روضه

به این حرمله گفتندجایی شد دلت بسوزه برا حسین گفت مختار بگم در امانم گفت بگی میکشمت گفت میگم بسوزی گفت یه جا برا حسین دلم سوخت گفت توئه سنگ دل دلت برا حسین سوخت گفت آره گفت کجا دلت سوخت گفت دیدم بچه رو زیر عبا قایم کرد بعد میدیدم بچه زیر عبا داره دست و پا میزنه از اونور مادر این بچه بغل وا کرد آقا بچمو آوردی آقا بهش آب دادن آقات یه دو قدم میرفت ربابو میدید بر میگشت میومد طرف ما لشکر بهش میخندیدم مگه گلوی طفلو بزنی خنده داره آخه مقتل مینویسه ازن الی الازن میخ دیدی میزنی به چوب میخ راحت میره اما راحت دیگه در نمیاد سه شعبه یه جوری گیر کرده بود دلم برا حسین سوخت علی پورکاوه

تا می شود ز چشمه ی توحید جو گرفت از دست هر کسی که نباید سبو گرفت تو آبی و به آب تو را احتیاج نیست پس این فرات بود که با تو وضو گرفت کوچک نشد مقام تو ،نه! تازه کربلا با آبروی ریخته ات آبرو گرفت شرم زیاد تو همه را سمت تو کشید این آفتاب بود که با ماه خو گرفت دیگر برای اهل بهشت آرزو شدی وقتی عمود ازسر تو آرزو گرفت خیلی گران تمام شد این آب خواستن یک مشک از قبیله ي ما یک عمو گرفت از آن به بعد بود صداها ضعیف شد ازآن به بعد بود که راه گلو گرفت زینب شده شکسته غرورش،شنیده ای؟ دست کسی به کنج النگوی او گرفت در کوفه بیشتر به قَدَت احتیاج داشت با آستین پاره نمی شد که رو گرفت تقصیر من بود علی پورکاوه

دوتا بدن تو کربلا تغییر شکل پیدا کردن یکی عباس بود قد رشید ام البنین بود امام چهارم تو یه قبر کوچیک گذاشت عباسو میدونی چرا چون آخ وقتی ابی عبدالله از بدن اباالفضل برگشت تازه نیزه دارا اومدن تیر اندازا اومدن بدن آقای علقمه رو به یه نخلی بستن شروع کردن تمیرن تیر اندازی کردن یعنی بدنو خیرات کردن وقتی ابی عبدالله قاسمو بغلش کرد این پاهاش از زمین بلند شد میخواست بره میدون سینشو چسبوند به بدن حسین پا های قاسم از زمین کنده شد اما وقتی رفت بالای سرش بیارتش این سینه رو که چسبوند دید پا ها داره به زمین کشیده میشه میدونی چرا آخه اسبا اومدن از رو بدنش رد شدن بدنش شده بود مثل موم عسل تغییر شکل بدن علی پورکاوه

ای سوار نورس بی توش و تاب حسرت پای تو در چشم رکاب من که خود بنشاندمت بر پشت زین از چه گشتی نقش بر روی زمین من نگویم گفت و گو کن با عموی لب گشا یکبار و یک عمّو بگوی رشته مهر از عمو ببریده ای یا مه روی عمو را دیده ای؟ یتیم سعید حدادیان

من برایت پدرم پس تو برایم پسری چه مبارک پسری و چه مبارک پدری یاد شب های مناجات حسن می افتم می وزد از سر زلف تو نسیم سحری همه گشتیم ولی نیست به اندازه ی تو نه کلاه خوودی و نه یک زره ای نه سپری من از آنجا که به موسایی ات ایمان دارم می فرستم به سوی قوم تو را یک نفری بی سبب نیست حرم پشت سرت راه افتاد نیست ممکن بروی و دل ما را نبری قاسمم را به روی زین بگذار عبّاسم قمری را به روی دست گرفته قمری نوعروست که نشد موی تو را شانه کند عاقبت گیسویت افتاد به دست دگری تو خودت قاسمی و سر زده تقسیم شدی دو هجا بودی و حالا دو هجا بیشتری بند بند تو که پاشید خودم فهمیدم از روی قامت تو رد شده هر رهگذری جا به جا می شود این دنده تکانت بدهم وای عجب درد سری وای عجب درد سری من برایت پدرم عبدالرضا هلالی

