روضه

دست برد تو موهای بابا میگه بابا موهات سوخته موهای منم سوخته دندونات شکسته دندون منم شکسته دست کشید به صورت گفت بابا لبت پاره شده من لبم سالم باشه انقدر زد از لب خون راه افتاد منو با خودت ببر اگرچه رفتی از برم نمیروی ز خاطرم ببین چه کرده ای تو با من بی تو موجی بی‌ دریا منشبیه شمع روشنم ز گریه دل نمیکنم ببین چه کرده‌ ای تو با من بی ‌آرزو بی ‌رویا منمن بی ‌تو دلتنگم بی ‌تابم ویرانم من بی ‌تو دلتنگم بی ‌تابم ویرانم منو با خودت ببر محمود کریمی

خنده بر پاره گریبانی ما می کردند *** خنده بر پاره گریبانی ما می کردند خنده بر بی سر و سامانی ما می کردند . پشت دروازه ی ساعات معطّل بودیم خوب آماده ی مهمانی مان می کردند . ره دور و همه خار مغیلان برهنه پای اطفال پریشان . ره دور و جفای این زمانه تن زینب کجا و تازیانه . گاهی ز روی نی سر تو می خورد زمین گاهی سر برادر تو میخورد زمین . فریاد ” یا حسینِ ” دلم می رود به عرش تا صورت مطهّر تو می خورد زمین . خوشحال می شوند که از خستگی راه در شهر شام خواهر تو می خورد زمین همسایه ها نشنون حسین طاهری

سوختم چه آتشی نگاه تو دارد آخر دلم دل تو را به دست آرد بی تو کویر خشک و خالی ام مرا ببین چه حالی ام باران تو اگر نبارد جانا دلم ربوده ای فریبانه به انتظار تو غریبانه نشسته ام ببینم آن دو چشم مست و دلبرانه جانا به غم نشانده ای دل مارا بیا و دریاب منه تنها را که خسته ام از این زمانه فریاد مرا تو برده ای دگر از یاد شکسته ام من هرچه باداباد رها چو برگ خسته در باد جانم تویی چو زلف تو پریشانم خزان منم که غرق بارانم بیا دگر نمیتوانم جانا دلم ربوده ای فریبانه به انتظار تو غریبانه نشسته ام ببینم آن دو چشم مست و دلبرانه جانا به غم نشانده ای دل مارا بیا و دریاب منه تنها را که خسته ام از این زمانه جانا دلم ربوده ای فریبانه به انتظار تو غریبانه نشسته ام ببینم آن دو چشم مست و دلبرانه جانا به غم نشانده ای دل مارا بیا و دریاب منه تنها را که خسته ام از این زمانه آخرین سفر محمد اسداللهی

ثمّ دعى بالنّساء و الصّبيان فاجلسوا بين يديه فرأى هيئة قبيحة الخ يعنى : سپس يزيد پليد بانوان محترمه و كودكان را طلبيد، ايشان آمدند و در مقابل آن ناپاك نشستند . يزيد منظره ناپسند و هيئت نامناسبى را مشاهده كرد .... تا آخر عبارت‌مرحوم صدر قزوينى در حدائق الانس مى‌نويسد : از عبارت شيخ عليه الرّحمه اين‌طور استفاده مى‌شود كه يزيد ابتداء امام سجاد عليه السّلام را احضار نموده و با وى مكالمه كرده و بعد به احضار اسيران از زنان و دختران دستور داده .مؤلف گويد : از ظاهر كلمه « ثمّ » همين معنا مستفاد است و به نظر مى‌آيد كه آنچه در خارج واقع شده همين طور باشد، بارى همين كه يزيد اسيران را با آن حالت خوارى و زارى ديد كه هيچ اسيرى از اسراى ترك و ديلم را به آن وضع و حالت نديده بود دل وى به درد آمد و گفت خدا سياه كند روى پسر مرجانه را كه اگر با شما خويش بود هرآينه شما را باين روز نمى‌انداخت و اينطور در نزد من نمى‌فرستاد . جای ناموس علی نیست محمدرضا بذری صاحب روضة الواعظين مى‌نويسد : ثمّ ادخل نساء الحسين عليه السّلام على يزيد چون عيال ويلان امام حسين وارد بارگاه يزيد گرديدند زنان يزيد در پشت پرده‌هاى زنبورى نشسته بودند تماشاى مجلس مى‌كردند و همين كه چشمشان براسيران خسته و دختران موپريشان دست بسته افتاد همه به ضجه و ناله درآمدند فصحن نساء اهل يزيد و بنات معوية و اهله‌ فولولن و اقمن الماتم يعنى صداى صيحه و ضجّه و ناله زنان يزيد و دختران پرده‌نشين معاويه لعين بلند شد ولوله و غلغله در پشت پرده بلند شد و مرحوم مجلسى در بحار مى‌فرمايد :از هاشميّات افرادى پشت پرده بودند همين كه اسيران آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله را به آنحال ديدند ناله از دل بركشيدند و گفتند وا حسيناه وا سيّدا اهل بيتاه يابن محمّداه يا ربيع الأرامل و اليتامى يا قتيل اولاد الادعياء هركه صداى آن زنان را شنيد به گريه درآمد .و نيز در بحار فرموده : در آنوقت كه اسيران را به حضور آوردند فاطمه دختر امام حسين عليه السّلام از ميان زنان فرمود يا يزيد بنات رسول اللّه سبايا اى ظالم دختران پيغمبر را تا امروز كى اسير كرده كه تو كرده‌اى از كلام فاطمه تمام اهل مجلس بگريه درآمدند فبكى النّاس و بكى اهل داره حتّى علت الأصوات ضجه مردم با شيون زنان پشت پرده با ناله و افغان اسيران يكمرتبه بلند شد مجلس يك بقعه پر از گريه شد صاحب روضة الشّهداء مى‌نويسد كه يزيد پليد حكم كرد عيال اللّه را بردند در غرفه‌اى از غرفه‌هاى مجلس همه را جمع نشاندند و گفت پرده هم ميان ايشان و حاضران مجلس كشيدند . جای ناموس علی نیست محمدرضا بذری

