سر بگذارم به روی آن حالا که آمده ست سر شانه مادرم چیزی نمانده خاطرم صابر خراسانی

همین که نام تو بردم گل از گلم وا شد برام  واژه به واژه شبیه رویا شد ز شوق ساحل چشمم به رنگ دریا شد خلاصه با تـو کلامم عجیب زیبا شد نگاه گـرم تو آخر بهانه دستم داد شراب و ساقی و ساغر بهانه دستم داد چه روزها که به شوق وصال شب کردم رطب چشیدم و منع همه رطب کردم شبی ز ترس فراقت ز غصه تب کردم به  پیش پای مـحبان تو ادب کـردم به سر هوای تو دارم اگر چه بی بالم از این که نام تو بر لب نشسته خوشحالم شـبانه ماه رخت را  به آسـمان دادی همیشه سهم خودت را به این و آن دادی به جسم سرد فقیران شهر جان دادی و دسترنج خودت را به میهمان دادی دعا و راز و نیازت پر از سخاوت بود علی رکوع نمازت پر از سخاوت بود گل از گلم وا شد صابر خراسانی

بی روی علی شعر من آرایه ندارد بی اذن علی، نطق، درونمایه ندارد بی نام علی قرآن یک آیه ندارد بی حب علی دین بخدا پایه ندارد عمری پدرم گفت که فرزند خلف باش یعنی که فقط بنده ی سلطان نجف باش یاسین رخ و رحمان دل و توحید مقام است با حکم غدیر آمده، پس کار تمام است “سلطان جهانش به چنین روز غلام است” ذکر لب مولا صلوات است و سلام است هم شان علی کیست؟ اگر هست بیاید! بالاتر از این دست محال است بیاید هم جاذبه هم دافعه دارد، به تعادل توصیف گر روی گل او شده بلبل نقل است که شاعر شده حافظ به توسل “لاحول و لاقوه الا بتغزل” روی علی صابر خراسانی ایجاز رباعی ست، بلندای قصیده ست از دفتر اشعار خدا، بیت گزیده ست خورشید شده آینه گردان جمالش خوردند ملایک همگی غبطه به حالش گشتم، به خدا نیست کسی مثل و مثالش میراث محمد، صلواتی ست که آلش کس نیست به جز فاطمه و حیدر و اولاد با آل علی هرکه در افتاد بر افتاد تاریخ عرب، فاتح خیبرشکن اش خواند “او” بود که پیغمبر اسلام، “من”اش خواند صدآیه ی نازل نشده از دهنش خواند استاد سخن،فاطمه، صاحب سخن اش خواند کو آنکه قدم جای قدومش بگذارد جز او احدی خطبه ی بی نقطه ندارد برده ست خدا نام از او داخل انجیل موسی به لبش نادعلی داشت لب نیل داده ست به فرمان علی گوش، ابابیل پیغامبری را علی آموخت به جبریل این ها همگی هیچ، بگو معجزه اش چیست اعجاز علی اینکه کسی مثل علی نیست عدل علوی دست عقیل است در آتش گیرم بزند دشمن او پشت در آتش لطفش به گنهکار چون آبی ست بر آتش شاعر! نزند دست بر این شعر تر، آتش در آتش سوزنده و بی سایه ی محشر بر چادر زهرا متوسل شو و بگذر عشق علی و فاطمه تکرار ندارد جز فاطمه عالم گل بی خار ندارد جز با در این خانه، گدا کار ندارد این خانه دری دارد و دیوار ندارد در کوچه ی باریک علی آه…چه ها شد هر بار گدا حاجتی آورد، روا شد روی علی صابر خراسانی

