سینه زنی

تو نگاه اول شبیه مولاست میگن حیدره ولی زینب کبریٰ‌ست جوری خطبه میخونه علیه انگار نگو حیدر بگو زینب کرار انگار علی رو منبره این زینبه یا حیدره عمتی زینب سیدتی زینب به خدا داده بهت چه عزتی زینب شام میلرزه قیامتی زینب پسر حیدری به عبارتی زینب به رخ همه کشیده شد وقارش تو کلامش پیداست ذوالفقارش گردن یزید و با خطبه شکسته معجزه می‌کنه با دستای بسته نازل شده انگار عذاب اومد علی تحت حجاب مؤمنه بانو مطنطنه بانو علمو نگه می‌داره یه تنه بانو هیبتش فرا تر از یه زنه بانو شام و با خطبه بهم میزنه بانو

من سال هاست در به در روضه ی توام داغ تو را به جان و دلم می خرم حسین حسین حسین... ابی عبدالله یا حسین

عشق رویایی اباعبدالله نبض دلهایی اباعبدالله بطلب آقا پای شش گوشه خیلی آقایی اباعبدالله همیشه ذکر تو بوده دلیل ذکر و خروشم یه قطره اشک غمت رو به عالمین نفروشم به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم جان من جنان من ذکر رو زبان من شاه من پناه من ای تو تکیه گاه من

اگر که عمو بود خرابه نبودم یه مرهم نداری بزارم رو چشم کبودم میبینی رقیه‌ات تب سرد گرفته کتک خوردم از بس تنم درد گرفته موهامو تو پنجه‌اش یه نامرد گرفته هر وقتی که گریه کردم با خنده عذابم دادن تا گفتم بابامو میخوام با سیلی جوابم دادن ای بابا حسین ای مظلوم چیزی نیست بابایی یکم حال ندارم میخوام سایه بون سرت شم پر و بال ندارم بمیرم کجا ها نبردن سرت رو یه گوشه با خنجر برید حنجرت رو در آورد سنان گریه‌ی مادرت رو موهات نامرتب اما رگ هات نامرتب تره ما معذبیم توی شام عمه جون معذب تره ای بابا حسین ای مظلوم

اقرا بسم ربک بگو علی کرده عالمو زیر و رو علی وقتی حیدره باطن نماز هستی که نگو بی وضو علی علی یا علی علی یا علی... دنیا اگه نداشتش عمرش رو حیف میکرد با دیدنش ابوذر همیشه کیف میکرد چه دلبری سایه سری تو خط به خط قرآن پیمبری هزارو صد ساله که محشری تو حتی از ثمثالت قشنگ تری

صلابت حیدر یا علی اکبر گرد و خاک کرده به پا شبه پیامبرالله اکبر اکبر اکبر... موذن لیلا محمدی سیما ای جنون مقامت شده معما اکبر اکبر اکبر... ای برگشت مژگان گیسو کمند ای جلوه زیبایی احد چشمان تو شد معراج حسین ای شهزاده‌ و تاج سر علی اکبر آی نقطه ضعف و علت جنونم نظری کن ام لیلا من جوونم ای عزیزم من برات مریضم الهی خونمو تو مقام بریزم

علمدار شام علیها سلام تعالی نسب و عالی مقام ومعنای عشق فقط یک کلام رقیه جان رقیه جان... جان مددی خانوم نوه ی یل بنت الاسدی خانوم زجر نیست مقابلت عددی خانوم نرسید به درک تو احدی خانوم دلبنده پا بسته رقیه است کار دو عالم دسته رقیه است طعنه نزن بر احوال مستان هوشیار هرکس مسته رقیه است

زندگی بعد تو سخت میگذره روز و شب با درد همبازیم خیلی مشتاق دیدارتم به سر بریدتم راضیم بازیچه‌ی مردم شدم راستی بابا یه شب تو صحرا گم شدم اون شب تو اوج خستگیم دعای مرگ کردم تموم شه زندگیم هیچ چیزی کم نذاشت برام زَجر رو میگم سنگ تموم گذاشت برام دندونِ شیریم در بیاد موی سرم چی میشه زخم رو گونه‌ام خوب بشه پس کمرم چی میشه بابا حسین بابا حسین بچه سید بودم و هی زدن منو با بغض حیدر زدن گریه میکنم سبک‌ تر بشم گفتم آروم ولی بدتر زدن من که فقط سه سالمه کبودیام شاهد روز و حالمه جلومون حرف بد زدن کجا بودی بچتو با لگد زدن سنگینی گوشم میگه گوشِ چپ و راستم نمیشنوه انقده بی حوصلم از دست خودم کلافم زحمتو باید کم کنم حس میکنم اضافم بابا حسین بابا حسین

