شعر خوانی

خبر به حیث سَنَد مُعتبر، خبر مُتِواتِر خبر رسیده به ما از طریق حضرت باقر به کربلا رفتن آن‌قَدَر فضیلت دارد که در مسیر زیارت رواست مُردن زائِر رواست خستگی راه را به دوش کشیدن رواست اَرج نهادن به جایگاه شَعائِر رواست چِلِّه‌ی ماتم، پیاده در دل جاده قدم زَنَم به مُواسات، در مَعیَّت جابِر رواست طِیِّ طَریق آن‌چنان که تاوَل پایم کُنَد غم اُسرا را به ذهن من مُتِبادِر خوش آن زمان که دو چشم گناه‌کار ببیند امام عصر خودش را میان خیل مسافر خوش آن زمان که ببینم عمود سیصد و ده را دهان به طعنه گشایم، زبان به لَعن مقصر که دیده است که خلقی بدون مُزد و مَواجِب نَهَند گردن خود را به پیشگاه اَوامر چه می‌کنند مگر خادمان درون مَواکِب که عاشقان مبهوتند و عاقلان متحیر حماسه‌ای که عَقیم است واژه وقت بیانش وَلو که خطبه کنندش شیوخ روی مَنابر حماسه‌ای که رسا نیست حَدِّ آن به سرودن توان وصف ندارد زبان اَلکَن شاعر خدا کند برسم اربعین به کرب و بلایش خدا کند برسد وقت مرگ من، دم آخر خبر به حیث سند شایان مصلح

دست تضرع می برد سائل به سویش تا پُر شود آب حیاتی در سبویش اصلا کسی را دیده ای با نا امیدی برگشته باشد بی نصیب از خاک کویش؟ بخشیدن حیدر تفاوت داشت با غیر نازل نشد جبریل در مدح عدویش اسلام در ذات خودش عیبی ندارد بعد از سقیفه رفت اما آبرویش مردی که تکرار محمد بود بالذات مردی که زهرا بود اصلا مو به مویش مردی که ما دیوانه ها ما شیعیان هیچ دشمن سراپا بود محو خلق و خویش حرف شجاعت باشد از مردان بدر است هم سنگر شیر خدا حمزه عمویش بحث اصالت باشد از نسل قریش است قومی که حوض کوثر است آب وضویش افسوس گم شد قدر مردی که عدالت یک عمر گشته تشنه لب در جستجویش مهر سکوتی بر زبان، بندی به پایش خاری به چشم و استخوانی در گلویش لعنت به دنیایی که در آن سِرِّ خلقت در چاه افشا می شود راز مگویش شاید نجف رفتن برایت ساده باشد مردند خیلی ها ولی در آرزویش از بس اُبهّت دارد ایوان طلایش لکنت زبان می‌گیرد آدم رو به رویش با اینکه من پرونده ام خیلی سیاه است حال دلم با تو علی جان روبراه است دست تضرع می برد شایان مصلح

زیور ببندید آسمان ها و زمین را آذین کنید از یاس ها عرش برین را از پولک براق و زیبای ستاره برگوش حوران بهشتی گوشواره با بهترین رخت و لباس میهمانی امشب بیایید حوریان آسمانی آری ملائک صف به صف مشغول شادی غم رفته امشب کاملاً در انفرادی شهر مدینه نور باران شد سراسر با چل چراغ ماه و "رقص نور" اختر پُر گشته دنیا بی نهایت از فرشته بر روی بال تک تک آن ها نوشته بنوشته با خط خودش حی تبارک پیوند یاس و حضرت یاسین مبارک عاقد خدا و شاهدش پیغمبر او داماد حیدر گل عروسش کوثر او در صورت زهرا چه شرم دلنشینی ست در چهره ی مولا چه شوق بی قرینی ست لبخند شرم و شوق زهرا را نظر کن این رخت دامادی مولا را نظر کن این ساقی کوثر امیر المومنین است که ساق دوشش حضرت روح الامین است اوج کمال و عشق احمد نور خاتم این عشق اوج عشق معنای حضور است نور علی نور است امشب غرق نور است زیور ببندید صابر خراسانی

