روضه

ز داغ تو آتش به خلقت کشیدم در این دشت بسیار محنت کشیدم منی که جهان میکشد منتم را از این مردم پست منت کشیدم زدند و بریدند با خود نگفتند برای تو شش ماه زحمت کشیدم این یکی مانده مرا یار و همه هست من است نگه مادر او یکسره بر دست من است طاقت طقل گذشته است ز حد میمیرد به لبش آب رسد یا نرسد میمیرد جز خداوند به عمرم رو نزدم هر چه آمد به سرم دست به زانو نزدم مانده مرا یار محمدحسن فیضی

از زمین و زمان کتک خوردم مثل تو از سنان کتک خوردم شمر پنهانی و عیانی زجر هم نهان هم عیان کتک خوردم شمر و خولی چقدر بد دهنند از دوتا بد زبان کتک خوردم گم شدم زجر در پی ام آمد ای پدر ناگهان کتک خوردم شرح قصه برای من تلخ است فقط این را بدان کتک خوردم مثل اجدادشان کتک زده اند مثل اجدادمان کتک خوردم چادر عمه جان پناهم شد تا که خوردم تکان کتک خوردم آن امان نامه که عمو رد کرد شد سبب بی امان کتک خوردم لب من چون لبت ترک خورده چون که از خیزران کتک خوردم خنده ی حرمله کمانم کرد چقدر با کمان کتک خوردم من نگاهم به سمت اکبر بود لحظه های  اذان کتک خوردم خورده انگشتر تو بر رویم من از این ساربان کتک خوردم بس کنم تو فقط بدان بابا از زمین و زمان کتک خوردم گم شدم مهدی رعنایی

به سرازیری باب القبله تو سرازیری قبرم آقا منو تنها نگذار به شلوغی شبای جمعه ت تو شلوغی های محشر جانا منو تنها نگذار منو تنها نگذار من از این تنهایی می ترسم منو تنها نگذار بی تو از هر جایی می ترسم آبروداری کن که من از رسوایی می ترسم می ترسم بخون برای من ذکر لا تخف و لا تحزن آبروی دو عالم آبروی دو عالم به لباس سیاه ماه ماتم منو تو سیاهی این عالم به خودم وا نگذار قسمت میدم به موج پرچم منو توی موج غصه یک دم به خودم وا نگذار منو وا بگذاری به خدا تو غربت می میرم منو وا بگذاری آخرش تو غفلت می میرم منو وا بگذاری هر جایی جز هیئت می میرم وا نگذاری سینه زن ها رو کی می گیری حب دنیا رو آبروی دو عالم آبروی دو عالم به جوونی که پایین پاته پایین پات که رسیدم آقا برسون مرگم رو به رضیعی که رو سینه ت خوابه وسط سینه زنی عاشورا برسون مرگم رو برسون مرگم رو تو محرم توی ناله آقا برسون مرگم رو توی روضه ی سه ساله آقا برسون مرگم رو خون سینه زن حلاله آقا به سرازیری باب القبله تو سرازیری قبرم آقا منو تنها نگذار به شلوغی شبای جمعه ت تو شلوغی های محشر جانا منو تنها نگذار منو تنها نگذار من از این تنهایی می ترسم منو تنها نگذار بی تو از هر جایی می ترسم آبروداری کن که من از رسوایی می ترسم می ترسم بخون برای من ذکر لا تخف و لا تحزن آبروی دو عالم آبروی دو عالم گرفتارم مهدی رعنایی

