روضه

یکی بیاد تو این کوچه به مادرم کمک کنه اشک حسین و پاک کنه به خواهرم کمک کنه چشم فلک تا به حالا غریبی اینطور ندیده چهل تا مرد جنگی و یه مادر قد خمیده فضه داره با ناله هاش قلبمو از جا میکنه هرکی با هرچی دستشه مادر مارو میزنه — دنبال حیدر می دوید از سینه اش خون می چکید شکر خدا زینب ندید زینب نگاهش بر در است در ذکر مادر مادراست بگرفته او دامان من زهرای من زهرای من بودی چراغ خانه ام تاریک شد کاشانه ام در بین آن دیوار و در دادی تو شش ماهه پسر آه مادرم سعید حدادیان

دو سه نفر بودن از خواب می پریدن یکیش امام حسن بود هی میپرید میگفت نزن مادرمو نزن مادر من گناه داره نزن مادرمو یه مادر از خواب پرید زینب گفت چته رباب گفت بچم کو سرش بالای نیزه تاب میخورد این دخترم تو خرابه داشت خواب میدید دید با چوب با لبای باباش بازی میکنن پرید از خواب گفت نزن بابامو اگر این است تاثیر شنیدن شنیدن کی بود مانند دیدن از خواب پریدن علی پورکاوه

یادم اومد زینبم باید یادش بیاد این صحنه مرا میبرد همراه و به روی شانه ام دستش قد دختر برای مادرش کار عصا می کرد حسین حسین یادم اومد زینبم باید یادش بیاد این صحنه مرا میبرد همراه و به روی شانه ام دستش قد دختر برای مادرش کار عصا می کرد حسین حسین به روی شانه سعید حدادیان

فاطمه کمر علی رو گرفت پیراهن علی رو گرفت قد خم نشه یه سر ریسمان به گردن زین العابدین یه سر ریسمان به بازوی زینب اگه بازو رو ببندن راه رفتن از تعادل در میاد دختر بین زین العابدین و زینب رقیه است اول زینب گفته این کوچکتر از همه جلو خودم باشه من مواظبش باشم وقتی سر ریسمانو می کشیدند با تازیانه میزدند که تند برند رقیه می ترسید عمه بخواد زمین بخوره بر می گشت با دست بسته عمه تو زمین نخوری تا آبروی قبیله ای تو عقیله ای تو هستی مایی عمه جان خودم مواظبتم ریسمان سعید حدادیان

حیرانم اما هیچکس حیران من نیست باور کن اینجایی که دیدم جای زن نیست اینجا برای خیزران لب را نیاری آقا خدا ناکرده زینب را نیاری اصلا ببین گل ها توان خار دارند؟ پرده نشینان طاقت بازار دارند؟ من راضی ام انگشتر من را بگیرند وقت کنیزی دختر من را بگیرند اینجا برای نعل پا دارند آنقدر کنج تنور خانه جا دارند آنقدر مهر و وفا که نه جفا دارند، اما اینجا کفن نه بوریا دارند اما باید مسیر تو چرا اینجا بیفتد؟ حیف از سر تو نیست زیر پا بیفتد حیرانم محمدحسین حدادیان

چشم بر هم بزنی در دل صحرا مانده چشم بر هم بزنی شمر برش گردانده چشم بر هم بزنی پیرهنش پاره شده چشم بر هم بزنی رقیه آواره شده به خاک گفتم اگر شد تنت بپوشاند به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند مباد اینکه ببیند کسی تو را عریان سپردیم به که رفتی به دلقکان و کنیزان چشم بر هم بزنی علی پورکاوه