یه دوستی دارم تو آشپز خونه حضرت کار میکنه بعضی وقت ها غذاشو میاره دم در بعضی موفع ها غذا از خونه اش میاره غذای خودش رو میاره دم در تقسیم میکنه بین اونایی که دم در وایمیستن می گفت تو آشپز خونه بودیم غذا گرفت گفت غذام امروز نذر پند تا از زائرا میرم دم در میدم به زائرا می گفت باهم دیگه اومدیم دم درو ظرف غذاشو با خودش آورد دم در گفت هر کدومشونو میدیم به یکی اومدیم دیدیم یک نفر دم در آشپزخونه نیست اینجا همیشه شلوغه مگه میشه همچین چیزی کسی نیست می گفت اومد دم در مهمانسرا رو کرد سمت صحن انقلاب و گنبد علی ابن موسی الرضا گفت آقا من دوست دارم غذامو بدم به یکی از زوار شما هیچکی دم در نیست اولین نفری که رد شد عذامو میدم بهش می گفت چند لحظه ای گذشت یه آقای خیلی متشخصی دست یک پسر بچه ای رو گرفته بود می گفت بچه گریه می کرد می گفت رفت جلو دوست ما غذاشو تعارف کرد گفت آقا شما مهمان حضرت رضا هستید میگفت تا غذا رو گرفت زد زیر گریه بلند بلند گریه کرد دوست من رفت جلو گفت آقا این غذا مال خودمه یه وقت خدایی نکرده بی احترامی نباشه غذای حضرته گفت نه آقا از شما ناراحت نیستم ممنون شمام ممنون حضرت رضام گفتم چرا ایجوری گریه می کنی گفت همین الان تو صحن انقلاب داشتم با بچم میومدم یه دفعه بچم خم شد یه چیزی از رو زمین گذاشت دهنش بهش گفتم چی برداشتی گفت یه دونه نخود گفتم چرا این کارو کردی گفت گرسنمه گفتم گرسنته به امام رضا بگو گرسنمه می گفت رو کرد سمت گنبد به امام رضا گفت .... حکایت غذای حضرتی صابر خراسانی

آن خالقی که بر تن بی روح جان دهد       مهر تو رایگان به دل خاکیان دهد  شخص کریم، جودِ بلاشرط می کند آری خدا هر آنچه دهد رایگان دهد  هر نعمتی که داد خدا، بی سوال داد       وصل تو را که خواسته ام بی گمان دهد از خلقت تو خواست خداوند لامکان  ما را کنار رحمت عامش مکان دهد  گر جان دهم به یک نگهت سود با من است      کالای خویش را که بدین حد گران دهد؟  بی امتحان مرا به غلامی قبول کن  رسوا شوم اگر دل من امتحان دهد  دارم امید لطف تو گیرد چو دست من        دامان پر ز گرد گناهم تکان دهد  می خواست گر خدای که نبخشد گناه ما ما را چرا امام چنین مهربان دهد؟  آن پرچمی که بر سر بام حریم توست      راه بهشت را به محبان نشان دهد  قلب"حسان" به یاد تو از غصه فارغ است  در انتظار این که به پای تو جان دهد  روز جزا که در صف قرآن و عترتیم             ما را امام ثامن ضامن امان دهد شریک روضه صابر خراسانی