بعد تو میون شعله ها و دود گُلای خیمه شدن یاس کبود میدونی بابا من از چی دلخورم ما بودیم، حرمله بود، عمو نبود دیگه از غارت گوشواره نگم دیگه از درد گوش پاره نگم حال و روز رباب و خودت ببین دیگه از غارت گهواره نگم شمع عمرم داره سو سو میزنه منو هی دشمن بدخو میزنه حرمله خبر داره که سیدم لگداشو سمت پهلو میزنه صد دفه جونم رسیده به لبم بعد تو پایین نیومده تبم دس به دیوار میگیرم تا پا بشم همینم مدیون عمه زینبم شبا ضرب سیلی افطار منه شاهدم این چشای تار منه گوش اون دختری که زد منو رفت ببین از رو نیزه، گوشوار منه؟ هی بهم میگن: آخه تو دختری کو بابات که اینطوری در به دری؟ قربون سرت برم، غصه نخور رو نی اَم از همه باباها سری اگه دشمنت به ما خارجی گفت اگه از سیلی رو گونه گل شکفت اگه پای نیزه ما رو میزنن فدای سرت، تو از نیزه نیوفت زندگی بی تو دیگه درد سره این روزای من روزای آخره جون نمیدم بابا تا نبوسمت خرابه منتظرم، یادت نره شمع عمرم مهدی رعنایی

تاب و تبم نمیفته اسمت از روی لبم شدی لالایی هر روز و شبم کار و کسم بی تو انگاری میون قفسم نخونم از تو میگیره نفسم سایت رو آقا از روی سر گدا نگیر تو روضت داده مادرم منو با گریه شیر از روز اول کرده ای تو قلب من رو تسخیر تا تو کنارمی من از همه بریدم من از همه بریدمو به تو رسیدم یا مولا یا اباعبدالله **** یار دلم تویی همیشه هوادار دلم به تو یک عمره بدهکار دلم تاج سرم به غلامی تو من مفتخرم بده سمت حرمت بال و پرم آی مردم اینجا درده عاشقا دوا میشه زیر این پرچم حاجت همه روا میشه میمونم آقا پای این علم برا همیشه من تا نفس دارم از عشق تو میخونم من تو رو میخوامو میخوام با تو بمونم یا مولا یا اباعبدالله **** بنت الحسین یا رقیه نوه شیر حنین میبری ما رو تو بین الحرمین جان حسین غزل غربت دیوان حسین مثل مهتابی تو چشمان حسین جان حسین رقیه بی بی دست ما دخیل پرمت تنهای تنهاست هر کسی نکرده باورت دنیا و عقبا یا رقیه هست در اختیارت تا تو رو دارمت دیگه غمی ندارم تا تو کنارمی ردیفه کار و بارم من تا نفس دارم از عشق تو میخونم من تو رو میخوامو میخوام با تو بمونم یا مولا یا اباعبدالله تاب و تبم روح الله بهمنی

واسه محبوبم میمیرم مثه یعقوبم میمیرم اسم یارمو بیارید میمیرم خوبم میمیرم بگیرید دست گدا رو گدای بی دست و پا رو همه دارند به ما میخندند میگن تو آسمونش پر میگیری ایشالله میگم حرم نرفتم میگن میری ایشالله میگم اگه بمیرم خیلی برام بد میشه میگن حرم نرفته نمی میری ایشالله بعد روضه عجیب میچسبد دوسه تا حبه قند و چای حسین ای خدا بعد مرگ اجازه بده که بیایم به روضه های حسین تا محرم مرا نگه دار دل من لک زده برای حسین واسه محبوبم میمیرم حسن حسینخانی واسه محبوبم میمیرم مثه یعقوبم میمیرم اسم یارمو بیارید میمیرم خوبم میمیرم بگیرید دست گدا رو گدای بی دست و پا رو همه دارند به ما میخندند میگن تو آسمونش پر میگیری ایشالله میگم حرم نرفتم میگن میری ایشالله میگم اگه بمیرم خیلی برام بد میشه میگن حرم نرفته نمی میری ایشالله بعد روضه عجیب میچسبد دوسه تا حبه قند و چای حسین ای خدا بعد مرگ اجازه بده که بیایم به روضه های حسین تا محرم مرا نگه دار دل من لک زده برای حسین