بی روی علی شعر من آرایه ندارد بی اذن علی، نطق، درونمایه ندارد بی نام علی قرآن یک آیه ندارد بی حب علی دین بخدا پایه ندارد عمری پدرم گفت که فرزند خلف باش یعنی که فقط بنده ی سلطان نجف باش یاسین رخ و رحمان دل و توحید مقام است با حکم غدیر آمده، پس کار تمام است "سلطان جهانش به چنین روز غلام است" ذکر لب مولا صلوات است و سلام است هم شان علی کیست؟ اگر هست بیاید! بالاتر از این دست محال است بیاید هم جاذبه هم دافعه دارد، به تعادل توصیف گر روی گل او شده بلبل نقل است که شاعر شده حافظ به توسل "لاحول و لاقوه الا بتغزل" ایجاز رباعی ست، بلندای قصیده ست از دفتر اشعار خدا، بیت گزیده ست خورشید شده آینه گردان جمالش خوردند ملایک همگی غبطه به حالش گشتم، به خدا نیست کسی مثل و مثالش میراث محمد، صلواتی ست که آلش کس نیست به جز فاطمه و حیدر و اولاد با آل علی هرکه در افتاد بر افتاد تاریخ عرب، فاتح خیبرشکن اش خواند "او" بود که پیغمبر اسلام، "من"اش خواند صدآیه ی نازل نشده از دهنش خواند استاد سخن،فاطمه، صاحب سخن اش خواند کو آنکه قدم جای قدومش بگذارد جز او احدی خطبه ی بی نقطه ندارد برده ست خدا نام از او داخل انجیل موسی به لبش نادعلی داشت لب نیل داده ست به فرمان علی گوش، ابابیل پیغامبری را علی آموخت به جبریل بی روی علی صابر خراسانی این ها همگی هیچ، بگو معجزه اش چیست اعجاز علی اینکه کسی مثل علی نیست عدل علوی دست عقیل است در آتش گیرم بزند دشمن او پشت در آتش لطفش به گنهکار چون آبی ست بر آتش شاعر! نزند دست بر این شعر تر، آتش در آتش سوزنده و بی سایه ی محشر بر چادر زهرا متوسل شو و بگذر عشق علی و فاطمه تکرار ندارد جز فاطمه عالم گل بی خار ندارد جز با در این خانه، گدا کار ندارد این خانه دری دارد و دیوار ندارد در کوچه ی باریک علی آه...چه ها شد هر بار گدا حاجتی آورد، روا شد بی روی علی صابر خراسانی

ذره ذره همه دنیا به جنون آمده بود روح از پیکرهء کعبه برون آمده بود روشنا ریخت به افلاک حلولش آن روز کعبه برخاست به اجلال نزولش آن روز عشق او بر دل سنگی‌‌ِ حرم غالب شد قبله مایل به علی بن ابیطالب شد از دل خانه علی رفت و حرم با او رفت کعبه در بدرقه اش چند قدم با او رفت قفس کعبه شکسته است دم پرواز است برو از کعبه که آغوش محمد باز است آینه هستی و با آینه باید باشی خانه زادِ پسر آمنه باید باشی همهء غائله ها گشت فراموشِ نبی کودکی های علی پر شد از آغوش نبی مستی اهل سماوات دوچندان شده است عطر گیسوی علی خورده به تن پوش نبی تا بچیند رطب تازه ای از باغ بهشت رفته دردانه کعبه به سردوش نبی که نبی بوده فقط این همه سرمست علی که علی بوده فقط آن همه مدهوش نبی چشم در چشم علی، آینه در آیینه حرف ها می زند اینک لب خاموش نبی دور از من مشو ای محو تماشای تو من نگران می شوم از دور شدن ها ی تو من من به شوق تو سکوتم، تو فقط حرف بزن وحی می ریزد از آهنگ لبت، حرف بزن می نشینم به تماشای تو تنها، آری هر زمان خسته ام از مردم دنیا، آری بر مکافات زمین با تو دلم غالب شد همهء دهر اگر شعب ابی طالب شد خوب شد آمدی ای معنی بی همتایی بی تو هر آینه می مردم از این تنهایی دین اسلام در آن روز که بازار نداشت یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت اول آن کس که خریدار شدش حیدر بود باعث گرمی بازار شدش حیدر بود وحی می بارد و من دوخته ام دیده به تو تو به اسلام؟ نه! اسلام گراییده به تو در زمین دلخوش از اینم که تویی همسفرم از رسولان دگر با تو اولوالعزم ترم می رود قصه ما سوی سرانجام آرام دفتر قصه ورق می خورد آرام آرام آینه هستی حمیدرضا برقعی