گفت پایین شهر کوچه به کوچه هاش پر از حسینیه تکیه هیئت همین امسال بود دهه اول گفت رفتم یه کاری داشتم دیدم سوت و کور دمه حسینیه ها پارچه زدند به علت کرونا تعطیل قلبم گرفت محله هایی که هر کوچش یه روضه داشت دیدم خلوت کارمو انجام دادم داشتم بر می گشتم دیدم یه در خونه قدیمی یه پرچم سیاه بالاش در خونه باز دو تا پیرزن نشستن یه صندلی یه پارچ آب دو تا لیوان یه نیگا نیگا به اینا کردم اینا هم نگاه کردن گفتن بیا نذریه مادر رفتم جلو چه خبره مادر گفت ما نمیردیم که محله ما سوت و کور بشه یعنی چی گفت آب نذری حسینه اگه میشه بنشین یه لیوان آب بخور و برو گفت پایین شهر کوچه به کوچه هاش پر از حسینیه تکیه هیئت همین امسال بود دهه اول گفت رفتم یه کاری داشتم دیدم سوت و کور دمه حسینیه ها پارچه زدند به علت کرونا تعطیل قلبم گرفت محله هایی که هر کوچش یه روضه داشت دیدم خلوت کارمو انجام دادم داشتم بر می گشتم دیدم یه در خونه قدیمی یه پرچم سیاه بالاش در خونه باز دو تا پیرزن نشستن یه صندلی یه پارچ آب دو تا لیوان یه نیگا نیگا به اینا کردم اینا هم نگاه کردن گفتن بیا نذریه مادر رفتم جلو چه خبره مادر گفت ما نمیردیم که محله ما سوت و کور بشه یعنی چی گفت آب نذری حسینه اگه میشه بنشین یه لیوان آب بخور و برو نذر آب حیدر خمسه

اگرچه حقیرم لیاقت ندارم پناهی جز این در به جانت ندارم . شکستم دلت را دلم را شکستند من از کار دنیا شکایت ندارم . بدون اجازه به این سو دویدم تو ردّم نکن برگ دعوت ندارم . ز چشمت بیفتم به خواری می افتم نگاهم بکن گرچه قیمت ندارم . سرم هرچه آمد گناه خودم بود که گوشی برای نصیحت ندارم . اگر تو کنارم نباشی قیامت امیدی برای شفاعت ندارم . دلم لک زده کربلا قسمتم کن نیازی به غیر از زیارت ندارم . دو چشمم شده وقف غم های جدّت به جز گریه کردن عبادت ندارم . از آن دم که بر نیزه زد تکیه اش را ز تنهایی اش جز خجالت ندارم اگرچه حقیرم لیاقت ندارم پناهی جز این در به جانت ندارم . شکستم دلت را دلم را شکستند من از کار دنیا شکایت ندارم . بدون اجازه به این سو دویدم تو ردّم نکن برگ دعوت ندارم . ز چشمت بیفتم به خواری می افتم نگاهم بکن گرچه قیمت ندارم . سرم هرچه آمد گناه خودم بود که گوشی برای نصیحت ندارم . اگر تو کنارم نباشی قیامت امیدی برای شفاعت ندارم . دلم لک زده کربلا قسمتم کن نیازی به غیر از زیارت ندارم . دو چشمم شده وقف غم های جدّت به جز گریه کردن عبادت ندارم . از آن دم که بر نیزه زد تکیه اش را ز تنهایی اش جز خجالت ندارم اگر چه حقیرم محمدحسین پویانفر

دلم خون ِ از ترس بزارید بگم این و هم پس یه روزم بلند شد به روی رقیه همین دست شب سرد تنهاست نه بابا نه عباس رسید زجر نامرد، باهاش حرف زد هر جور دلش خواست حرف بد میزد بابا، بابا، بابا با لگد میزد ، بابا، بابا، بابا زد بی هوا زد ای وای با پا زد تو راهم زد اما تو خوابم زد اما…. دلم خونه از ترس محمدحسین حدادیان