سوار بر ذوالجناح شد دید اسب قدم از قدم بر نمیداره یه وقت پایینه پا رو نگاه کرد دید سکینه پای اسبو بغل گرفته بابا نازم میکنی داری میری یا نه بابا بیا پایین نازم کن مگه نمیدونی دختر باباییه نازم کن ابی عبدالله پایین اومد یه نگاهی به خانوم کرد گفت جانم عزیزم گفت بابایی میدونی منو چند وقته بغلم نکردی حسین زانو زد یه وقت دست گذاشت روی سینه ابی عبدالله گفت بابا برو گفت دخترم منو از اسب آوردی پایین حالا میگی برو گفت دوست دارم بغلت کنم گفت بیا بغلم گفت آخه دختر مسلم داره میبینه میترسم بغلت بگیرم او دلش بابا بخواد بچه یتیم علی پورکاوه

بیست و هشت ذی الحجه یعنی فردا میخواد بشه شب اول محرم ریان ابن شبیب میگه رسیدم خدمت امام رضا شب اول روضه است دیگه میگه دیدم آقا همه منزلو سیاه پوش کرده داره عرق میریزه و کار میکنه امام رضا عرض کردم چرا آقا نفرمودید ما بیاییم این کارارو انجام بدیم فرمود ابن شبیب عزای بابام حسینه باید خودم این کار ها رو انجام بدم عرض کردم یابن رسول الله عنایتی کن منم سهمی داشته باشم فرمود ابن شبیب همه کار ها تمام شده فقط میخوام یه پرده میان صحن خانه ببندم مجلس زنانه و مردانه رو از هم جدا کنم شما سر طنابو بگیر من میخ به دیوار میکوبم میگه با دست مبارک میخی به دیوار کوبید تا پرده آویزان شد دیدم از پشت پرده صدای گریه زن ها بلند شد عرض کردم تا اون جایی که من میدونم شما از مدینه با خودتون خانواده رو نیاوردین تو این منزل که زنی نیست پس صدای گریه از کجاست میگه دیدم چشماش پر اشک شد فرمود ابن شبیب صدای گریه مادرم زهراست شب اول محرم کاظم غفار نژاد

دلت میاد نوکرت یه گوشه تنها بمونه دلت میاد که دوباره از حرم جا بمونه دلت میاد در به درم جایی رو دیگه ندارم که برم در به درم جایی رو دیگه ندارم که برم در به درم کسی نیست دست بکشه روی سرم در به درم میگم کربلا میگن که راه ها بستس میگم امام رضا میگن رواقا بستس من که یادم نمیره هیچ وقت هوامو داشتی تو شرایط سخت پدری کن تو این یه بارم اگه کربلا نیام میشم سیاه بخت من که یادم نمیره هیچ وقت هوامو داشتی تو شرایط سخت پدری کن تو این یه بارم اگه کربلا نیام میشم سیاه بخت فقط راضی شو هر جوری باشه هستم فقط راضی شو هر جوری باشه هستم من آماده ام کولمو حتی بستم در به درم مگه میشه اربعین نرم حرم در به درم بعد کربلا مدینه ببرم در به درم امام حسین دل من تنگه برا امام حسن امام حسین دل من تنگه برا امام حسن امام حسین مهر یا حسن روی دلم بزن امام حسین در به درم جایی رو دیگه ندارم که برم در به درم کسی نیست دست بکشه روی سرم در به درم میگم کربلا میگن که راه ها بستس میگم کربلا میگن که راه ها بستس میگم امام رضا میگن رواقا بستس در به درم جایی رو دیگه ندارم که برم من غلط کردم امیر کرمانشاهی

نـســـیــم در بــدرم، گـرد راه آوردم          ز شـب سـیـاه تـرم رو بـه مــاه آوردم نبود دسته گـلـم تا به دست، برگـیرم          در ایـن حـرم عـوض گـل گناه آوردم به دل شکستگی ام گر شهود می طلبی          دو چـشمه اشـگ بـرایت گـواه آوردم گـناه کارم و رو کرده ام به دارالزّهد          سـفــیـد مــویــم و روی ســیـاه آوردم ز آتـش گـنـهـم آب دیــده خــشـکــیده          ز فــقـر اشـگ در ایـن خانه آه آوردم هزار در به رویم باز بودو کردم ناز             نـیـاز خـویــش در ایـن بارگـاه آوردم به نـامـۀ سیهـم خـطّ قـرمزی بکـشید          که بـر رئــوف رئـوفـان پــنـاه آوردم خدا کند که مراهم سگـی حساب کند             کـه رو بـه کـوی رضا گاه گاه آوردم سرشک خجلت و طومار جرم عمرم را            حــضـور مــظهــر عــفــو الـه آوردم رواست تابنویسی به نخل خود«میثم»            کــه از بــهـشـت ولایـت گــیـاه آوردم دانلود نسیم در به درم سیدمهدی میرداماد

