شور

زیرِ پات کعبه میلرزه تویی حیدر تویی حمزه صَنَما یا ابوفاضل، قَمَرَاللهِ فی اَرضِه ماه قدم می‌زنه رو زمین چه پسری داره اُمُ‌البَنین بگو جانم هیبتو نگاه بگو به به، صورتو ببین نگارا، دلارا، شرابِ گوارا تو چشمِ اباالفضل می‌بینم خدا را چه پسری داره ام البنین حسین ایزدخواه 

به نام رقیه نوامه رقیه دمه بی‌نظیر و مرام رقیه رو حرز اباالفضل زده نام زیباش به بازوی عباس قوامه رقیه ته حسن و جلاله بانوترینه سنگ عشقش رو ارباب میزد به سینه عمو عکسش رو توی قلبش زده قاب من دورت بگردم زیبای ارباب رقیه رقیه ای سجده ی واجبم تنها تویی صاحبم میون عشقا فقط رقیه طالبم رقیه رقیه ای حجت و آیه ام ای نوحه و گریه ام مهر و موم شد به دلم کلب رقیه ام شهبانو یا رقیه شهبانو یا رقیه به نام رقیه حسین ایزدخواه

عقب عقب رفته، دشمنِ تبهکار جلو جلو اومد، وقتی‌که علمدار با نگاه نافذ، با این طرز رفتار چه می‌کنی عباس، نقابتو بگذار خونِ علی به جوش اومده یک دفعه تو رگِ گردنش گرد و خاک میکنه وسط معرکه با نگاه کردنش اگه حسین میذاشت یه نقشه‌هایی داشت واسه‌ی دشمنش کمتر داره می‌گیره، جلو چشاشو خون واسه‌ی دشمنش  می‌کشه خط و نشون الله اکبر از هیبت و حشمتش جا داره باز داره بگه علی اکبر اذون شبیهِ سپاهه، حضرت سلیمان دشمنا شبیهِ، مورچه‌های حیران چشماش مثل والفجر صورتش الرحمن تفسیر میشه با اون آیه‌های قرآن شبیهِ زلزله وسط واقعه کیه داره میاد سوره‌ی صورتش فاتحه می‌خونه اگه حسین بخواد آیه های اذان، داره میشه خطاب باز به صمود و عاد انگار که باباش علی گرم تلاوته آیه‌ی رحمته، خدا تو این قامته بسم رب الحسین ذکر روی لبش ارث اون از علی ارث شهادته عقب عقب رفته دشمن تبهکار حسن عطایی

رفتی یه تنه تو میدون انگار حسنه تو میدون داره جوونیه عباس شمشیر میزنه تو میدون تا پیچید بانگ اِن تَنکُرونی تو نگاه بهت افتاد و ماه از دو لب افتاد همه یاد بابات تو جمل افتادند وقتی با یک ضربه‌ ت ازرق افتاد جلوتر نرو ببین لشکرو دارن بی سر راه میرن یل مجتبی همه شامیا دارن از ترس می‌میرن رفتی یه تنه تو میدون حسین ایزدخواه

زینب مثل یه کوه سیّاره وقتی چادر به سر داره عالِمه مثل زهرا و مثل علی بی‌تکراره پای درس قرآنِ زینب جبرائیل شده شاگرد اول مریم و آسیه با حوّا خادمن از اول حدیث مفصّل بخون از این قصّه‌ی مُجمل حتی همسایه ندیده توی کوچه سایه‌ی زینب رو نور معجرش داره می‌تارونه چشم تاریک شب رو زینب، یا زینب... زینب، زن ولی جنم داره که اسمشم قسم داره دیگه بعد ابوفاضل همه دیدن علمداره ما رأیت میگه تا زینب دشمنش مات و مبهوتد میشه خطبه که می‌خونه می‌لرزه کاخشون از ریشه جهنّم میشه شام از بس که خطبه‌هاش آتیشه به روی منبر تا لحنش شبیه باباش ابوتراب شد دیدن که از ترس نوه‌ی هند جگرخوار جگرش آب شد زینب، یا زینب زینب دختر شیر کرّاره واسه اونا یه هشداره همیشه فاتح جنگه آخه رقیه رو داره مثل دریا زینب قبل از هر طوفانی غالبا آرومه اما تا می‌جنگه دشمنش به شکست محکومه این حرفا چیزی نیست این تازه شروع خانومه دست اباالفضل به همراشه پس بی‌‌برادر زینب نبود قطعا کربلا توی کربلا می‌موند اگر زینب نبود زینب مثل یه کوه سیاره حسن عطایی