پیراهنی دختر طلحه برای حضرت زهرا سوغات آورد این پیرهن هم گشاد بود هم بلند اسما میگه چند بار به خانم گفتم خانم میشه این پیرهنو به من بدید فرمود نه این مال منه مختص منه اگه میخوای به علی بگم برات بخره گذشت تا اون لحظه ای که صدا زد اسما بیا بچه ها رفتن میخوام بدنمو شست و شو بدم مادرمون زهرا بدنشو شست و شو داد این جراحاتو پاک کرد بعد فرمود اسما اون پیراهنی که دختر طلحه برام به هدیه آورد رو بیار عرض کردم خانم اون پیراهن هم براتون گشاده هم بلنده فرمود بیار تو رفت آورد میگه به سر خانوم کردم اما هر کاری کردم این بازو تو آستین گیر کرد پیراهن سیدحسین مومنی

ابی عبدالله وقتی اومد بالا سر قاسم دید پاشنه پای قاسم هی روی خاکه یعنی نفس میخواد بیاد بیرون ولی نمیشه یه وقت نگاه کرد دید به دهن قاسم یه چیزی خورده دست انداخت این دهن و این خونابه ها رو کنار زد گفت یه بار دیگه میگی عمو هر موقع سر قاسمو میدید سه ساله خانوم میگفت پسر عمو شنیدم تو ام سه سالگی یتیم شدی بابام نذاشت آب تو دلت تکون بخوره پسر عمو من از وقتی یتیم شدم مو هام سوخته گوشم داره میسوزه بالا سر قاسم علی پورکاوه

ظرف خالی طعام سائلت را پُر نکن نان من گریه است ؛ نان بنده را آجر نکن . بار من روی زمین مانده است ؛ بارم را بخر خوب و بد هرچیز دارم را بیا یکجا بخر . ای پناه بی پناهی ها ؛ پناهم داده ای از تو ممنونم به مهمانیت راهم داده ای . شکر می گویم هزاران‌ بار ؛ ستاری خدا وای اگر از باطن من پرده برداری خدا . هیچ کس گردن نمی گیرد من شرمنده را مثل فرزند پدرمرده بغل کن بنده را . در زمان ارتکاب جرم ، بی باکم نکن تا مرا پاکم نکردی از بدی ، خاکم نکن . قلب تاریک مرا از روشنی آکنده کن عزم ترک معصیت را در وجودم زنده کن . بارها وقتی که می بینم دچارم بر گناه هر دمی که بیخ پیدا کرد کارم در گناه . رو به زهرا می کنم ؛ زهراست پشتیبانِ من جای دیگر را ندارم جز درِ این خانه من . هرچه باشم ؛ او بخواهد می شوم آخر درست از من آلوده‌ دامن می کند نوکر درست . تا دم افطارها یادی ز عطشانش کنم چشم روزه‌ دار خود را سیر ، گریانش کنم . خون سرخی بر عبای رنگ یشمش ریختند تشنه بود و آب را در پیش چشمش ریختند.دست شمر افتاده بود آن زلف‌ درهم ریخته خشکی لب هاش را با چکمه بر هم ریخته.نیزه جای جرعه آبی ، در گلویش می کنند پیش چشم مادر او پشت و رویش می کنند نان شب مهدی شهرابی

دست زینب بنده آخه حسین داشت میرفت گفت زینب جان مواظب عبدالله باش این تیتیم حسنه از یه سالگی بزرگش کردم نزاری بیاد این بچه عاشق یگانه منه دستشو گرفته داره میاد اومدن بالای تل زینبیه چه جوری اومدن همه تو صورت میزنن همه تو سر میزنن اومد بالا دید نیزه دار با نیزه شمشیر دارا با شمشیر رئیس نیزه دارا دست میاره بالا نیزه ها رو نگه میدارند اشاره به فرمانده تیر اندازا حالا تیر بزنید تیر اندازا میزنن نیزه دارا میزنن چقدر راه تیر ها دقیق است چقدر زخم نیزه ها عمیق است این تن از داغ پسر سوخته ز نیزه ها شد به زمین دوخته یتیم حسن سعید حدادیان