ای وصف کمت ابوالعجب­ها ای حضرت کیسه رطب­ها ای ذکر امیدوار لب­ها ای تام نواز نیمه ­شب­ها ای کوچه به کوچه تا سحر گرد ما پشت سر توایم برگرد زیر سر زلف تاب خورده است گر دل گره بی حساب خورده است از چشم تو چشمه آب خورده است همسایه­ ات آفتاب خورده است شب­ها زتو غرق نور باشد هر چشم بد از تو دور باشد علی جان! هر ذره به هر کجا رسیده است ای وصف کمت صابر خراسانی از مرحمت شما رسیده است با تو نرسیده­ ها رسیده است خیر تو علی به ما رسیده است ما را همه با تو می­شناسند با فاطمه با تو می­شناسند پرباری نخل میثمت گرم دل در سر زلف در همت گرم بازار گدای حاتمت گرم خورشید دمادم از دمت گرم الحق که حیات آفرینی نهج البرکات آفرینی چون تیغ دودم مرا نگه­دار کوه أُحدم مرا نگه­دار محتاج شدم مرا نگه­دار بابای خودم مرا نگه­دار با عشق تو بار خواهم آمد یک روز به کار خواهم آمد تا عین علی نگار دارم با غیر علی چه کار دارم باشد سر ذوالفقار، دارم من از علی اعتبار دارم بی­ عشق علی نمی­خرندم با او به حساب آورندم گر زلف تو تاب دار باشد صیاد طناب دار باشد شمشیر تو آب­دار باشد میخانه حساب دار باشد مهمان ته پیاله­ ام کن سیراب هزار­ساله­ ام کن ای تیغ تو سر به راه انداز بر لشکریان نگاه انداز صد ولوله در سپاه انداز عکسی ز خودت به چاه انداز تا این که ثواب کرده باشی لطفی است به آب کرده باشی دستی که به فتح خیبر آورد شوقی به دل پیمبر آورد حیرت به نگاه لشکر آورد از جا در و قلعه را درآورد ای وصف کمت صابر خراسانی

زلف شب را به سراپای سحر می ریزم تا خود صبح به راه تو قمر می ریزم ساحل چشم من از شوق به دریا زده است چشم بسته به سرش شوق تماشا زده است جمعه را سرمه کشیدیم مگر برگردی با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی زندگی نیست و ممات است تو را کم دارد دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد از دل تنگ من آیا خبری هم داری آشنا پشت سرت مختصری هم داری منتی بر سر ما بگذاری بد نیست آه کم چشم براهم بگذاری بد نیست نکند منتظر مردن مایی آقا منتظر هات بمیرن می آیی آقا به نظر میرسد این فاصله کم شدنی نیست غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست دارد از جاده صدای جرسی می آید مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست یوسف گمشده ای اهل حرم آمدنی ست زلف شب صابر خراسانی

از دردهایم با تو میگویم پدرجان از گوشواره از النگویم پدرجان تنها نشانی مانده آن هم جای زخم است دشمن شبیخون زد به گیسویم پدرجان دیشب گلت از روی ناقه بر زمین خورد انگار که در کوچه ها مادر زمین خورد از زخمهای صورتم بابا گمانم فهمیده ای که دخترت با سر زمین خورد درد شدید مفصل زانو بماند سوز ورمهای سر بازو بماند دیشب نبودی حرمله بدجور میزد لبها بماند...گوشه ی ابرو بماند هی لا به لای رد شدنها سنگ خوردیم از هیزها از بد دهنها سنگ خوردیم در بین کوچه از جوان و کودکان و بالای بام از پیر زنها سنگ خوردیم مرد یهودی سوی چشمان مرا برد خولی لگد زد نیمی از جان مرا برد بابا! تلفظ کردن نام تو سخت است بدجور مشت زجر دندان مرا برد از درد هایم بگویم صابر خراسانی

قلم بر صفحه سرگردان عشق است و دفتر سفره دار خوان عشق است یتیم شهر مکه شد پیمبر همان که صاحب قرآن عشق است اگر گفتند ابتر کور بودند که زهرا گوهر تابان عشق است پسر عمش ابالایتام آنکه خودش بابای فرزندان عشق است کریم ومهربان ودست ودل باز حسن، بانی هر احسان عشق است و آن نامی که سر خط جنون است حسینم وای سرگردان عشق است عجیب است اینکه بیمار است سجاد دوای درد بی درمان عشق است امام باقر آن علامه دهر دبیر دانش اموزان عشق است کسی کز دست صادق اب خوردست مرید مرد با ایمان عشق است کلید باب حاجات است کاظم خودش محبوس در زندان عشق است قلم بر صفحه صابر خراسانی رئوف و مهربان آقاست مردم علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است قلم بر صفحه صابر خراسانی