دروازه ی خیبر رو با یک دست میگیره آخه کی حریف این شیره دستمال زرد حیدر دشمن رو ترسونده مگه کسی هم باقی مونده زانو زده سراسره لشگری با یه غضبه تو همونی که میکشی مرهبو با یه غضبه ای خوش آن روز که از نابودیِ قوم یهود دل این جامعه صاحب‌الزمانی بشود دشمنت مثل زباله همه جا ریخته است وقت آن است که زمین خانه تکانی بشود دروازه خیبر حسن عطایی

جونم برات بگه یه وقتایی خیلی دلم می‌گیره یه وقتایی میشه دلم از همه‌ی آدما سیره ولی همینی که میام دو قطره اشک برات می‌ریزم غمای عالم از دلم، بار سفر می‌بنده میره می‌میرم اگه روضه‌ها نباشه می‌میرم اگه اشک برات نریزم می‌میرم یه روزی برا غمای تو ای عزیزم حسین عزیزم منم منم قطره، تویی تویی دریا کیو دارم آخه به جز تو، تو دنیا دروغ زیاد گفتم تو زندگی اما حضرت عباسی دوست دارم آقا جونم برات بگه چه قدر زندگیا سخت شده آقا خودت داری می‌بینی این روزا چه بی‌رحمه زمونه می‌خوان که آتیش بزنن به اعتقادای ما اما حرارت عشقته می‌کشه تو دلا زبونه تا زنده‌ام باید از غمت ببارم تا دارم غم تو، غمی ندارم وقتی که مُردم از غمت آقا جون بیا کنارم تو ظلمت قبرم وقتی میشم تنها میای کنار من حتی میگم اون جا دروغ زیاد گفتم تو زندگی اما حضرت عباسی دوست دارم آقا جونم برات بگه چه قدر تشنه‌ی خستگی راهم چه قدر دلم تنگه برای سفر اربعین آقا با گرد و خاک راه دوباره کاش بیاییم تو حرم تو چیه مگه دلخوشیمون تو زندگی غیر از این آقا تو رویا لابه‌لای جمع زوار می‌بینم دوباره توی طریقت می‌بینم به تو می‌رسم دوباره، به تو رفیقم تو این بیابون، تو این دل صحرا برات میشم مجنون، برام میشی لیلا دروغ زیاد گفتم تو زندگی اما حضرت عباسی دوست دارم آقا میمیرم اگه روضه ‌ها نباشه حسن عطایی

حضرت لایتناهی سر بدم واست الهی خدایی خیلی تو ماهی عکستو میبینم غصه هام کم میشه بی حرمت دنیا اسیر غم میشه تا پامو میزارم روبرو ایوونت به طور خودکار هی کمرم خم میشه واسه منی که با تو طرفم علی عشق جون دادن پاتم هدفم علی تا ازم میپرسن اصالت منو به همه میگم که اهل نجفم علی اهل نجفم علی پناهی

غم ما غم حسینه غم دنیا که غمی نیست واسه دل‌های شکسته غیر روضه مرهمی نیست من باهات خاطره دارم خاطره چیز کمی نیست خاطره ها حسین طی شده عمرمون با حسین بخونیم باز به یاد قدیم برای من یه رویا حسین برای من یه رویا حسینه حسینه خوشی من تو دنیا حسینه سدر و کافورم گهواره تا گورم نور علی نورم حسینه زهرا من جنون دارم میثم تمارم ای حلقه دارم حسین زهرا غم ما غم حسینه پورکاوه مومنی

نشسته به دل ها کلام اباالفضل سلاطین عالم غلام اباالفضل به نام خدا و به نام اباالفضل اباالفضل اباالفضل ای فخر آل حیدر ادرکنی یا اباالفضل یا ام النین مدد دل دل دلاور شیر غضنفر رب مصور اباالفضل اباالفضل اباالفضل العباس علمدار زهراست نشسته به دلها کلام اباالفضل امیرحسین حضرتی 