یه صدا میاد به گوشم یه صدای دست سنگین یه صدای که دلا رو دوباره میکنه غمگین بی هوا نزن حرومی مادرم سرش پایینه اگه چشماش نمیبینه اثر سیلی همینه یارالی ننه یه صدا میاد به گوشم علی پورکاوه

کسی الان روضه ای به دلشه مثلا نیت کرده باشه یکی بلند شه بگه من روضه بخونم سر امام حسین رو چه جوری واسه حضرت رقیه آوردن من درک نمیکنم تو رو بدون احترام یزید برام آورده دستات کجاست بی کسیمو بغل کنه یه خورده دلم برات تنگ شده بود خوش اومدی عزیزم چیزی نمونده تا برام به پای تو بریزم دنبالم اومده با حرفای بدش کشید مو هامو هم گفتم نزن زدش ببین کبودیمو دندون خونیمو نبودی زجر ازم گرفت شیرین زبونیمو بابا حسین من نیت روضه علی پورکاوه

بابایی خیال کردی قهرم حالا اومدی واسه آشتی نمیگی چرا رفتی و مارو تنها گذاشتی عزیزم بابایی رقیه بمیره که بالای ابروت کبوده مگه گریه کردی که اینجور سر و روت کبوده عزیزم سرجاش نیست دیگه حواسم ... واویلا ببین پاره پاره است لباسم واویلا یه چندوقتی که گرسنه خوابیدم یکم نون میاوردی واسم واویلا بابایی خیال کردی قهرم حالا اومدی واسه آشتی نمیگی چرا رفتی و مارو تنها گذاشتی عزیزم بابایی رقیه بمیره که بالای ابروت کبوده مگه گریه کردی که اینجور سر و روت کبوده عزیزم سرجاش نیست دیگه حواسم ... واویلا ببین پاره پاره است لباسم واویلا یه چندوقتی که گرسنه خوابیدم یکم نون میاوردی واسم واویلا دانلود روضه بابایی محمدحسین پویانفر

نمیدونم تو خواهرا اونایی که بالا بچه آوردن بچه کوچیک دختر دارن یه دقیقه مچ دستشو بندن بالا ببینن این مچ اگر از شتر بیفته چی میشه من دارم اذیت میکنم ولی میگم دیگه آخه زنا زاده وقتی با اسب اومد بالا سرش گفت بیا بالا دختر امام حسینه سیدا جان علی گوشتونو بگیرید گفت بابام گفته سوار اسب غریبه ها نشو گفت سوار اسب نمیشی دست انداخت از گیسو گرفت خیلی بده آدم ..... گیسو علی پورکاوه

از کربلا اومدن مدینه عبدالله ابن جعفر طیار یه ذره گذشت حال بی بی مرتب شد اومد جلو گفت خانومم گفت جانم گفت یه چیزی میخوام بگم اچازه دارم گفت بله عبدالله بگو خانوم یه چیز منو اذیتم داره میکنه ببخشید میتونم بپرسم گفت بپرس عبدالله گفت خانوم شنیدم هر شهیدی زمین خورد تو دویدی بالا سرش گفت آره عبدالله گفت شنیدم بچه هامو غرق به خون آوردن تو از خیمه بیرون نیومدی گفت آره گفت عشق منو به حسین کنار خواهر برادری به کنار عبدالله من یه مادرم می ترسیدم بچه هامو غرق به خون ببینم آه بکشم حسین خجالت زده بشه عشق به حسین علی پورکاوه

اومد جلوی حر دست انداخت زیر چانه سرتو بالا بگیر با مایی دیگه شاید اصلا یکی تیپش به تیپ هیئتیا نمیخوره ولی امام حسینو دوست داره راهش بده تحویلش بگیر چون مهمون تو نیست مهمون حسینه حسین به ما یاد داد هر کی بد بود بیار بغل من اصلا امام حسین امام حسین بداست اومد جلو ابی عبدالله سر پایین گفت با من گفت زینبو چه کنم گفت او هر چی من بگم خیالت راحت باشه اونایی که دختر دارن خواهر کوچولو دارن اگر با یکی گرم صحبت کنی بچه داشته باشی میاد جلو میگه سلام عمو یه وقت دید یکی عبای حر رو میکشه با مایی علی پورکاوه