صدا آری صدا جان جهان را زیرو رو می‌کرد پیمبر در همه عمر آن صدا را جستجو می‌کرد نفس های خودش بود آن صدای با طمأنینه صدایی که شب معراج با او گفتگو می‌کرد نمی‌دانم چرا اما پیمبر بعد معراجش عبای مرتضی را بیشتر از پیش بو می‌کرد خدا آن شب سخن می‌گفت با صوت یداللهی خدا پیش محمد(ص) دست خود را داشت رو می‌کرد خدا مشغول خلقت بود دنیا را همان موقع علی در مسجد حنانه کفشش را رفو می‌کرد نفهمیدیم مولا را... نفهمیدیم بعد از جنگ علی شمشیر را با اشک هایش شست و شو می‌کرد اگر او یازده تن را به جای خود نمی‌آورد چگونه با نبود او زمین یک عمر خو می‌کرد صدا آری صدا جان جهان حمیدرضا برقعی

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر بلندمرتبه پیکر، بلندبالا سر فقط به تربت اعلات، سجده خواهم کرد که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت، هرجا سر قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق که پر شده است جهان، از حسین سرتاسر نگاه کن به زمین! ما رأیت إلا تن به آسمان بنگر! ما رأیت إلا سر سری که گفت: «من از اشتیاق لبریزم به سرسرای خداوند می‌روم با سر هر آنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر.» همان سری که "یحب الجمال" محوش بود جمیل بود، جمیلا بدن، جمیلا سر سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک، همه بودن سروران را سر زهیر گفت: حسینا! بخواه از ما جان حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر سپس به معرکه عابس، " أجنّنی"گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر بنازم " أم وهب" را، به پاره تن گفت برو به معرکه با سر ولی میا با سر خوشا به حال غلامش، به آرزوش رسید گذاشت آخر سر، روی پای مولا سر چنان که یک تن دیگر به آرزوش رسید به روی چادر زهرا گذاشت سقا، سر در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد همان سری است که برده برای لیلا سر همان که احمد و محمود بود سر تا پا همان سری که خداوند بود، پا تا سر پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر میان خاک، کلام خدا مقطعه شد میان خاک؛ الف، لام، میم، طا، ها، سر حروف اطهر قرآن و نعل تازه‌ي اسب چه خوب شد که نبوده است بر بدن‌ها سر تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود به هرکه هرچه دلش خواست داد، حتی سر جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است جدا شده است و نیفتاده است از پا سر صدای آیه کهف الرقیم می‌آید بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر بسوزد آن همه مسجد، بمیرد آن اسلام که آفتاب درآورد از کلیسا سر عقیله، غصه و درد و گلایه را به که گفت؟ به چوب، چوبه محمل، نه با زبان، با سر دلم هوای حرم کرده است می‌دانی دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر به نام نامی سر حمیدرضا برقعی