حتماً قطعاً مطمئناً میمیرم برات ابی‌عبدالله عرفاً شرعاً قانوناً میمیرم‌برات ابی‌عبدالله ابی‌عبدالله‌ همه‌ ی‌ باورم‌ تویی ابی‌عبدالله‌ پناه آخرم تویی ابی‌ عبدالله‌ امام و رهبرم تویی ابی‌ عبدالله‌ شفیع محشرم تویی ابی‌عبدالله‌ صدو بیست‌ و هشت‌ مقدس دوست‌ دارم‌ پس اینم برام‌ بس تو‌ هر‌ دو دنیا جنون‌ نامحدود حسینه مقصود حسینه معبودحسینه صدو بیست و هشت مقدس امیرحسین حضرتی

ای‌ نور حی‌ سرمد ای‌ باقی‌ ای‌ بلاحد حیدر‌ه یا محمد علی عشق علی اکبر سند‌ کرببلا‌ خورده‌ به‌ نامت همه‌ گرفتار‌ غم‌ مدامت قراره‌ بعد ازحرم‌ ابالفضل دیوونگیه کوچه‌ ی‌ مقامت الا‌ ای‌ قائم‌ غم‌ مؤذن‌ ماتم دقیقا‌ خلق‌ و‌خوته‌ پیمبر‌خاتم دلیل بندگیمی‌ تو‌ صوم‌ صلاتم جنون‌ عشقت‌ آقا بقای حیاتم الا ای قائم غم موذن ماتم امیرحسین حضرتی

گفتم به فلک یگانه دوران کیست فریاد بر آورد که زینب زینب عقیله‌ مولا‌ ای‌ جلیله‌‌ والا صابره مفرد‌‌ وارث‌ دم‌ زهرا و‌ دائماً‌ بوده‌‌ از‌گذشته‌ تا‌حالا‌ تموم داراییم نذر زینب‌ کبری زینب‌ کبری زینب‌ کبری بنت‌ الحیدره‌‌ یا‌ خود حیدره‌ انگار‌مرتضی‌‌ است‌‌ که‌ روی منبره از‌ همه‌‌ به‌ علی‌ بی‌بی‌ شبیه‌ تره‌ ‌حیدر‌ دورانه‌‌‌ لحن‌ قهرمانانه‌ خطبه‌ ی‌ بی‌بی‌ قطعا‌‌ حکم تیغ‌ برانه عقب‌ عقب‌ میری‌ چی‌ شد‌ ابن‌مرجانه طرف حسابت زنه اما مرد‌ میدانه‌ گفتم به فلک یگانه دوران کیست امیرحسین حضرتی

ای‌ غریب‌ آشنا قاری‌ سر‌ نیزه‌ها پادشاه‌ نشأتین شاه‌ حسین‌ و‌ شاه‌ حسین ابی عبدالله یابن الزهرا آه ای‌ غم‌ مقدس برات‌ میمیره‌ مریم‌ مقدس دلم‌ اسیر‌ماتم‌ مقدس غم‌مقدس‌ ای‌ غم‌ مقدس یا‌اباعبدالله هم‌ به‌ آغوش‌ راهب‌ نجران هم‌ به‌ مسجد‌حنّان رفته‌ شاه‌ لب‌ عطشان اباعبدالله ماورای‌ تمامی‌ ادیان پادشاه غریبان جانه من سنه قوربان ای غریب آشنا امیرحسین حضرتی

دلبرگاهی‌ نگاهی‌ بحر لایتناهی‌ راه‌ بی‌تو‌ تباهی قمرالعشق‌ قمرالله قربون‌ لطف‌ و‌کرم‌ اباالفضل به‌ خدا سایه‌ ی‌ سرمه‌ اباالفضل من‌ و رفیقام‌ یه‌ قراری‌ داریم صبح‌ عاشورا‌ حرم‌اباالفضل امیر‌ قد‌بلندم‌ ای‌ ابرو‌ کمندم ضریح کفُّ‌ العباس‌ دخیل‌ُ میبندم به‌هرکس دل‌ سپردم‌ دلم‌ رو‌ شکسته به‌ غیر از ابوفاضل‌ دل از همه کندم امیر قد بلندم امیرحسین حضرتی