نمیگم مفصل شد اون کوچه یک لحظه مقتل گرفت راهمون و سر مادرم داد زد اول اهانت به من کرد جسارت به زن کرد جلو چشمای من روی مادرم دست بلند کرد میمیرم به زودی حسین خوش به حالت نبودی چنان زد که دیگه نمیره رد اون کبودی مادر زمین خورد ، حسن مُرد میمیرم به زودی حسین خوش به حالت نبودی چنان زد که دیگه نمیره رد اون کبودی نشست و نشستم ، شکست و شکستم تا این طور نلرزم باید که چشامو می بستم مادر زمین خورد ، حسن مُرد دلم خون ِ از ترس بزارید بگم این و هم پس یه روزم بلند شد به روی رقیه همین دست شب سرد تنهاست نه بابا نه عباس رسید زجر نامرد، باهاش حرف زد هر جور دلش خواست حرف بد میزد بابا، بابا، بابا با لگد میزد ، بابا، بابا، بابا زد بی هوا زد ای وای با پا زد تو راهم زد اما تو خوابم زد اما…. نمیگم مفصل محمدحسین حدادیان

بس کن رباب ، حرمله بیدار میشود سهمت دوباره ، نیزه اعدا میشود بس کن رباب ، سر به سر غم گذاشتی اصلا خیال کن علی اصغر نداشتی گیسو ،مکش انقدر،تو تازه عروسی رباب ای کاش میشد لا اقل ، دست تو را بست علی علی علی سرت بر روی نیزه تاب میخورد بمیرم نیزه دارت اب میخورد سرت بر روی نیزه محمدحسین حدادیان

کشته کرببلا سن یارالی من یارالی خدا ببین کی برگشته همون که دنبالش بودم همون که خیلی گریونه روضه ی گودالش بودم بابا سلام عشق من ای همه زندگیم شکسته شدم اول بچگیم یه دختر فقط به بابا دلخوشه رگای بریدت منو میکشه برا لب خونی تو الهی من بمیرم دیدی که تو بزم شراب اسیرم نشد که خیزرونو از دست یزید بگیرم کشته ی کرببلا سن یارالی من یارالی رفتی رقیت تنها شد اسیر نا محرم ها شد روی کبودم مثل مادر بزرگم زهرا شد سن یارالی من یارالی محمدحسین حدادیان

تو کوفه شنیدید بی بی سر به چوبه محمل زد سر شکسته شد تا دم دروازه شام محمل بود اما بعد از حرف بی بی ورق برگشت گفت ما رو از یه دروازه ای وارد کنید مردم کمتر ازدحام کنند این ولد الزنا لج کرد شلوغ ترین دروازه دروازه ساعات بود خدا روزیت کنه بری حرم بی بی رقیه سلام الله علیها که خرابه شام بوده تا کاخ اون ملعون روی هم رفته یه ساعتم نمیشه صبح بی بی زینب و اهل بیت رو وارد کردند غروب رسیدند اونجا اول کاری که کرد اون ولد الزنا گفت محملا رو بیارید پایین سوار شتر عریان کردند آل الله رو ناموس حسین رو سوار شتر عریان کردند ناموس حسین علی آینه چی

یه شب جوونی بری خونه ببینی مادرت چادر تو خونه سرش کرده خواهرت چادر سرش کرده هیچی نمیگی دو سه دقیقه من میگم به والله پنج دقیقه بیشتر طاقت نمیاری هی تو این اتاق میری تو اون اتاق میری ببینی نا محرم اومده به خدا طاقت نمیاری سوال میکنی مادر مگه نامحرم اومده مولای ما امیرالمومنین نود و پنج روز عقده شد براش زهرا تو خونه چادر به سرش گرفت چادر علی آینه چی

پیری زمین گیرم… صبوری ناخوش احوال یادم نرفته گیر کردی بین گودال…. از کربلایت زخمی و بی بال رفتم با چشم هایی تار از گودال رفتم از حال و روزم بی خبر بودم برادر با شمر و خولی همسفر بودم برادر با دست خالی جنگ آن اغیار رفتم با چادر خاکی سر بازار رفتم زخم زبان از شهر پر نیرنگ خوردم در کوفه از شاگردهایم سنگ خوردم از ازدحام کوچه ها ترسید زینب از هم محلی کم محلی دید زینب همسایه ای داغ دلم را تازه میکرد چادر نمازم را سرش اندازه میکرد خاکستر غم بر سر من ریخت کوفه خورشید را از شاخه ای آویخت کوفه رفتم برای ماندن اسلام رفتم با آستینی پاره شهر شام رفتم از شعله ها خاکسترت را پس گرفتم از خیزران آخر سرت را پس گرفتم از راه های سخت و بی برگشت رفتم با دست هایی بسته با دستای بسته محمدحسن فیضی