رنگ ها رنگ خزان است بیا برگردیم این سفر بار گران است بیا برگردیم صحبت از جایزه و ملک ری و گندم بود خواهرت دل نگران است بیا برگردیم چشم شوری به علی اکبرتان خیره شده قصه ی مرگ جوان است بیا برگردیم صحبت از دیده ی دریایی عباس شده تیرها بین کمان است بیا برگردیم ساربان خیره شده بر خَم انگشتری ات خنجرش نقره نشان است بیا برگردیم خواب دیدم که سرت بر سر خاک افتاده رنگ این خاک همان است بیا برگردیم یک طرف این همه زن در طرف دیگر جنگ لشگری چشم چران است بیا برگردیم بیا برگردیم صابر خراسانی

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا پاشدم آبله پیدا کردم صابر خراسانی

ناگهان قبل ورودی کفش هایش را گذاشت بعد روی سنگ فرش صحن پایش را گذاشت با عصا تا روبروی پنجره فولاد رفت موقع برگشت دیدم که عصایش را گذاشت یاد کرد آن لحظه از یک پیر مرد روضه خوان رفت در یک گوشه ی ایوان صدایش را گذاشت روضه ی هشت محرم بود وقتی که حسین بوریا پیدا نکرد آنجا عبایش را گذاشت نا مرتب بود از بس تکه های پیکرش چند تا یرداشت اما چند تایش را گذاشت قبل از بیرون آمدن از صحن آقای رئوف بین دستانش برات کربلایش را گذاشت برات کربلا علی زمانیان

آمدُم که بُگُم گدا نِمِخی؟ یا که اصلاً غلام سیا نمخی؟ یک دفم به زبون ما تو بگو: نوکرم! راستی کربلا نمخی؟ دورم از کربلا، بابام مگه که نکنه از امام رضا نمخی! مو مریض خود خود خودتم نسخه بنویس، بگو شفا نمخی؟ کار دیگه که از مو بر نمی یه روضه خون بی دست و پا نمخی؟ مِخی از بوی سیب بِرت بخوانم؟ بره شیب الخضیب برت بخوانم؟ نکنه ما رِ انتخاب نکنی یا بِخی نوکرم حساب نکنی به همه پُز دادم که همسایه تُم خودمانم، ما رِ خراب نکنی جون هر که که دوس دری، بامرام! ای دفه آمدم، جواب نکنی زبونم لال شکایت ماها رِ به باباتان ابوتراب نکنی هی درم از تو دور مُرُم به خدا پدر و مادرم فدات مهدیار خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب الحمدلله رب العالمین مهدیار خراسانی

هر چه آمد به وجود از علی آمد به وجود آمد از آمدنش جمله ی بی حد به وجود نور حیدر به وجود آمد و حق یاهو گفت آمد از جلوه ی آن نور محمد به وجود آن زمانی که نبوده ست کسی،حیدر بود آمده حیدر کرار مجدد به وجود صد و ده بار فلک دور سر حیدر گشت بعد از آن چرخ زدن آمده ابجد به وجود جام از دست نبی در نجف افتاد زمین اینچنین بود اگر آمده گنبد به وجود پدر خاک گل حضرت آدم که سرشت او اَنا رَبُّکم اَعلی روی آن خاک نوشت آفریده ست به دستان خودش شمس و قمر آفریده ست ز لبخند خودش باغ بهشت کعبه بوده ست بنام حق و بر کام علی پس مسلمان علی کعبه شده خشت به خشت بی علی فرق ندارد به خداوند قسم مسجد و بتکده و میکده و دیر و کنشت بردن نام علی سجده ی واجب دارد سجده بر غیر علی را بنوسید چه زشت ها علی و بشر و کیف بشر یعنی چه اینکه او هست بر این خاک پدر یعنی چه آگه از سر نهان است و خودش هم سر است به نبی داده ز معراج خبر یعنی چه یک شبی پیش خدا بود و چهل جای دگر محضر حق و چهل جای دگر یعنی چه اوست ابلاغ گر وحی به جبرئیل امین اینکه هر جاست از او رد و اثر یعنی چه لشگری ریخت به هم تا که به میدان آمد به کمر بستن آن تیغ دوسر یعنی چه نور حیدر محسن صرامی عقل در ذره ای از فضل علی راه نداشت آسمان بی گل لبخند علی ماه نداشت همه ی عمر به خلوت به خودم میگفتم کاشکی دلبر ما این همه بدخواه نداشت اگر عالم همگی سجده بر او میکردند عالم خاکی ما آدم گمراه نداشت حق چه میکرد اگر حیدر کرار نبود جلوه ای به رخ او حضرت الله نداشت حق به حق دار در این عالم امکان نرسید بی سبب نیست که در سینه به جز آه نداشت نور حیدر محسن صرامی اختیارات همه ارض و سما دست علی ست شک نداریم فقط خلقت ما دست علی ست اُزُن الله علی بوده و عین الله است بارها گفت نبی دست خدا دست علی ست حاجت از غیر علی هر که بخواهد ضرر است به هدف خوردن هر تیر دعا دست علی ست جابجا کردن خورشید برایش هیچ است ابر و باد و مه و خوشید و قضا دست علی ست از عبادات خلایق نفسی از او سر اوست میزان و ترازوی خدا دست علی ست شدم از گفتن اوصاف علی یکسر گیج هر شرابی شده از دیدن این ساغر گیج تا در آورد در قلعه و بر دست گرفت مرحب از کار علی گیج شد و خیبر گیج گاه مشغول عبادت شده و گاه خدا شده از کار علی در دو جهان قنبر گیج بسکه از مدح علی گفت،امینی آخر همه دیدند که شد مستمع و منبر گیج من مصمم شده ام سمت علی سجده کنم اوست ممسوس خدایش،شده ام دیگر گیج نور حیدر محسن صرامی