سینه میزنم اسمت رو حک کنم وسط سینم تا بدونن همه دنیا کربلائیه آئینم زندگی رو که میسنجم روزگارو که میبینم بین مدعیا ارباب من فقط به تو خوشبینم آقا بالاخره من راه خودمو پیدا کردم حالا دیگه نمیخوام آقا به گذشتم برگردم جونم فدات کشتی نجات مبدل السیئات بالحسنات نوکرتم میبینی منو کافیه بندازی نگاتو زیر پات یا اباعبدالله یا اباعبدالله به چه قیمتی میتونم دست از عشق تو بردارم با تو مثل طلا بی تو جنس بنجل بازارم خونوادمو مدیونه خونوادتم آقا جان خاک پای علی اکبر خاک پای علمدارم جانم به نفس تو که نفسمو احیا کردی بازم در حرمو به روی گداها وا کردی با اینکه جات عرش اعظمه تو خونه ی دل منم قدم زدی سرم فدات  خاک زیر پات به کلبه ی محقرم خوش اومدی یا اباعبدالله یا اباعبدالله سینه میزنم اسمت رو جواد مقدم

کسی مثه تو به من محبت نکرده آقا حسن تو دنیای نامردی خیلی مرده آقا حسن کریمی و کرم دورت میگرده آقا حسن کرمو ببین عشق کن علمو ببین عشق کن تو مدینه یک روز میگم رفیق حرمو ببین عشق کن تو خیالم رو گنبد و گلدسته دسته دسته خادم تو گل بسته هرجوری فکر میکنم باز این دنیا یه حرم به تو بدهکاره ای آقا یا حسن یا حسن یابن ابالحسن ذوالفقار علی رو حیدری وار بردار حسن بعد مولا دیگه مثلت نمیشه تکرار حسن به شما میرسه اگه بگن بهت کرار حسن حسنو ببین عشق کن این یلو ببین عشق کن دم انا ابن الحیدرِ شیرِ جملو ببین عشق کن علی رو تو جمل رو سفید کرده لشکر دشمنو نا امید کرده یه جوری کارو جمع کرده تو تاریخ شترو بارشو ناپدید کرده یا حسن یا حسن یابن ابالحسن آقا حسن حسین طاهری

یا مُمتَحَن اسم تو نمک داره حسن روی لبم شعار حسن زندگیتو بخشیدی سه بار کَرَمِ تو می‌باره حسن به عزت و شرفت آقا قسم یه روزی می‌شه بیرقت عَلَم فرشچیان به زودی ضریحتو با دست خودش می‌زنه قلم عجب ضریح عظیمی ماشاالله عجب رواق و حریمی ماشاالله چه عطر یاس و شمیمی ماشاالله عجب امامِ کریمی ماشاالله ای منجلی پسر جگردار علی پهلوون کرّار علی جنگ جمل‌و برهم زدی یه تنه علمدار علی دشمنت نداره دیگه قرار می‌ریزه سراشون هزار هزار شتر سوارو جوری زدی زمین یه لشگر گذاشتن پا به فرار پیچیده تو دل لشگر ماشاالله حسین میگه به برادر ماشاالله وارثِ فاتحِ خیبر ماشاالله یلِ دلاورِ حیدر ماشاالله اسم تو نمک داره حسن حسن عطایی

شیر نخلستان علی هیبت طوفان علی هستی زهرا حیدر کاتب قرآن علی ای مالک یوم دین حیدر شرف المکین ذکر لب مؤمنین حیدر حیدر دافع هر بلا حیدر شیر لا فَتیٰ حیدر شه کبریا ذکر لب مومنین حسین ایزد خواه

خیر امواتم باشه این، سلام از راه دور گریه کرده از غمت جن و بشر انسان و حور ذکر رو لب های من، دین من دنیای من خاطرات کربلا رو میکنم هر شب مرور شدم آدم تو صراط کرببلا بده دست من برات کرببلا ندیدم خیری تو این زمونه فقط خوشم من با خاطرات کرببلا جانه باب القبله جنانه باب القبله دیوونم کرده این اذان باب القبله ما رعیت بر آستان باب القبله نظری کن تو بر این سگان باب القبله رحمتت واسه همه ی، دنیا مشهوده حسین هرچی که فکر میکنم تو زندگیم بوده حسین ما رعیت زاده ایم، ما غلام ساده ایم واسه ما سینه زنا ارباب و معبوده حسین شب و روز اسمت نوای رو لبمه اگر سینه زنم دعای مادرمه خودم می‌دونم ولی دلم به خدا گرفتاره باب سدره حرمه ماهه باب السدره فدای باب السدره مست مستم من از نوای باب السدره جون میدم من آخر برای باب السدره نظری کن تو بر این گدای باب السدره جان باب القلبه احسان لطفی