آقا سید حسین ما این همه راه اومدیم مشهد روضه بگیریم من اومدم و رفیقام اومدیم رزق گریه محرممون رو بگیریم معلوم نیست شب سوم باشیم یانه برای ما بگو سر عمه سه سالت چی آوردن تا حالا دیدید یه دختر زمین میخوره او رو بزننش یه دختر شهید میارن کنار جنازه بابا زیر بغلاشو میگیرن قبلنا تو این حرم سه ساله یه قفسه ای بوده توش اسباب بازی میذاشتن با زبان بی زبانی میخوام بگم نا مرد مردم شام اگه یه دختر بهانه بگیره او رو با اسباب بازی سرگرم می کنند نه با سر بریده رزق محرم پورکاوه مومنی

یا صاحب الزمان گفت آقا کجا زیارتت کنم گفت بیا صحرای عرفه روز عرفات آقا کجای منا بیام تو این چادر سفیدا هستم چادر سفید زیاده فرمودند بیا اون چادری که روضه عموم عباسو میخونن میگه رفتم هی نگاه کردم چیزی ندیدم کنار یه چادری ایستادم دیدم یه صدایی بلنده رحم الله عمنا عباس بریم علقمه آی اباالفضلیا عکسِ او در آب اُفتاد آب را بیچاره کرد ماهِ زیبایِ حرم مهتاب را بیچاره کرد یک عشیره منتظر بودند  اما بیشتر... رفتنِ او مادری بی خواب را بیچاره کرد خوش قد و بالاییِ او دستِ زینب کار داد دیدی آخر خواهری بی‌تاب را بیچاره کرد هرکه او را دید از دشمن  فقط میگفت وای کوه بود و سینه‌اش سیلاب را بیچاره کرد دستهایش بر زمین  دستِ مردی بَر کمر این سپاهِ غرق خون ارباب را بیچاره کرد یک نفر زد با عمود و بِینِ اَبرو جاگذاشت یک حرامی نیزه‌اش را بِینِ پهلو جاگذاشت روضه روز عرفه مهدی شهرابی

ناراحتی انگار ز دستم ، نه حسن (ع)؟ پنداشتی از تو هم گسستم ، نه حسن (ع)؟ هر کس که نداند تو که بهتر دانی در خانه چرا نقاب بستم ، نه حسن (ع) ؟ زانروز که از کوچه بلندم کردی حسین هستم نه حسن مهدی حسن آبادی کم کم دگر از پای نشستم ، نه حسن (ع) ؟ با پنج چروکی که به رویم پیداست بیش از پدرت علی (ع) شکستم ، نه حسن (ع) ؟ ترسم شود افشا خبر کوچه تنگ با تنگی چشم تار و خستم ، نه حسن (ع) ؟ امروز چه ساکتی حسن (ع) جان ، چه شده؟ مادر بخدا حسین (ع) هستم نه حسن (ع) حسین هستم نه حسن مهدی حسن آبادی

تو رو به اون آقایی که امروز هی چشما رو می بست باز میکرد آقا جان چرا ناله میزنی چرا گریه میکنی صدا میزد آخه شما شنیدید من دیدم خودم با همین چشمام دیدم خودم دیدم چه جوری بدن علی اکبر... خودم دیدم پشت خیمه هی صدا میزد عزیز دل علی اصغرم یه ذره بخواب عموت رفته الان آب میاره حرم داره آتیش میگیره خودم دیدم همه منتظر بودیم یهو دیدیم از طرف علقمه دست به کمر میاد خودم دیدم چه جوری بعد عمو عمه گره معجرا رو گره میزد دانلود روضه جانسوز خودم دیدم مهدی رسولی