هر قامتی که سرو لب جو نمی شود هر صورتی که وجه هوالهو نمی شود هر پادشه که ضامن آهو نمی شود هر کس که نام اوست رضا، او نمی شود در طوس پارة تن احمد بود یکی آری رئوف آل محمد بود یکی ای خلق خاک پای تو یا ثامن الحجج جان جهان فدای تو یا ثامن الحجج قرآن پر از ثنای تو یا ثامن الحجج ایمان بود ولای تو یا ثامن الحجج دین را به جز ولای تو اصل و اصول نیست تهلیل بی ولای تو هرگز قبول نیست گردون هماره دور زند در طریق تو خورشید خشت گوشة صحن عتیق تو با آن همه کرامت و لطف دقیق تو خود را شمرده اند گدایان رفیق تو دستی که دست لطف خدا می شود تویی شاهی که خود رفیق گدا می شود تویی یکسان بود به وقت عطای تو خاص و عام فرقی نمی کند به درت شاه یا غلام سلطان ندیده ام ز گدا گیرد احترام پیش از سلام زائر خود را کند سلام پیوسته دست بر سر زوار می کشی تو کیستی که ناز گنه کار می کشی پاییز بوستان دل ما بهار توست در شهر طوسی و همه عالم دیار توست گل بوسة امام زمان بر مزار توست شیعه به هر کجا که رود در کنار توست مراسم تجلیل استاد سازگار

لحظه ها را متوسل به دعاییم بیا سالیانی ست که دل تنگ شماییم بیا وسعتت در دل این ظرف  نشد جا ماندیم تشنه از حسرت رویت لب دریا ماندیم چشممان خشک شد از وسعت این بی آبی و  نداریم دگر طاقت این بی آبی در قنوت دلمان خواهش باران داریم ندبه خوانیم و تمنای بهاران داریم پس ببار ای پسر حضرت باران  بر ما که ترک خورده زمین از عطش این گرما دامن دشت شده سفره ی  راز دل ما داغ الاله نشانی ز نیاز دل ما ما که در راه تو عمریست تمامی گردیم گردبادیم و به دنبال شما می گردیم چند جمعه دلمان را سر راهت آریم تا بدانی که تمنای وصالت  داریم متوسل به دعاییم بیا صابر خراسانی

