روضه

عهد كردم در عزایت مبتلا باشم، نشد اربعین، پای برهنه، كربلا باشم، نشد محرم اسرار گشتم، مجرم عشقت شدم عهد كردم خاك پای اولیا باشم، نشد خواستم چون قطره ای در بحر بی پایان  عشق غرق در آب فرات نینوا باشم، نشد اربعین زخم دل زینب مرا آزار داد خواستم بر زخم قلب او دوا باشم نشد من شنیدم شمر دون بر سینه ی آقا نشست كاش میشد جای شاه سرجدا باشم، نشد عهد كردم در عزایت مبتلا باشم، نشد اربعین، پای برهنه، كربلا باشم، نشد محرم اسرار گشتم، مجرم عشقت شدم عهد كردم خاك پای اولیا باشم، نشد خواستم چون قطره ای در بحر بی پایان  عشق غرق در آب فرات نینوا باشم، نشد اربعین زخم دل زینب مرا آزار داد خواستم بر زخم قلب او دوا باشم نشد من شنیدم شمر دون بر سینه ی آقا نشست كاش میشد جای شاه سرجدا باشم، نشد در عزایت مبتلا باشم مهدی میرداماد

ارباب جان این حرف دلمه هی محرم اومد رفت عاشورا اومد رفت تاسوعا اومد رفت آقا از این تکرار مکررات خسته شدم حضرت قابل نیستم آقا اصلا به خودم بگو قابل نیستی نمیدم بهت ولی این همه تشنه کنار آب بمونی خیلی بده آبو که رو آتیش میریزن دریا چجوری شعله ور میشه این روز های تلخ و پر تاول کی گفته که با گریه سر میشه ارباب جان این حرف دلمه هی محرم اومد رفت عاشورا اومد رفت تاسوعا اومد رفت آقا از این تکرار مکررات خسته شدم حضرت قابل نیستم آقا اصلا به خودم بگو قابل نیستی نمیدم بهت ولی این همه تشنه کنار آب بمونی خیلی بده آبو که رو آتیش میریزن دریا چجوری شعله ور میشه این روز های تلخ و پر تاول کی گفته که با گریه سر میشه این روز ها سید جواد ذاکر

میزدنم دندونم افتاده تو شام از دهنم تاره چشام آروم نمیشم آخه بابامو میخوام تاره چشام دوست ندارم پشت سرت ناقه بیاد نفس کشیدنم عذابه رو دست من جای طنابه مگه بابام نمیدونه که ما رو آوردن تو خرابه میزدنم دندونم افتاده تو شام از دهنم تاره چشام آروم نمیشم آخه بابامو میخوام تاره چشام دوست ندارم پشت سرت ناقه بیاد نفس کشیدنم عذابه رو دست من جای طنابه مگه بابام نمیدونه که ما رو آوردن تو خرابه

هر سحر توبه به جای همه ی ما کردی جور یک شهر کشیدی و نفهمید کسی بارها وقت زمین خوردن ما با عجله بهر امداد دویدی و نفهمید کسی چه شد آخر وسط روضه ما غوغا شد به گمانم که رسیدی و نفهمید کسی هر زمان روضه گرفتیم برای زهرا سرمان دست کشیدی و نفهمید کسی صبح و شب گریه برای غم مادر کردی مثل یک شمع چکیدی و نفهمید کسی  دیدی واقعه ای را آجرک الله آقا شاهد قتل شهیدی و نفهمید کسی جور یک شهر کشیدی رضا شیخی

کاش بودم زیر سقف آسمان کربلا رحمت اربابِ ما آنجا به غایت می‎رسد گرچه انگشتش بریده دستگیر عالم است منجیٓ ما از ته گودالِ غربت می‎رسد داد می‎زد که نرو، فریاد می‎زد که نزن خواهرش تا دید شمر بی‌مروت می‎رسد یک لباس کهنه دارد درنیاور از تنش لعنتی از خیمه‎ی زن‎ها غنیمت می‎رسد چادر من را بگیر عمامه‌اش را پس بده برده‌ای عمامه‌اش را چادرم را پس بده امان از بادها، سوزان وزیدند امان از تیغ‌ها برّان رسیدند ألا یا اهلَ العالَم جدّ من را به‌روی خاک‌ها عریان کشیدند ألا یا اَهلَ العالَم! اهل کوفه! سرش را با لب عطشان بریدند سواره ده‌نفر ناپاک‌زاده به روی آن تن بی‌جان دویدند جسارت بر تنش کردند اما فقط از رأس او قرآن شنیدند کاش بودم رضا شیخی