از خیمه ها درآمده خواهر ،بلند شو زینب رسیده است برادر بلند شو دنبالت آمده همه را زیر و رو کند پس تا نبرده دست به معجر بلند شو دشمن به ریش خونی تو خنده میکند پس پشت کن به خنده ی لشگر بلند شو گفتم عبا بیاورد عباس از خیام برخیز اذان بگو سر منبر، بلند شو اینجا درست نیست مکش زانو اینچنین از روی پیکر علی اکبر بلند شو حالا که اشک و ناله ی زینب قبول نیست اصلا بیا به خاطر مادر بلند شو تو میخوری زمین جگرم آب میشود ای وارث دلاور خیبر بلند شو اذن میدان مهدی آینه

اومد در خونه اباعبدالله رو در زد کی هستی گفت آقا جان نصرانیم دیشب خواب خاتم انبیا رو دیدم فرمود میری به دست وصی سوم من اسلام میاری ابی عبدالله فرمود بشین شهادتینشو گفت اسلامشو آورد بعد ابی عبدالله فرمود خودت پیغمبرو در خواب دیدی عرضه داشت بله یابن رسول الله خودم با این دو تا چشام فرمود تو الان پیغمبرو ببینی میشناسی گفت بله یابن رسول الله فرمود علی اکبرم بلند شو عبای پیغمبرو بنداز عمامه پیغمبر تا وارد شد این جوون به سجده افتاد والا من این آقا رو دیشب در خواب دیدم شبه پیغمبر مهدی آینه

رنگ از چهره پریده است، خودت می‌دانی عرق شرم چکیده است، خودت می‌دانی پشت این خانه گدا آمده و با گریه دست یاری طلبیده است، خودت می‌دانی تو بزرگی و مرام تو نبخشیدن نیست از شما قهر بعید است؛ خودت می‌دانی مهربانی و به جز لطف تو این قدر کسی بار ما را نخریده است، خودت می‌دانی هر کجا گفت زلیخا پی یوسف هستم طعنه و خنده شنیده است، خودت می‌دانی به غریبی تو سوگند، دل در به درم از همه جز تو بریده است، خودت می‌دانی عمر من رفت، فقط چند صباحی مانده آخر کار رسیده است، خودت می‌دانی سگ دربار خراسان شده‌ام تا شاید بر سر من بکشی دست، خودت می‌دانی مجلس روضه به پا گشته، بیا که بانی مادری زار و خمیده است، خودت می‌دانی یابن الحسن صابر خراسانی

یه گوشه خواب بودم خیلی آروم ولی پیچید تو گوشم صداشون نمیبردن اگه گشواره هامو خودم میبخشیدم به دختراشون (من که جدم علی به وقت نماز داد انگشتری به اهل نیاز مادر فاطمه سه لیل ونهار کرد افطار خویش را ایثار من خودم گوشواره میدادم دُر به آن نابکار میدادم پس بگو تازیانه کم بزنند دخترم دخترانه ام بزنند ...) نمیبردن اگه گوشواره هامو خودم میبخشیدم به دختراشون گذشت و گم شدم توی بیابون آخه از قافله جا مونده بودم یکی اومد برم گردوند بابا ولی کاشکی همونجا مونده بودم بابا بد اخلاقن چقدر مردای شامی به جای قلب سنگه تو دلاشون با این دستای سنگینی که دارند دلم میسوزه واسه بچه هاشون یه جوری زد چشام تاره هنوزم یه جوری زد قدم از درد خم موند جای دستش یکم بهتر شده اما جای انگشترش رو صورتم موند تو روی نیزه و من روی ناقه تو چشمات باز و من دستام بسته چقدر شکل همیم بابا نگاه کن منم مثل تو دندونم شکسته النگو هامو تو بازار فروختن دیگه فرقی به حال من نداره ولی ای کاش اینجوری نمونن آخه مال یتیم خوردن نداره ... به ماه آسمون میگفت،شمع شبستون منی یاد عمو بخیر که تو،مثل عمو جون منی راستی تو از تو آسمون،ببین بابای من کجاست بهش بگو که دخترت ساکن تو خرابه هاست بابا ... منو ببر ... من جا میمونم عمه ام و میزنن .... شیرین زبونیم تموم شد .... مال اون وقت بود که دندونام سالم بود .... بابا ..... ای حسین ..... شیرین زبونی محمود کریمی