تو عالم ندیده هیچکس عین علی اسلام نبی به زیر دین علی مولامون قدم زد و خلقت شد شروع از گردی که پا شد از نعلین علی رزاق حیدره خلاق حیدره کعبه ی دل عشاق حیدره شروع سخن علی و حسن ختام علی سپرده خدا بهش امور زمام علی علیه السلام علی مرام تمام علی زمین و زمان میگن مدد یا امام علی کعبه دل عشاق حیدره محمد عطایی نیا

جناب‌ شعور میزنه‌ این‌ شعر و شور که‌مستی‌ بجور گهواره‌ تا‌ زیرگور ندازد به‌ طـور بسـم‌خداوند نـور سَـلامٌ‌عَلَٰـى‌ قلـب ربـاب‌ الصبور ناموس‌خدا خدا بگریـد از غمـت ای‌ نور هـدا چرا ز آغوش‌ تو اصـغر گشته‌ جدا ام‌الشـهدا سکوت‌ اندرایمان جنم‌ در خطابه جهـاد قصیـده قلم‌درحجـابه با زینب‌ همواره تا صبح‌ بیداره نوشته‌ در قرآن خدا نمیخوابه سلام على‌ قلب رباب‌الصبور غما مستدام سایه تان‌ برغلام به‌ شهر صیام بهر تو آبـم‌حرام رسد بر مشام عطر محرم‌ مدام زبام‌،اَلْسَّلام کرب‌وبلاومقـام شب‌ های‌ مقام به‌ یـاد اشکای‌ سحـرها پای‌ مقام بگریم‌ هرشب‌ به‌ اتاقم‌ جای‌ مقام آقای‌ مقام به‌ شام‌ فراغـت، فراقـت‌ عذابه نخفتم‌ ز شوقم، وصالت‌ به‌ خوابه به‌ صحرای‌ محشر که‌ خلق‌ اندومُضطر شفاعت‌ به‌ دست سـگان‌ رُبـابه سلام علی قلب رباب احسان لطفی

آهای دنیا پروردگارم علیه من کردگارم علیه نه فقط من که معبود ایل و تبارم علیه صنم خیلیا نوکرت انبیاء پدر خاکی تراب ره تو کیمیا بده ساقی به کف شبی اندر نجف سگ خود را به خاک و خون بکشان ایلیا آهای دنیا پروردگارم علیه احسان لطفی

به نام جنون به نام شب سوم محرم و خون به نام اونی که براش میدم سر و جون به نام بی بی رقیه خاتون دل،دلو دلبر من دل ساغر من من سرباز سپاهتم رهبر من دل آره جای توعه زیر پای توعه اگه چیزی دارم به لطف بابای توعه رقیه رقیه نوکر دربارم رقیه رقیه بهترین اذکارم رقیه رقیه گرچه قابل نیستم رقیه رقیه خیلی دوستت دارم به نام جنون به نام شب سوم احسان لطفی

دگر امشب‌ ز جام‌ناب کردم‌ اجتناب که‌ زنم‌دم‌ ز همسر سیدالشباب سر سجاده‌ نصف‌ شب مادرم‌ میگفت سگتن‌ کل‌ پسرام زوجَةُالحُسَین اُمُنّا‌رُباب خاکی بوترابم مملوک‌ آن‌ جنابم من‌ آدم تو نه‌نه آره‌آره‌ سگ‌ ربابم گنه‌ ثواب‌کند برکه‌ را‌ شراب‌ کند برش‌ حسین‌ رود پای‌ خود رکاب‌ کند به‌ ذره‌ گر نظر لطف‌ بوتراب‌ کند به‌ کربلا‌ رود وگریه‌ بررباب‌ کند دگر امشب ز جام ناب احسان لطفی