تا که افتاد به این کوچه گذارش محتاج پر شد از لطف کسی کوله بارش محتاج جمع کرد آبروی ریخته ای را با لطف آبرو داد سر داد و هوارش محتاج  شرط بستم سر این دل که بیاید ببرد عاشق آنست که باشد به قمارش محتاج پوزه مالیدن من رزق برایم دارد هرکسی هست بهر حال به کارش محتاج من خودم میبرمش سمت جهنم فردا صورتی را که نباشد به غبارش محتاج انبیا هم به نماز شب او محتاجند خانوم نافله ها هست هزارش محتاج سر بازار مرا متهم عشق کنید کس به اندازه ی من نیست به دارش محتاج دستگیری تمامی عوامل با اوست عرش هم برود هست کنارش محتاج شانه اش کوه رشیدی است که حتی میشد شیر سرخ عربستان به وقارش محتاج تا قیامت به پریشانی مویش سوگند کربلا هست به الطاف مزارش محتاج متوسل شده یکدگرند این دو حرم نشده که نشود یار به یارش محتاج تا که افتاد حسن حسینخانی

چه اعجازی است در کویت که دارد بهترین‌ها را که خالی کرده از شوقش تمام سرزمین‌ها را همه از خانه‌ها بیرون زدند و عازم یارند دل باجمع بودن داده‌ای گوشه نشین‌ها را مسیحی، ارمنی، هندو میان زائران هستند تو یکجا جمع کردی زیر قبه کل دین‌ها را زمین کربلا در آسمان هم مشتری دارد همان روز ازل برده دل عرش برین‌ها را مدال کربلا رفتن به روی سینۀ ما نیست رکاب کج ندارد فیض دیدار نگین‌ها را تمام کارهایم جور بود اما نشد آخر و پایین می‌زنم دیگر به گریه آستین‌ها را دوباره آخرش من ماندم و یک بغض هرساله کنار عکس شش گوشه نشستم اربعین‌ها را نجف تا کربلا پای پیاده عین معراج است خیالش مست کرده تا ابد روح الامین‌ها را به روضه آمدم شاید که اسمم را تو بنویسی نگاهی از سر احسان کنی این دل غمین‌ها را زمین کربلا مازیار طاولی

تو رفتی و دنیا روی سر من خراب شد این پیراهن چقدر می ارزه به یاد گودال تنم میلرزه دیدم که پیراهنت رو دریدن من زنده بودن سرت رو بریدن اتیش به چادر نمازم کشیدن تو رفتی و نیزت قاتل من و رباب شد تو رفتی و گردنبند خواهرت طناب شد تو رفتی و دنیا  روی سر من خراب شد ************** من میدونم به یادم هستی تو اون ویرونه به ما پیوستی قبل از من اونی که حاجت روا شد یک شب تو ویرونه از ما جدا شد از دوری تو رقیه فدا شد تو رفتی و دلم برای دخترت کباب شد تو رفتی و نگفتم که چی تو مجلس شراب شد تو رفتی و دنیا روی سر من خراب شد به یاد گودال محمود کریمی

به شب میان بیابان نرفته بودم و رفتم به جستجوی یتیمان نرفته بودم ورفتم نخفته بودم و خفتم به روی خشت خرابه به کوفه گوشۀ زندان نرفته بودم ورفتم هزاررنگ پریده ندیده بودم ودیدم شفق به ماه چکیده ندیده بودم ودیدم ندیده بودم و دیدم محاسنت در خون به داس یاس بریده ندیده بودم ودیدم به کوفه جای به زندان نکرده بودم وکردم به شام، خانه به ویران نکرده بودم و کردم نگفته بودی و گفتی اذان زمأذنۀ نی به نیزه گوش به قرآن نکرده بودم وکردم برگ خزون حسن حسینخانی به شب میان بیابان نرفته بودم و رفتم به جستجوی یتیمان نرفته بودم ورفتم نخفته بودم و خفتم به روی خشت خرابه به کوفه گوشۀ زندان نرفته بودم ورفتم هزاررنگ پریده ندیده بودم ودیدم شفق به ماه چکیده ندیده بودم ودیدم ندیده بودم و دیدم محاسنت در خون به داس یاس بریده ندیده بودم ودیدم به کوفه جای به زندان نکرده بودم وکردم به شام، خانه به ویران نکرده بودم و کردم نگفته بودی و گفتی اذان زمأذنۀ نی به نیزه گوش به قرآن نکرده بودم وکردم برگ خزون حسن حسینخانی