دور حرمت پر شده از بنی امیه آی خانوم رقیه آی خانوم رقیه چی بر میاد از دستای من به غیر گریه آی خانوم رقیه آی خانوم رقیه دارم میرم از دست، حال دلم خسته‌ است پس من چرا زنده‌ام، وقتی حرم بسته است چه روزگاری آخه عجب زمانیه من آرزو دارم بیام حرم یه ثانیه نه زائری نه روضه‌ای نه رفت و آمدی ضریح کوچیکت الان بقیع ثانیه رقیه جان رقیه جان رقیه جان من توی حرمت کسی برات روضه میخونه قلبم پر خونه قلبم پر خونه واست بخونم زبون حال دخترونه قلبم پر خونه قلبم پر خونه برگ گل یاسم زخمی شد احساسم فردا بریم بازار گوشواره بخر واسم بابای مهربون من بابای من بخواب چند شب من نخوابیدم به جای من بخواب چشمای تو نشون میده که خیلی خسته‌ای قربون خستگیت برم رو پای من بخواب رقیه جان رقیه جان رقیه جان

ملئت بطونکم من الحرام جوری زد دیگه نمیبینه چشام بابا گمت کردم بابا بین ازدحام گمت کردم

میخواستم عروسک بخرم واست بیارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم مردم اگه قبلش تو بیا سر مزارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم ما زنده باشیمو دور تو خلوت شه ای وای اگه بازم حرف اسارت شه گرد و غبار حرم شما مقدسه یبار دلت شکست برا تموم ما بسه الهی عمرمون تموم بشه اگه یه روز ما زنده باشیم و بگن رقیه بی کسه

شکر خدا که دلم میل حرم میکنه ترک زیارت تو عمرمو کم میکنه هر وقتی که تو فکر حسینم انگار توی بین الحرمینم به تعداد ریگای صحرا به تعداد موجای دریا دوست دارم دوست دارم ای حسین اقا ای حسین اقا حسین اربابم ابی‌عبدالله... معتقدم برتر از کل جهانه حسین وقتی خدا هم شده مرثیه خوان حسین دنیا بی تو میرسه به آخر محشر با تو تازه میشه محشر هر وقتی که تو فکر حسینم انگار توی بین الحرمینم دلم عشقت رو باور داره مثل فطرس بال و پر داره کی تو این دنیا اندازه‌ی حسین زهرا نوکر داره حسین اربابم ابی‌عبدالله...

بابا با من بیا میترسن شامیا از ناموس خدا رقیه من کابوس شبم یا اباالفضل رو لبم گردان زینبم رقیه اگه من نفرین کنم همه‌ی اعضاتو میریزم رو سرشون همه‌ی شاماتو مادرم نفرین نکرد ستونا لرزیدن بزارین نفرین کنم همشون جون میدن حرف از خدا زد‌ تیغ بکا زد دختر تو سیلی تو گوش یزیدیا زد تا کوچه ها زد به اون سه تا زد سیلی رو به افتخار عموش مجتبی زد بابا با کوششم با اشک رو چِشم من شمشیر میکشم تو خرابه با اشک هر شبی میجنگم زینبی من الگوم اشک بی بی ربابه نفسای دخترت نفس مولا شد پای زهرا مادرت به خرابه وا شد داره میگه فاطمه باریکلا خانوم زده مهر یاعلی مددو رو بازوم الله اکبر ای قوم کافر بشنوید فضائل پدربزرگم‌ حیدر دائم رو منبر گفته پیمبر این لقب مال علیه صدیق اکبر

حیدر اباالفضل زهرا رقیه عمر عمو و بابا رقیه باب الحوائِجِ همه دنیا رقیه دردونه‌ی اباعبدالله رونق دادی به خونه‌ی اباعبدالله چقدر ذوق میکنه عموت اباالفضل وقتی که میشینی روی شونه‌ی اباعبدالله نفس میگیریم با تو نفس میگیریم بر میگردیم و دوباره کارو دست میگیریم به دستای بریده‌ی عمو عباست به زودی حرمو دوباره پس میگیریم مثل عقیله محشر رقیه با گریه رفته منبر رقیه آرامش دل علی اکبر رقیه ای کوثر اباعبدالله سیب دو نیم مادر اباعبدالله همه‌ی شام و با عمه هات به هم میریزی ای مخدرات لشکر اباعبدالله آی اُبُهَت داره آره اُبُهَت داره تو نگاهت رو همه اثر میذاره باید لرزه به کاخ اُموی بندازه تو که پدر بزرگت حیدر کراره