بی بی دو عالم زینب سلام الله علیها سوال کرد مادر جان چی شد پس کفن حسینم چی شد فرمود دخترم یه روز بین دو نهر آب حسینمو از قفا سر میبرند میرسی به جنازش میخوای دق کنی اما همین جور تموم نمیشه ده نفر نعل تازه به اسب ها میزنند نجارا رو دیدی میخو که میزنند تهش پرچ میکنند یعنی میخ اگه کج بشه میزنند خم شه تو چوب فرو بره این سر صاف شه یه بدنی زیر سم اسب ها رفت پر از تیر بود اسب ها که میومدن تیر ها رو تو بدن میشکستند روز یازدهم اومد دست بکشه به بدن همه دستش زخمی شد حسین حسین حسین بین دو نهر آب سعید حدادیان

آی قد خمیده نوکرات اومدن سلام مادر سلام مادر ببین اینا پشت در بودن سندد چیه آخه نامه نوشت به معاویه صدای نفساشو پشت در شنید اول حیا کردم دور زدم برگشتم یادم اومد علی خیلی از رفیقامو تو جنگا کشته این برگشتن راه وا کرد یه دور خیزی کردن ببین اینا پشت در بودن صدا بی بی میومد من همین که وارد خونه شدم یه لن دهور روی در گفت پس زهرا کو یه وقت دید امام حسن به سر میزنه مادرم زیر در گیر کرده صدای مادر علی پورکاوه

به گوش میرسد صدای هلهله ها خدا به خیر کند آمدند حرمله ها خانم گریه کرد حسین گفت خودم برات روضه میخونم منو میبرن به مقتل تو رو میبرن اسارت سر من به نیزه میره به شما میشه جسارت یه وقت همه دشت دیدن یه آقایی پاشو رکاب کرده علی اکبر پرده گرفته ارباب من زیر بغلای زینبو گرفت عمه ما رو با احترام پیاده کردند اما روز یازدهم همه رو سوار کرد ربابو سوار کرد لیلا رو سوار کرد یه نگاه کرد دید دیگه نمیتونه شمر ایستاده حرمله ایستاده سنان ایستاده صدای هلهله ها سیدرضا تحویلدار

لعنت به این شام فقط كتك خوردیم مُدام ببخش این لُكنت كلام مَ مَ من بابا،بابا مو می خوام از خدا لعنت به این شام لعنت به هرچی چشم بد لعنت به كینه و حسد لعنت به هر نامردی كه عمه مو زد چشاشو دوخته دشمن به ناموس خدا چی میكشه عمه ی ما سنگ میخوره از لابلای نیزه ها «گفتم تویی بابای خوب و مهربان، زد گفتم من چیزی نگفتم، بی امان زد تاریك بود چشمم جایی را نمی دید تا دید تنهایم رسید و ناگهان زد تا دستهای كوچكم روی سرم بود با ضربه ای محكم به ساق استخوان زد موی تو سوخته لعنت به خولی و تنور می بوسمت از راه دور لعنت به ضجر منو رو خاك كشوند به زور قافله می ره كوچه ها رو تا كُنه طی هُل می دادن با نوك نی تا رسیدیم به كوچه ی مجلس می لعنت به مُطرب كور شه به حق گریه هام بس خورده لقمه ی حرام می گفت كه دیگه زیور و زر نمی خوام لعنت به اون مست،دلها رو پاره پاره كرد به جمع مون نظاره كرد دیگه نذار بگم به كی اشاره كرد لعنت به این شام عبدالرضا هلالی

دختری شاداب بودم رنج و غم آموختم آنچه می بایست را با سن کم آموختم با همین دستان بسته باز شد مشت یزید فتح کردن را اسارت آمدم آموختم گم شدم یا نور گفتم نیمه شب زهرا رسید این هم از مُستَوحِشینَ فی الظُلَم آموختم پیکرم افتاد بابا جان نیفتاد از لبم فاطمی سینه زدن پای علم آموختم می گرفتم چادر خود را به دندان مثل مشک استقامت را ز سردار حرم آموختم ریگ ها و خار ها آموزگار من شدند هروله با پای پر زخم و وَرَم آموختم گوشوارم را خودم دادم به دختر های شان من ز خاتم بخشی شاهم کرم آموختم من فقط تا ده بلد بودم که بشمارم ولی تا هزار و نهصد و پنجاه هم آموختم دختری شاداب بودم محمدحسین حدادیان