چهل شبِ چشم انتظارم چهل شبِ که خواب ندارم چهل شبِ میخوام برادر رو خاکِ قبرت سَر بزارم آه .. چِلّه نشینِ داغَم .. چِلِّه نشینِ دردَم .. این همه راه رو اومَدم ، دورِت بگردم .. ای کاش زانو هام رمق داشت، داداش .. ای کاش بدنم یه ذره جون داشت .. میدونید اینکه میگن ، از رویِ ناقه ها خودشونو انداختن نرسیده به قبر ... شاید دیده باشید زائرای اربعین ،۱۴۰۰تا عمود ... می آمدن ، می آمدن ... دیگه از عمود ۱۰۰ به بعد اونهایی پیاده رفتن میدونن، دیگه پاهات مالِ خودت نیست .. دیگه این ۱۰۰ تا عمودِ آخر پاهاتُ میکِشی رویِ زمین ... هی به رفیقت میگی : صبر کن ، بِشین یه ذرّه استراحت کن ، میگه دیگه طاقت ندارم ، بزار برسیم .. بهش میگی : ده دقیقه ..، یه ذرّه آب بخور ، یه ذرّه جون بگیر ... میگه نه ... تا نِگام به حرم نیوفته نمیشینم .. این هزار و چهارصد .. همچین که نگاهش به حرم میافته شاید دیده باشی تا میرسیدن از دور ، گنبد و گلدسته را میدیدن ، همه با صورت می افتادن .. همه داد میزدن .. حسین .. حسین .. هنوز صدایِ خواهرش میآد ... ای تشنه لب ... جانِ زینب ... حسین .. چهل شبه چشم انتظارم مهدی میرداماد چِلّه نشینِ دردم این همه راه رو اومدم ،دورِت بِگردَم آه .. چِلّه نشینِ داغَم .. چِلِّه نشینِ دردَم .. این همه راه رو اومَدم ، که برنگردم .. کاشکی همینجا سَرمو بزارم رو خاکِ تربتت، دیگه سَرَمو بلند نَکُنم.. داداش ، مدینه اَزَم بپرسهِ حسینتُ چرا نیاوردی ..؟ چی جواب بِدَم .. افتادم از نَفَس اگر چه با نامِ تو نَفَس گرفتم هر جوری بود از دستِ نیزهِ سَرِت رو آخر پس گرفتم ... آه .. از سَفرِ اسارت .. از سَفرِ جسارت.. سوغات آوردم پیرهَنِ رفته به غارت .. با اینکه هر چی بود تو خیمه .. دشمنِ ما از کینه برده .. راحت بخواب ، عزیزِ زینب معجرِ خواهر ، دست نخورده آه .. خواهرتُ توانِ گفتَنِشُ نداره خودت بِخون، حرفهامُو از چادرِ پاره اینم داداش .. هرجا اومدن بچه ها تُ بزنن خودم یک نفری ، سِپَر شدم .. چادرم زیرِ دست و پا ، پاره شد .. امّا نگذاشتم لباسِ بچه هاتُ پاره کُنَن .. چهل شبه چشم انتظارم مهدی میرداماد

من دیده ام به مقتل خون پیکر تو را بوسیده زخم های تن بی سر تو را شستم ز اشک دیده رگ حنجر تو را گشتم سپر به روی بدن دختر تو را در محضر رسول خدا جد اطهرت خواندم حدیث ذبح تو را بهر مادرت سر بریده مرا هم عنان شدی با چشم نیمه باز به می ساربان شدی تا شام غم چراغ راه کاروان شدی چون شد بین راه ز چشمم نهان شدی گفتم ز دست خصم ستمگر بگیرمت دستم نمیرسید که در بر بگیرمت حسین وای حسین وای مقتل خون مهدی میرداماد