ایستادم به نوک پنجه ی پا اما حیف دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد هرچه کردم سپر درد و بلایش گردم نشد ای وای که سیلی به رخش آخر خورد آه زینب تو ندیدی! به خدا من دیدم مادرم خورد به دیوار ولی با سر خورد سیلی محکم او چشم مرا تار نمود مادر از من دوسه تا سیلی محکمتر خورد لگدی خورد به پهلوم و نفس بند آمد مادر اما لگدی محکم و سنگین تر خورد حسن ازغصه سرش را به زمین زد, غش کرد باز زینب غم یک مرثیه ی دیگر خورد قصه ی کوچه عجیب است (مهاجر) اما وای از آن لحظه که زهرا لگدی از در خورد ********** شده ام مثل مریضی که پس از قطع امید در پی معجزه ای راهی مشهد شده است مریض داری احمد واعظی

در بقعه ی مبارکت ای میهمان نواز زانو زدم به رسم ارادت پی نیاز ای سایه تو بر سر این بنده مستدام ای پرچمت به گنبد گیتی در اهتزاز حالا که آمده ام به جوادت بزرگوار این چند روزه را به بدی های من بساز حس میکنم که روبروی من نشسته ای در چند صفحه جامعه و نماز آهوی اشک من چه سراسیمه می دود در حسرت نوازش آن دست های ناز شوق دخیل و ذوق اجابت چه بی حساب آغوش رفعت تو خدایی همیشه باز ای روضه غریبی و آهت جگر خراش در حجره دست و پا زدنت سخت جانگداز در بقعه ی مبارکت ای میهمان نواز محمدرضا طاهری

خدا رو شکر که آقا ایجایی چقدر خوشبحالمونه که شما اینجایی امام رضا نبودی چه خاکی به سرمون میکردیم هر کجای صحن هایت روضه می چسبد ولی صحن سقاخانه ات صحن سقاخانه تو روضه سقا خوش تر است چشم تو تیر خورده چشمم دگر نبیندو پایم نمیرود گم کرده ام ز غصه ره خیمه گاه را سقاخانه احمد واعظی

از کسی که ،‌ سرِ تورو رو نیزه بست ، بدم میاد از اون که دندونِ تورو ، با سنگ شکست ، بدم میاد غریبونه دارم می رم از این ویرونه دیگه سر اومده پیمونه حال منو خدا می دونه بیا پیشم بابا ببین شدم تنها منو ببر به آسمون ها دارم می رم عمه دیگر نخور غصه راحت میشم دیگه ز غم ها در این شب یلدا به موج طوفان ها کنار من بیا تو بابا بابا بابا بابا بابا ای عمه بیا تا که غریبانه بگرییم دور از وطن و قالب ویرانه بگرییم پژمرده گل روی تو از تابش نور خورشید در سایه نشینیم و به جانانه بگرییم لبریز شده ای عمه دگر کاسه ی صبرم بر حال تو و این دل ویرانه بگرییم نامید ز دیدار پدر گشته دل من بنشین به کنارم پریشانه بگرییم بابا بابا بابا بابا غریبونه محمد جوادی

یه شب جاموندم و اومد سراغم همون مردی که با من خیلی بد بود الهی که دلش آتیش بگیره که دل سوزوندنُ خیلی بلد بود همش میگفت عموت کجاست حالِ تورو نگاه کنه بگو از علقمه بیاد دستِ بسته تُ وا کنه … یه جور میزد که انگاری گرفته منو با مردِ جنگی اشتباهی یه چیزایی میگم عمه نفهمِ از اون شب میره چشمِ من سیاهی از کسی که سرِ تورو رو نیزه بست بدم‌ میاد از اون که دندونِ تورو با سنگ شکست بدم میاد یه شب جا موندم محمد جوادی