راستی در مقاتل آمده است که لب چوب خورده می فرمود دخترم گریه ات هلاکم کرد بوسه ای ده ز گونه های کبود تو بگو تا بخوانم آقا جان قصه غسل واقعیت داشت زن غساله از چه شیون کرد چقدر جسم او جراحت داشت هاتفی خواند بر دل و جانم هر چه خواهی ز من بپرس ولی هرگز از مجلس یزید نپرس گریه ات هلاکم کرد سعید حدادیان

این همه میگن هزار و نهصد زخم اما جایی ندیدم بگم دندونای ارباب تو کربلا شکست مسلم اومد آب بخوره دندونش افتاد اما دندون ارباب من میدونید کجا شکست دشمن به ناموست زخم زبان میزد بر روی لب هایت ... مردم کوفه تا دیدن مسلمه درارو بستن پنجره ها رو بستن نکنه نگاشون به نگاه مسلم بیفته امان بدن همه درارو بستن پنجره ها رو بستن کسی به مسلم جا نداد اما یه روزیم تو همین کوفه همه پنجره ها رو باز کردن همه درارو باز کردن میخوان خارجیا رو وارد کنن زینب و یه مشت حرامی زخم زبان سیدرضا تحویلدار

یه دختری رو خاک ویرونه نشسته رفته تو فکر باباش و چشماشو بسته از آدما خسته شده دلش شکسته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته عمه زیر بازوهاشو یواش گرفته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته نه به غذایی لب زده نه بازی کرده گفته به بچه ها که بابا بر می گرده موی سپیدش رو با روسری پوشونده آستینش و تا روی انگشتاش کشونده با این کارش هستی زینب و سوزونده عمه ببین سوز دل و حال خرابم دیدم به روبا روی پایش گرم خوابم دیگر نمانده صبر و تابم دیدم مرا با خنده خواند و بر روی زانویش نشاند و دستی کشید از مهربانی بر سر من عمه بگو بابای من کو بابا می آید از سفر کاری کن عمه می خواهم اماده شوم یاری کن عمه تو آبروداری کن عمه عمه لباسم هست پاره حتی ندارم گوشواره چیزی نمانده تا که از غصه بمیرم بابای من گر امشب آید از شرم او جان بر لب آید جانی ندارم تا در آغوشش بگیرم چشمی ندارم تا در آغوشش بگیرم فکر بابا علی پورکاوه

آخه من یه جا رفته بودم برا شهید روضه بخونن خاکش کنند خیلی از بچه هیئتیا وایساده بودند یه وقت بزرگتر اون هیئت گفت همه کنار برن بعد اون بزرگتر هیئته گفت همه برن کنار خواهرش داره میاد بچه هیئتیا یه کوچه وا کردند همه سرا پایین خواهرش اومد از وسط این کوچه رفت همه سرا پایین گودال کوچه وا کردند شمر سنان اخنس خولی سنان دائم الخمر خواهر شهید علی پورکاوه

مگه هر كی که بد شد دل نداره مگه عشقت برام حاصل نداره آقام مگه آدم بدا عاشق نمی شن به والله دل کمه دنیا رو میدن اگه عشقت نبود اینجا نبودم حسین گرفته عشق تو کل وجودم تو که از دلبرها دل ربودی در ِ عشقت چرا بر من گشودی غم عشقت بیابون پرورم کرد هوای وصل و بی بال و پرم کرد به ما گفتی صبوری کن صبوری صبوری چون به خاکی بر سرم کرد برادر جان سلیمان زمانی چرا انگشت و انگشتر نداری بمیرم من مگر خواهر نداری مسلمانان حسین مادر ندارد غریب است و کسی بر  سر ندارد چهل شب است و دعایم خدا کند که بمیرم چرا من از تو جدایم خدا کند که بمیرم برون ز کوی تو رفتم کنون که برگشتم نیاز و من به عصایم خدا کند که بمیرم از وقتی که بوسیدمش یه اربعین گذشته من که چشام نمی بینه قبرش کجای دشته عشقت نذاشت نه همسری نه مادری بفهمد خودت دعا کن بمیرم تا برسم به سهمم از بس تو صورتم زدن سیاهی میره داداش یه مژده زینبت همین روزا میمره صبوری محمدحسین حدادیان