چقدر پنجره را بی بهار بگذاری و یا نیایی و چشم انتظار بگذاری مگر قرار نشد شیشه ای از آن میِ ناب برای روز مبادا کنار بگذاری؟ بیا که روز مبادای ما رسید از راه که گفته است که ما را خمار بگذاری؟ در این مسیر و بیابان بی سوار، خوشا به یادگار خطی از غبار بگذاری گمان کنم تو هم ای گل بدت نمی آید همیشه سر به سر روزگار بگذاری نیایی و همه ی سر رسیدهامان را مدام چشم به راهِ بهار بگذاری جواب منتظران را بگو چه خواهی داد همین بس است که چشم انتظار بگذاری؟ به پای بوس تو خون دانه می کنیم و رواست که نام دیگر ما را انار بگذاری گمان کنم وسط کوچه ی دوازدهم قرار بود که با ما قرار بگذاری چراغ بر کف و روشن بیا، مگر داغی به جان این شب دنباله دار بگذاری چقدر پنجره را صابر خراسانی

گریه ام در حرم از روی پریشانی نیست که پریشانی از آداب مسلمانی نیست در طوافند چنان موج کبوترهایت که در این سلسله انگار پریشانی نیست عربی آمده پابوس تو از سمت عراق همه ی حسرتش این است که ایرانی نیست دست خالی ست هر آنکس به حرم می آید در ورودی که نیازی به نگهبانی نیست! در معطل شدن و دست رساندن به ضریح لذتی هست که در سجده طولانی نیست ادخلوها بسلامٍ آمنین…در باز شد از میان جمعیت راهی به این سر باز شد در حرم سهل است, حتی در دل میدان مین هر زمان که یارضا گفتیم, معبر باز شد اول ِ نامش که آمد بر زبانم سوختم در دلم بال صد و ده تا کبوتر باز شد از صدای گریه ی زن ها یکی واضح تر است خوش به حالش بعد عمری بغض مادر باز شد دار قالی…پنجره فولاد… مادر سال ها گریه ام در حرم صابر خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب آقا جانمون علی ابن ابی طالب الحمد لله صابر خراسانی

ممنون از ایل و تباری که تو داری از لطف بیش از انتظاری که تو داری ما دست و پا گیریم اگر تو دست گیری ما معتبر از اعتباری که تو داری خشم تو را مرحب به لکنت گفت وقتی ابرو گره زد ذوالفقاری که تو داری حیثیت هر منکری زیر سؤال است روی حسابِ بی مزاری که تو داری هر کس تو را دارد چرا باید بترسد مثل تو تنها از خدا باید بترسد تو رفتی و با کوفه در افتاد زینب بعد از تو جانش در خطر افتاد زینب انگار باید بچه های تو بیفتند هر وقت در بین گذر افتاد زینب گفت اُسکُتوا و خطبه ی غرّا بیان کرد حتی خودش یاد پدر افتاد زینب زیب که بیهوده نمی افتاد از پا از نیزه سر افتاد اگر افتاد زینب یک عمر سعی ات بر حجابِ دخترت بود اما تو رفتی و دگر افتاد زینب میخواستی چشم کسی بر او نیفتد برگَرد زینب را ببر افتاد زینب پشت در و دروازه که فرقی ندارد مانند زهرا پشت در افتاد زینب از سر گذشتند و اسیر سر گذشتند بعد از پسرها دخترانت در گذشتند ممنونم از صابر خراسانی

در کوفه یا در محضرم فرقی ندارد هر جا که باشی دلبرم فرقی ندارد خود را به بالین شهیدان می رسانم پس دور با دور و برم فرقی ندارد در کوچه های کوفه جسمت را کشیدند چه جسم تو چه پیکرم فرقی ندارد زد بر لب و دندان تو با چوب دستی این با جسارت با سرم فرقی ندارد یاران من در هردو عالم بی نظیرند پس داغ تو با اکبرم فرقی ندارد در کوفه یا در محضرم فرقی ندارد هر جا که باشی دلبرم فرقی ندارد خود را به بالین شهیدان می رسانم پس دور با دور و برم فرقی ندارد در کوچه های کوفه جسمت را کشیدند چه جسم تو چه پیکرم فرقی ندارد زد بر لب و دندان تو با چوب دستی این با جسارت با سرم فرقی ندارد یاران من در هردو عالم بی نظیرند پس داغ تو با اکبرم فرقی ندارد در کوفه صابر خراسانی