همه ی عُمر جگر گوشه ی مادر بوده آنکه گهواره اش آغوش پیمبر بوده بی سپاهی که خودش یک تنه لشکر بوده منصبش نیز علمداریِ حیدر بوده بی گمان تیغ حسن دست عجل را خوانده یک تنه فاتحه ی جنگِ جمل را خوانده اسد اللهِ علی عازمِ میدان می شد خیبر انگار که تکرار شدُ طوفان شد دشمن از نعره ی یا حیدر او حیران شد کفر با سر به زمین خورد جمل ویران شد حسن از معرکه با نعره ی یا زهرا رفت پرچمِ فاطمه با دستِ حسن بالا رفت چاره ساز همه ی عالم و آدم میشد سفره ی بخشش او فراهم میشد خندهایش به دل فاطمه مرحم میشد و اباالفضل به پای قدمش خم میشد هر نفس ذکر حسن جان به لبِ عباس است حسن استادِ حیا و ادب عباس است چاره ی هر دل بیچاره فقط “یا حسن” است ای به قربان کریمی که غریبِ وطن است پسرش نیز فداییِ شه بی کفن است محض شادی دلش بر لب من این سخن است “قاسم بن الحسن” از عهد قدیم عشق من است این کریم اِبن کریم اِبن کریم عشق من است جگر گوشه مادر سیدرضا تحویلدار

آنقدر چكمه به پهلوش زدن نامردا نيزه و تير به بازوش زدن نامردا با عصا بر لب و ابروش زدن نامردا پنجه در طُره ی گيسوش زدن نامردا مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد و فرياد كشيد هر چه كه دور و برش بود به غارت بردن شال سبزی كمرش بود به غارت بردن حتی عمامه سرش بود به غارت بردن آنطرف تر سپرش بود به غارت بردن مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد وفرياد كشيد پبش زينب سر او را به سنان زد سنان با لگد بر دهنش خنده كنان زد سنان سيلی بر زينب غمديده چنان زد سنان غل و زنجير و طناب دست زنان سنان مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد و فرياد كشيد بر سر پيكر عريان حسين خنديدن بر نواميس مسلمان حسين خنديدن همه بر اشك يتيمان حسين خنديدن لحظه خواندن قرآن حسين خنديدن مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد و فرياد كشيد ناله مادر او بين هياهو گم شد معجر خواهر او بين هياهو گم شد دزد انگشتر او بين هياهو گم شد به خدا دختر او بين هياهو گم شد بمیره خواهرت سیدرضا تحویلدار

مهر آباد روضه دعوت شدم تماس گرفت گفت حاجی بابام حسینی هیئت دار دو سه روز پیش از دنیا رفت گفتم من ختم نمیرم گفت ختم نیست روضه گرفتیم گفت حاجی بابام وصیت کرده مدیونید برام ختم بگیرید برا روضه دار امام حسین باید جا ختم روضه بگیریم دلش بود تو براش بخونی رفیقم بود رفتم به آدرس رسیدم به یه ساختمان بزرگ حسینیه یه پذیرایی اومدن بکنند پسر بزرگه اومد حاجی سلام وصیت بابامو بخونم بسم الله الرحمن الرحیم حسین محمد رضا هرچی دارم یه چاقو میزارید وسطش نصفش مال امام حسن گفت بابام گفت اگه عمرم بود به دنیا راهش وا شد حرم ساختن خودم میبرم زیر خاک نصف مالم مال حرم امام حسن نوکر زیاد داری حیدر خمسه

منی که کربلا رو دیدم صحن امام رضا رو دیدم تو هر امام زاده رفتم ضریحو و بارگاه دیدم چه جور برم مدینه ولی حرم نبینم چه جور کنار قبر بی سایبون بشینم آقا کاش تو هم حرم داشتی آقا تو محتشم داشتی آقا کاش یه سایبون رو قبرت بود کاشکی یک نشون رو قبرت بود کجا برات بخونم روضه مادرت رو منی که کربلا رو دیدم صحن امام رضا رو دیدم تو هر امام زاده رفتم ضریحو و بارگاه دیدم چه جور برم مدینه ولی حرم نبینم چه جور کنار قبر بی سایبون بشینم آقا کاش تو هم حرم داشتی آقا تو محتشم داشتی آقا کاش یه سایبون رو قبرت بود کاشکی یک نشون رو قبرت بود کجا برات بخونم روضه مادرت رو منی که کربلا رو دیدم صحن امام رضا رو دیدم تو هر امام زاده رفتم ضریحو و بارگاه دیدم چه جور برم مدینه ولی حرم نبینم چه جور کنار قبر بی سایبون بشینم آقا کاش تو هم حرم داشتی آقا تو محتشم داشتی آقا کاش یه سایبون رو قبرت بود کاشکی یک نشون رو قبرت بود کجا برات بخونم روضه مادرت رو منی که کربلا دیدم سیدرضا تحویلدار