اشکامونو که می‌خره ما رو کربلا می‌بره می‌گم اسمشو یه کلام بابایی‌ترین دختره زندگیم همه فدای اسم زیبای رقیّه توی این دنیا نمیاد هیچ‌ کسی جای رقیّه اصلا ارزشی نداره، دنیا منهای رقیّه خدای احساس رقیّه زیباس رقیّه دلگرمیِ ناتموم عبّاس رقیّه اُمِّ‌ابیهاس رقیّه حِلماس رقیّه چادر که می‌پوشه مثل زهراس رقیّه یا بنت الحسین  یا بنت الحسین

کرده خدا مشکلمو حل به رقیه سلطنتش میون هر قلبه رقیه هرکی بدش میاد میتونه نگه اما من افتخارم اینه شدم کلب رقیه خاتون رقیه زیباترین نوای محزون رقیه خانم یه شب وقتی تو روضه‌ ات میشینم زنده دیگه برم نگردون رقیه زهرای شامات خاتون سادات کاخ یزید می‌لرزه زیر قدم‌هات باب کرامت، بانوی رحمت لعنت به منکرت تا روز قیامت غم رو فلک داده مفصل به رقیه اشاره داره نص مقتل به رقیه یادم داده خواجه نصیر الدین طوسی که اسمم رو بذارم فقط کلب رقیه احساس رقیه ای زینت شونه‌ی عباس رقیه کی گفته صحنت دیگه زائر نداره تو زائرت حضرت زهراست رقیه علیا رقیه حورا رقیه رو دستت تو میچرخه دنیا رقیه خورشید مستور نور علی نور از اسم تو یزید میلرزه توی گور

فخرم اینه تو دنیا كه دلم با رقیه است سبب خلقت من گفتن یا رقیه است انا کلب رقیه انا کلب رقیه دل دیوونه من جز تو طالب نداره بذا پات رو چشمام نگن صاحب نداره اگه عشقت نباشه همه دنیا حقیره نباشه هرکی میخواد تو رو از من بگیره انا کلب رقیه انا کلب رقیه دوسش دارم ی عالمه دختر پادشاهمه گدایی در خونش کار هزار تا حاتمه هزار تا حاتم هم کمه کار تمومه عالمه انا کلب رقیه انا کلب رقیه

پاهام میسوزه بابا نمیبینه چشام نمیدونم العان شبه یا روزه بابا نگاهم تاره بابا گوشامو غرق خون کردن فقط واسه دوتا گوشواره بابا سنان خنده ش گرفته تا دخترت بلند میشه بازم یهو روی خاکا میفته ببین دستامو بستن یه لبخندم نمیزنم آخه دندون شیریمو شکستن هرکی لجش بگیره منو میزنه فک میکنه دلیره منو میزنه بهش میگم مگر که مقصر منم شتر که راه نمیره منو میزنه دیدی طاقت آوردم سرتو بوی نون میده ولی من چن شبه غذا نخوردم شاید اینجا اضافه م خاکستر رو سرم ریختن موهام سوخته نمیتونم ببافم چرا پیشم نبودی که گوشواره هامو برا نوه ش برده یه پیرمرد یهودی میگن رقیه افتاد ولی کسی نمیگه یکی از رو ناقه نیمه شب هلش داد هرکی منو میبینه ، منو میزنه زجر پلید با کینه ، منو میزنه صبح جلو عمه زینب، من و میکِشه شب جلوی سکینه ، من و میزنه بریم از این خرابه کبوده دور دستم این جای النگو نیست جای طنابه یه عده مردم آزار به ما خندیدن اون لحظه که عمه رو کشوندن توی بازار ببین رنگم پریده اگه لکنت گرفتم یادگار مجلس نحس یزیده چه قد ترسیده بودم منی که تا حالا رقاصه و بزم شراب ندیده بودم هر کی به هر بهانه منو میزنه خولی با تازیانه منو میزنه کافیه که بگم من بابامو میخوام سنان چه وحشیانه منو میزنه

الصلاة الصلاة وقت نمازه ای اهالی کربلا به اذان شبه پیغمبر آل عبا امام جماعت جناب خون خدا الله اکبر الله اکبر یه اذانی میگه شیطان به هوس میوفته بره ایوون نجف سجده کنه بر حیدر الله اکبر الله اکبر وقتی میگن شبیه جدشه باید گفت چه تماشاییه با عمامه پیغمبر الله اکبر الله اکبر هنر زنگ صوت صداشو برم أشهَدُ أَنّ عَلیاً گفتناشو برم تا جلو باباش یه لحظه راه میره میگه چه مردی شده قدو بلاشو برم