حریمش در نگاهم داشت از خلد برین می گفت میان صحن او حافظ گشودم این چنین می گفت دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد فقیر و خسته ام اما به هر کس رو نخواهم زد به جز در خانه ی اهل کرم زانو نخواهم زد اگر اظهار عجزی می کنم من طالبی دارد چه جای غصه خوردن هر غلامی صاحبی دارد اگر چه قصه ی امروز مردم غصه نان است چه جای غصه خوردن روزی ما دست سلطان است دلم جز مهر مهرویان صابر خراسانی

با صد قسم و آيه و با زور خلاصه ديدار ضريح تو شده جور خلاصه ميخواهمت و خواستنم را به تو گفتم با عرض سلام و ادب از دور خلاصه فهميده قمر نيز كه تو شمس شموسي زانو زده در محضر تو نور خلاصه پس آمدم اي شاه پناهم بدهي تو تا باز شود هر گره كور خلاصه مانند دل من،دل درياچه ي قم هم از دوري مشهد زده هي شور خلاصه عنایت امام رضا صابر خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب آقا جانمون علی ابن ابی طالب الحمد لله الذی جعلنا صابر خراسانی

اشک غربت به چشم های فلک رخت ماتم به قامت دنیا بوی شهر مدینه پیچیده بین هر کوچه از بهشت خدا ** بوی غربت همیشه می آید از سر قبر بی چراغ کسی دل تنگ مدینه میسوزد از تب شعله های داغ کسی ** جان عالم فدای قبری که غیر خورشید سایه بانش نیست نه ضریحی نه سقف آینه ای بر سرش غیر آسمانش نیست ** دل من باز روضه میخواند روضه ی غربت شقایق را روضه ی حرمت و شکستن آن روضه ی گریه های صادق را ** روضه ای را که باز میخواهند پر پروانه را بسوزانند اصلا انگار عادت آنهاست نیمه شب خانه را بسوزانند ** ای امام غریب من آن شب دشمنت داشت خنده سر میداد با طنابی که بست دست تو را تا کشیدند عمامه ات افتاد ** نه عبایی به روی دوشت بود پا برهنه ز خانه ات بردند ای محاسن سفید شهر رسول خون دل اهل خانه ات خوردند ** بین آن کوچه ای که باریک است چه غم گریه آوری داری از زمین خوردن تو فهمیدم بی کسی ارث مادری داری ** ارث آن مادری که در کوچه صورتش در هجوم سیلی بود بعد از آن ضربه سخت وا میشد پلک هایی که شد سیاه و کبود ** ولی آقا خیالتان راحت بین آن کوچه ظلم باطل شد معجر مادر زمین خورده بین صورت و دست حائل شد ** گرچه بردند وحشیانه تو را تازیانه نخورد همسر تو خانه ات را اگرچه سوزاندند زخم خاری ندید دختر تو ** گرچه بردند وحشیانه تو را خواهرت بین شهر دیده نشد از عقب بی هوا به پنجه ی باد موی طفلت دگر کشیده نشد اشک غربت صابر خراسانی ای بهار همیشه های خدا ای که از آسمان شدی جاری از چه این روزها شکسته شدی بغض داری ولی نمی باری ** لا اقل صبر کن مسافر شب گریه کن گریه در معابر شب صبح صادق به جز تو کیست بگو کیست جز تو امام بیداری ** گاه گاهی که حرف هم داری شهر در خواب میرود انگار آه آقا چه میکشی با این استخوانی که در گلو داری ** تو بگو از کدام طائفه ای که همیشه خدای عاطفه ای لطف ها میکنی برای کسی که برایت نمیکند کاری ** پس کجایند عالمان سحر یک نفر از چهار هزار نفر که شبانه امام را بردند پا برهنه به خفت و خواری ** پس کجایند نافله خوان ها که دل قافله به درد آمد کی به درد میخورد پس کِی این نمازی که هست تکراری ** کوچه ای در مدینه منتظر است تا که روضه بخوانی از دیوار تا تو هم مثل مادرت آنجا حس کنی بین درب و دیواری ** تا که کوچه به کوچه پخش شود هم صدائی غربتت با او تا بفهمند فاطمی هستی مثل مادر به غم گرفتاری ** تا که دست تو را بندند و هی به یاد علی بخندند و نکشندت پیاده اینگونه هی به قصد امام آزاری نج اين روضه مرا سوزانده كه لعيني دل تو لرزانده خانه اي را كه ملك در آن است دشمنت با شرري سوزانده آن چنان سخت هجوم آوردند كه دهان همگي وا مانده بسكه بي رحم تو را مي بردند كفشهايت دم در جا مانده به جفا كاري و حرمت شكني دشمنت كينه به دل مي رانده بخدا سخت تر از اين غم نيست كه عدو چشم تو را گريانده بارالها تو نيار آن روزي كه شود حجت حق درمانده دل من هم به تسلاي غمت پشت ديوار بقيع جامانده اشک غربت صابر خراسانی