خوابم نمی برد که  دست تو بالشم نیست بابا یتیم یعنی  دست نوازشم نیست باید بگیرم امشب  دیوار را نیفتم عمه حواس جمع است  اینجاست تا نیفتم حتی توانِ ماندن   از بالِ من نیاید گفتی به زجر دیگر  دنبالِ من نیاید من دوست دارم این را   این زخم را که اینجاست ردی که بر رُخَم هست  نقشِ عقیقِ باباست دیدم چقدر رویَت   تغییر کرده بابا دیدی چه با گلویم   زنجیر کرده بابا آنانکه روبرویت  شمشیر را کشیدند وقتی به گردنم بود  زنجیر را کشیدند بابا تمام کردند  وقتی غذایشان را انداختند پیشَم  نان خشکهایشان را کوچکتر از من اینجا  این دختران ندیدند دائم بلند کردند  بر من صدایشان را من رویِ خاک بودم  تو رویِ خاک بودی زحمت به خود ندادند  هر بار پایشان را... انگار می شود خوب  خون زخمهایِ زنجیر وقتی که عمه بوسید  آرام جایشان را من روسریِ خود را  محکم گرفته بودم خوابم نمی برد صابر خراسانی در مجلسی که دیدم   هر بی حیایشان را دندانِ تو که اُفتاد  لبهای من تَرَک خورد لبهای تو که خون شد   کردم هوایشان را بابا سرت زِ نیزه  هر جا که گشت اُفتاد آنقدر خیزران خورد  از رویِ طشت اُفتاد پیشِ لبان خُشکت  آن کَس که آب می ریخت دیدم کنارِ طشت است   وقتی شراب می ریخت ما بارِ شامیان را  بر دوش خسته بُردیم با ما عمو نبود و   چوبِ حراج خوردیم برخاست گرد و خاکی   تا نیزه خورد بر خاک دیدم عموی خود را  با نیزه خورد بر خاک این خارها بزرگ اند  رفتیم و بی هوا رفت از رویِ پا در آمد  خاری که زیر پا رفت سنگی بِسویم آمد  اما به زینبت خورد اُفتاد پیشِ پایم    سنگی که بر لبت خورد خاکسترِ تنوری  مویِ تو را گرفته این سنگ بی مُرُوَت   بوی تو را گرفته شاعر : حسن لطفی خوابم نمی برد صابر خراسانی

خودمان گریه میکنیم برایت وگرنه گریه کن و سینه زن نیاز نداری منم که در همه عمرم نیازمند تو هستم تو هیچ وقت به امثال من نیاز نداری تمامی شهدا قبل تو کفن شده بودند تو سیدالشهدایی که کفن نیاز نداری خودمان گریه میکنیم برایت وگرنه گریه کن و سینه زن نیاز نداری منم که در همه عمرم نیازمند تو هستم تو هیچ وقت به امثال من نیاز نداری تمامی شهدا قبل تو کفن شده بودند تو سیدالشهدایی که کفن نیاز نداری نیازمند تو هستم محمدحسن فیضی

اومد گفتش یا امام رضا به علی ابن موسی الرضا عرضه داشت آقا زندگیم نمیچرخه اوضاعم خرابه امام رضا به ریان ابن شبیب فرمود حتی اگه زندگیتم نمیگذره هر چی خواستی گریه کنی ان کنت باکیا لشی فابک للحسین برا ابی عبدالله گریه کن به خاطر این که اون آقا احتیاجی نداره منتهی تا آخرین لحظه حتی میگفته شمر تو سر منو نبر اونقده داره خون از این بدن میره احتیاجی نداره به موندن فابک للحسین محمدحسن فیضی

صدای در دری که تو شعله سوخت دری که یه میخ و توی سینه کوفت صدای جیغ توی خاکستر و دود کی میدونه چی تو دست فضه بود جوان ننه بابام با اشک داره فریاد میزنه این زنی که میزنی زن منه صدای در دری که تو شعله سوخت دری که یه میخ و توی سینه کوفت صدای جیغ توی خاکستر و دود کی میدونه چی تو دست فضه بود جوان ننه بابام با اشک داره فریاد میزنه این زنی که میزنی زن منه دری که تو شعله سوخت مهدی رعنایی