اثر در آثار دین احمد نبود علی ولی الله بین اشهد نبود شیعه نبود اصلا حرف مذهب نبود اگر که در شامات عمه زینب نبود زینب زینب زینب فلک مجنونه زینبه ملک مرهون زینبه زنده کرده اسلام پس خدا هم ممنونه زینبه ای زکیه نور تو با نور علی یکیه محملت منبر مسجد النبیه فاطمه داره میخونه فدکیه به منبر کوفه مثل حیدر برو نائبه الزهرا فتح خیبر برو عقیله السادات دختر فاطمه خودت ابالفضلی امیر علقمه زینب زینب نصرتت بالغ زینبه کوفه اموال زینبه کلامش عینا ذوالفقار امامت مال زینبه ای عقیله به نخ چادرت عالمی دخیله در مناقبت شریکه الحسینی ابن مرجانه به محضرت ذلیله

پنجاه و چند ساله هیچ وقت حرفمو زمین نذاشتی هرچی که گفتم گفتی چشم به روی چشمات گذاشتی گفته شریح قاضی تا خدا باشه راضی کم ندازن تو مهمون نوازی بیا برگرد حسین تو رو خدا برگرد غیرتیا گریه میکنن سادات منو می‌بخشند  پیشاپیش پیشاپیش آخر کار ما میشه ختم به بزم شراب سر بچه ات چی میارن برای یه قطره آب وای از رباب وای از رباب

رفتی و شد خونمون خراب بی تو هی ما رو دادن عذاب بردنم بازار بَرده ها بردنم تو مجلس شراب من بودم عزادار پای کجاوهٔ من انگار نه انگار رقاصه ها میرقصیدن توی بازار دل از غم کبابه آروم نمیشه و بی تاب ربابه لالایی میگه اصغر روی نِی بخوابه لالا علی لالا علی لالا...

چقدر شیرینه اسم تو اباالفضل فدای روح و جسم تو اباالفضل میارزه به دو عالم، یک تار موی عباس قسم میدم خدا رو، به آبروی عباس خوبیاش یه عمره حرف غرب و شرقه شنیدن تا دیدن قد دنیا فرقه یک تنه به لشکر زد شبیه حیدر تیغش هم کشنده مثل رعد و برقه دو عالم تحت اختیار عباس زمین میگرده بر مدار عباس کربلا کربلا شد، با دستای اباالفضل میترسیدن حتی از رد پای اباالفضل تویی مقتدای رزم قاسم عباس ناخدای بحرِ متلاطم عباس رعدت چه زیباست مثل روی ماهه قمر منیر بنی هاشم عباس اباالفضل اباالفضل

فاطمیه عفت زینب علویه هیبت زینب پرچم قیامه در دستش رفع الله راية زینب از نور جبینت شده شام و کوفه نورانی زینب سلام الله محمل شده شرمنده‌ی خون روی پیشانی زینب سلام الله آرام ترین سفینه در میان طوفانی زینب سلام الله در کوفه ندیده مثل تو کسی سخنرانی زینب سلام الله جنم برده ارث از شهیدان زینب چه غوغایی کرده به قرآن زینب نگو زینب در کوفه زندانی شد کوفه را برده کنج زندان زینب زینب زینب زینب... به خدا نهضت عاشورا زنده شد به برکت زینب بنویسید روی قبر ما نوکران حضرت زینب دختر که نگو جلالتش جلالت حیدر زینب سلام الله عصمت که نگو طلایه دار عصمت مادر زینب سلام الله مرکب که نگو نشسته روی پله‌ی منبر زینب سلام الله خطبه که نگو تیغ دو سر کشیده بر لشکر زینب سلام الله به آئین زهرا وفادار زینب رهبره در هر راه دشوار زینب کربلا تا کوفه و کوفه تا شام علمدار بعد از علمدار زینب زینب زینب زینب...

دلم تنگ چشمام اشک هوا تیره و تار نگو که قراره تو این دشت بمونیم گرفتار چه غم داره رفت و چه غم داره برگشت رباب بی علی با یه گهواره برگشت با گوشواره اومد بی گوشواره برگشت قَسَمت میدم به مادر تا دیر نشده برگردیم دختر سه سالت تو شام تا پیر نشده برگردیم ای مظلوم حسین ای مظلوم.... رسیده به آخر قرارِ من و تو چه خوب بود که مادر الان بود کنار من و تو مدینه یه بارم تو انزار نرفتم بدون تو یک دفعه بازار نرفتم با پای برهنه روی خار نرفتم من از این عذاب میترسم از بزم شراب میترسم من از تشنگی نه اما از اشک رباب میترسم ای مظلوم حسین ای مظلوم