هر ذره به هرکجا رسیدست از مرحمت شما رسیدست با تو نرسیده ها رسیدست خیر تو علی به ما رسیدست مارا همه با تو میشناسن با فاطمه با تو میشناسن مرحمت شما رسیدست صابر خراسانی

ناجوانمردان از اینجا صحن را برداشتند کاش می گفتند گنبد را چرا برداشتند زائری آمدکنار قبر آقایش نشست با کتک او را ز قبر مجتبی برداشتند خاک اینجا برتر از خاک تمام عالم است خاک اینجا راهمه بهر شفابرداشتند تا که خاک کربلا هم مادری باشد کمی... ازهمین هارابرای کربلا برداشتند خواستند آثار جرم شهر مخفی ترشود از میان نقشه اسم کوچه را برداشتند آنقدر با گریه مردی بر رخ خود لطمه زد تا که از قبر امام شیعه پا برداشتند یک مفاتیح الجنان آورده بودیم،از چه رو دو نگهبان آمدند از پیش ما برداشتند! خاک اینجا بوی سیلی مکرر می دهد بوی گریه های دختر بهر مادر می دهد آخرش این خاک ایوانش طلایی می شود گنبد و گلدسته های با صفایی می شود این حرم با چار گنبد می شود بیت الحسن هر کسی اینجاب بیاید مجتبایی می شود پنجره فولاد اینجا چه قیامت می کند! واقعاَ اینجاعجب دارالشفایی می شود نقشه این صحن راباید که اززهرا گرفت نقشه رامادر دهد به چه بنایی می شود گنبد صادق ضریح باقر و صحن حسن پرچم سجاد،دارد دل هوایی می شود! حتم دارم ساخت و ساز حرمهای بقیع از همان لحظه که آقا تو میایی می شود می رسد روزی که بادستان پرمهر شما از رواق وصحن اینجا رونمایی می شود صحن را برداشتند صابر خراسانی آخرش من مطمئنم این گره وا می شود این حرم زیباترین تصویر دنیا می شود هر چه خواندم در بقیع ازسینه عقده وانشد هرچه گشتم قبر زهرا مادرم پیدا نشد راه مارا بسته بودند هرچه من می خواستم... تاروم درپیش قبر مادر سقا نشد سربه دیوارش نهادم روضه ها خواندم ولی هیچ یک ازروضه هایم روضه زهرا نشد "کوچه ای تنگ ودلی سنگ وصدای ضرب دست" بعداز آن سیلی دگر چشمان زهرا وانشد ازهمان شب که علی تابوت رابرشانه برد زائر زهرا شدن جزنیمه شبهانشد بعد زهرا مرتضی ماندوغم زخم زبان هیچ کس جز درد پهلو همدم مولا نشد زینبش می گفت من دیدم میان شعله ها مادرم افتاد پشت در و دیگر پا نشد سالها رفت و غروبی خیمه ها آتش گرفت هیچ جایی مثل دشت کربلا غوغا نشد هیچ جایی خواهری داغی به این سختی ندید هیچ جایی بر سر پیراهنی دعوا نشد صحن را برداشتند صابر خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب امیرالمومنین هستی صابر خراسانی