دل ما کرده هوای حرمت حرمت حال و هوایی دارد گوییا حضرت ارباب شام شعبه کرببلایی دارد دست های تو گره باز کن است چه گره ها که به آن باز شده نازنین دست گره باز کنت در ره دوست سبب ساز شده با نگاهی دل طوفان زده را تو همانی که به ساحل بردی پدرت دل ز همه عالم برد تو که هستی که از او دلبردی چون بزرگان به درت سر سوده اند گشت معلوم پناه همه ای تو نه دختر که برای بابا یادمان علی و فاطمه ای حرمت حال و هوایی دارد مرتضی طاهری

مقتل نوشته یه جوری خانوم اومد این جوده حرامی لرز افتاد تو تنش هی به امام حسن می گفت یه جا بزار من برم زینب داره میاد لحظه ای که اومد بالا سرش هول کرد چرا رنگت پریده هی می بوسیدش آروم باش الان خوب میشی بار ها به این آقا زهر داده بودن زهرو چند بار بالا می آورد رو به راه میشد خانوم هی دست می کشید رو سرش الان خوب میشی آرام باش انقدر پاتو رو زمین نکش اما دیدن یه وقت زینب از حال رفت این بار زهرو بالا نیاورد نگاه کرد دید این بار پاره پاره های جگر اومد از حال رفت خانوم جان این جا تشت دیدی پاره های جگر دیدی اما حسن جلوت دراز کشیده بود سر روی بدن بود رنگ و رو بود زخمی نبود یا اباعبدالله پاره های جگر حیدر خمسه

زیر یه بوته قایم شده بود عصبانی اومد بالای سرش تو راه گفت مگه پیداش نکنم پیداش کرد دست انداخت آوردش بالا امام حسن میگه مادرم داشت حرف میزد حرف دعوا نبود یهو زد اما یه دونه زد زهرا افتاد این حرومی بچه رو آورد بالا چپ و راست میزد همه رو معطل کردی زبونش گرفت دیگه نگفت ابا عمو یتیم گیر آوردش یتیم گیر آوردش حیدر خمسه

فاطمه بودم و قنفذ به سراغم آمد آنقدر تند دویدم که نفس کم آمد زجر کم بود که یکدفعه سنان هم آمد به تو تا خیره شدم سیلی محکم‌ آمد دست سنگین کسی بر رخ من رد انداخت آنکه انداخت مرا روی شتر! بد انداخت فاطمه بودم حیدر خمسه سپرش تا به سرم خورد سرم درد گرفت زد به بازوی من و بال و پرم درد گرفت به پدر حرف بدی زد جگرم درد گرفت بشکند پاش الهی کمرم درد گرفت یاعلی گفتم‌ و با کینه به من سنگ زدند پیرزن ها همه بر پیرهنم چنگ زدند سر در طشت دلم‌ را گل آتش میکرد عمه از پشت ستون داشت نگاهش میکرد خیزران حال مرا سخت مشوش میکرد و رباب از غم این منظره هی غش میکرد حق بده خواهرم اینقدر حزین و زار است مست ها صحبتشان صحبت خدمتکار است فاطمه بودم حیدر خمسه

حال و روز من خبر داری ، نداری از من خبر در این سفر داری ، نداری اصلا خبر از این جگر داری ، نداری اصلا ببینم موی سر داری ، نداری هر چند مثل تو سرم آتش گرفته اما تنور خانه ی خولی نرفته دل شوره دارم رنگ و رویم را ببینی وضع لبان پاره ی من را ببینی این آهن دور گلویم را ببینی میترسم این اوضاع مویم را ببینی موی مرا خار مغیلان شانه کرد شمر و سنان بین بیابان شانه کرد اصلا گمان کن دخترت قامت کمان نیست اصلا گمان کن عمه جانم نیمه جان نیست اصلا درون قافله شمر و سنان نیست انگشترت در دست های ساربان نیست اصلا گمان کن دخترت تنها نبوده اصلا گمان کن حرمله با ما نبوده توی بازار برده فروشا حیدر خمسه این روز ها من از در و دیوار خوردم در کوچه خوردم آه در بازار خوردم از بام ها سنگ از سر آزار خوردم سیلی ز دست زجر چندین بار خوردم این زجر یک ذره مروت هم ندارد می خواست عمدا اشک من را دربیارد چشمت روشن بابا تو که رفتی ناموست رو بردن سر بازار بین یک عده لات بی غیرت اوردن اما ما رو به اجبار به خدا میترسم من از این طرز نگاه شامیا میترسم به خدا میترسم چونه میزنن سر ... عمو عباسم کو غیرتی ترین علمدار که میشناسم کو اونی که میتونه یه کاری بکنه واسمون پس کو توی بازار برده فروشا ما بودیم اما تو نبودی دندونای شیریمو شکستن پیر مردای مست یهودی بابا دست و پام میلرزه ما رو دارن میبرن جلو چشای... توی بازار برده فروشا حیدر خمسه

گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی . با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست . این بسترِ افــتاده , خودش بستر روضه ست این طشت کنار تو , خودش منبر روضه ست با اینکه حسین بن علی یکـسره روضه ست گیسوی سپید تو , خودش آخر روضه ست این زهر که دور جگــرت گـرم طواف است همدست همان ضربه ی سنگین غلاف است غمخوار نداری حیدر خمسه

ماتم زده ام , محفــلِ آقاست بهشتم در ماتم این شاه چه زیباست بهشتم تــا خانه ی صدیقه ی کبراست بهشتم هرجا که بسوزند همانجاست بهشتم از عرش می آرند دَم “یا حســـنم” را خوب است که با اشک بشویم دهنم را ای حُسن خدا در نظر حیدر کرّار ای گوهر والا گُهر حیدر کرّار ای مظهر پا تا به سر حیدر کرّار ای روی تو قرص قمر حیدر کرّار هر چند بدم , رو سیَهَم , پَست و پَلَشتم من بنده ی سالار جوانانِ بهشتم گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست ماتم زده ام حیدر خمسه

اصلا چه خوب شد که تو دستم گرفته ای اصلا چه خوب شد که شدم آشنای تو من غیر نوکری به دردی نمی خورم من را رها نکن که بمانم برای تو اصلا چه خوب شد که تو دستم گرفته ای اصلا چه خوب شد که شدم آشنای تو من غیر نوکری به دردی نمی خورم من را رها نکن که بمانم برای تو تو دستم گرفته ای حیدر خمسه

کار دنیا رو ببین یه روزی این مردم افتخارشون این سیاهی بود به هم میرسن میگه مشکی پوشیدی نه راه دور میخوای بری همین رفیقات میگه سر کار محل کار هی دست میگیرن سیاهیمو تو ماشین میزارم میگه بعد از ظهر که میام مشکی رو می پوشم میگه هی توهین میکنند هی آقا رو مسخره می کنند خاک به سرم الهی قربون قربتت برم یه روزی این بچه ها از ده روز به محرم با ذوق پیرهن مشکیشونو محیا میکردن پیرهن مشکی حیدر خمسه

دید قاسمش هی میاد رو سینش ابی عبدالله میومد جداش می کرد عمو عقب وایسا بگذار نفس بکشه زینب داره میبینه سر مادرشم هم یادش افتاد تا افتاد روی سینه مادر جداش کردند گفتند بزار نفس بکشه کربلا از رو تل داد میزد یقشو وا کن بگذار نفس بکشه رو سینش نرو بگذار نفس بکشه حیدر خمسه

این بستر افتاده خودش بستر روضه است این تشت کنار تو خودش منبر روضه است با این که حسین ابن علی محشر روضه است اما گیسوی سپید تو خودش آخر روضه است این زهر که دور جگرت گرم طواف است همدست همان ضربه سنگین غلاف است تقصیر تو نبود که مادر پرش شکست تقصیر تو نبود اگر زیورش شکست تقصیر تو زدند و به سرش شکست دیدم که دست تو سپر مادرت نشد تقصیر خودت نبود قدت یاورت نشد آخر روضه است حیدر خمسه

وقتی براش تو خرابه سرو آوردن شروع کرد شرح سفر دادن اول اینو گفت گفت اگه میگفت میدادم کشید از گوشم غروب همون روزی که تو رو زدن خیلی بلا دیدم من قاتلم اسب سوار است تازیانشو رها میکرد میخورد به این خانم میخورد زمین نزن از صبح هر کی اوده منو زده شرح قصه حیدر خمسه

الحمدلله آبرو داری کردند مردم امسال خیلیا جا زدن اما هیئتیا اگه یه شب شبی یه روضه میرفت از اذان به اینور سه چهار تا روضه میره چه خبره میگه روضه ها خالی نشه بار ور داشتی آقا بارتو ور میداره الکو گرفت خیلیا معلوم شدن همین که مارو نگه داشتی پزشو میدیم اما یه گله دارم من هر سال این موقع کارامم کردم چی کار کردی با ما من این هیئت اون هیئت دیدم هیئتیا دل و دماغ ندارن به هر کی میگم چته میگه ولم کن از اول محرم به این امید میومد خستگیاشو میبرد اربعین کربلا ما اومدیم اینوری مریض نشیم اینوری مریض شدیم