گفتم هر کی تو حرمت زمین خورد تو بلندش کردی تو دستشو گرفتی یا امام رضا شما خودت بار ها زمین خوردی نمیدونم این زهر چه زهری بود یه جوری امام رضا رو زمین زد خیلی از اهل بیت ما رو زهر دادن یه امام با زهر شوکران تاریخ میگه پنجاه بار خورد زمین عیون اخبار میگه هی نشست رو زمین بلند شد نزدیک پنجاه بار از قصر مامون تا حجره امام رضا راهی نبود اما این زهر جوری امام رضا رو بی رمق کرد هی خورد زمین هی بلند شد میگم یا امام رضا شما مرد بودی خوردی زمین خودت تنها بودی خوردی زمین جلو کسی نبودی یا امام رضا خوردی زمین بلند شدی هی دست به دیوار گرفتی حتما هر بار خوردی زمین گفتی وا اماه امان از کوچه های بی مروت امان مردم بشکسته بیعت امان از آسمان بی ستاره امان از سیلی و دو گوشواره زمین خوردن مهدی میرداماد

علمداری که یک کوفی به غارت برد مشکش را دم دروازه شامی ها در آوردند اشکش را به قرآن پاره ها آن بی وضو ها دست ها بردند عروسان علی را از میان مست ها بردند دیدی غمت امونمو برید کارم به مجلس شراب کشید هر کاری که میشد برات کردم دست از سر تو بر نداشت یزید من بمیرم با خیزرون تنها موندی با دندون شکسته ات قرآن خوندی زدنت غریب گیر آوردنت زدنت فدای آب نخوردنت مجلس شراب ابوالفضل بختیاری

دروازه ی کوفه قیامت ساختم من بر مرکب طوفانِ خطبه تاختم من تا چشم روی نیزه ها انداختم من در یک نظر عباس را نشناختم من از درد غیرت صورتش چرخاند عباس بستند او را تا به نیزه ماند عباس مادر دعا کن منتقم دیگر بیاید چون او گره از اَبروی زهرا گشاید صحن و سرایی در بقیع بر پا نماید پایان هر روضه دعا کردیم شاید ما کاشف الکرب امام خویش گردیم دار و ندار خویش نذر یار گردیم عباس را نشناختم کاظم غفار نژاد

در طوف کعبه تو صفا موج می‌زند در زمزم تو آب بقا موج می‌زند شاها! ز لطف توست که روز و شب این همه بر آستانه تو گدا موج می‌زند دست نوازشت به سر زائرت گواست این‌جا عطا به روی خطا موج می‌زند کس نارضا نرفته از این آستان برون در چشم زائر تو رضا موج می‌زند دارالشفاست کوی تو، جای شگفت نیست این‌جا اگر که شهد شفا موج می‌زند این‌جا اگر دعا به اجابت نمی‌رسد تا عرش از چه دست دعا موج می‌زند از هر دل شکسته صدا می‌رسد به گوش در این حرم همیشه صدا موج می‌زند با دست خالی از حرمت کس نمی‌رود تا روی گنبد تو طلا موج می‌زند کویت بهشت ماست که هرجا رویم باز در دیده اشک حسرت ما موج می‌زند دادی به «رستگار» هم اذن حضور را زآن بر لبش سپاس خدا موج می‌زند دانلود در طوف کعبه احمد واعظی

شکر خدا که شهر مدینه سنان نداشت خولی و شمر و زجر و حرمله و ساربان نداشت سیلی برای دخترک شیرین زبان نداشت بزم شراب داشت ولی خیزران نداشت شکر خدا که اسب روی پیکرت نرفت دستی به سوی مقنعه ی خواهرت نرفت شکر خدا که بر بدنت نیزه رد نکشید و کار تو به زنان بنی اسد نکشید شکر خدا که در جگرت نیزه ها نرفت شکر خدا خلج حقیقت

افتاده در صحرا تنت برده عدو پیراهنت خون می چکد از گردنت زینب بمیره یا حسین ای برادرم گل پرپرم دست و پا نزن پیش مادرم دانلود روضه افتاده در صحرا تنت مجید بنی فاطمه